Συμμαχίες και «υγειονομική ζώνη»

Η υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ και Προοδευτική Συμμαχία έδειξε σε όλους ένα σοβαρό πρόβλημα. Την αγωνία του κυβερνητικού κόμματος να συγκροτήσει μια ευρύτερη εικόνα συμπράξεων. Φυσικά χωρίς τον Καμμένο – αυτήν τη φορά – αλλά και πάλι με ΑΝΕΛ και καραμανλική Δεξιά. Η αναζήτηση ηχηρών ονομάτων στο ευρωψηφοδέλτιο έφτασε στο φιάσκο της Μ. Λοΐζου, στην τροπολογία Κουντουρά ακόμα και στη διακίνηση ονομάτων που με την παραδοσιακή φρασεολογία θα τα έλεγε «διαπλοκή». Ο βασικός στόχος είναι ένας, όπως αναφέρουν κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες. Να μη δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχει   «υγειονομική ζώνη» γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην κατεύθυνση αυτή το Μαξίμου μπορεί να εγκαταλείψει στελέχη και ονόματα από την ιστορική κομματική του διαδρομή για να αναζητήσει πρόσωπα από άλλους πολιτικούς χώρους, να κατασκευάσει συλλογικότητες, να αναδείξει μικρά σχήματα, να ψάξει κάθε δυσαρεστημένο από τις άλλες κομματικές δυνάμεις.

Στο βάθος κρύβεται η τυφλή πόλωση. Η αντιγραφή της ρητορικής του Μένιου Κουτσόγιωργα με την περίφημη μάχη ανάμεσα στο «φως και στο σκοτάδι». Η διαιώνιση ενός δικομματισμού που βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής κακοδαιμονίας στη χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λησμονεί όμως κάτι πολύ σημαντικό. Η κουλτούρα της Αριστεράς στο τόπο μας μετά τη χούντα είχε στο επίκεντρο τις συναινέσεις για τα δύσκολα ζητήματα. Ο Φλωράκης, ο Κύρκος, ο Ηλιού είχαν αγωνία για την εθνική συνεννόηση. Είχαν αγωνία για τη θεσμική  θωράκιση. Εβαζαν συχνά πάνω από όλα την ομαλότητα και τους συμβιβασμούς. Δεν προωθούσαν τις κάθετες ρήξεις και τις ανελέητες  συγκρούσεις. Με απλά λόγια ήταν στυλοβάτες του μεταδικτατορικού πολιτικού οικοδομήματος, φυσικά με τις δικές τους ιδέες και τις δικές τους αποσκευές. Επειδή πριν από όλους γνώρισαν στο πετσί τους τις συνέπειες από τις περιπέτειες των άκρων.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε ένα σκηνικό διχασμού. Με τον «αντισυστημικό» λόγο ήρθε σε πλήρη αντιπαράθεση με τα παραδοσιακά ρεύματα της χώρας στην Κεντροδεξιά και στην Κεντροαριστερά. Σήμερα που θέλει να αλλάξει εικόνα γιατί και ο ίδιος απέκτησε «συστημικά» χαρακτηριστικά, αναζητά «διαβατήρια» – στο επικοινωνιακό πεδίο – σε όποιον κάτσει, σε όποιον βρει από την «άλλη πλευρά» της αντιπαράθεσης την περίοδο 2010-2015. Και έχει γίνει έτσι ένα τεράστιο μωσαϊκό.

Τα έχει όλα. Από την ακραία συντήρηση – Παπακώστα, Κουντουρά, Παπαγγελόπουλος – μέχρι τους φίλους του Κουφοντίνα.

Από τη γραμμή ανοχής στην περίοδο Καραμανλή μέχρι τα «χωράφια» της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Από ορισμένους συνοδοιπόρους του Σημίτη μέχρι τον Πολάκη και τον χυδαίο λαϊκισμό.

Ολα αυτά με το πρόσχημα του «μεγάλου και πολυσυλλεκτικού κόμματος». Επιχείρημα που όμως δεν ισχύει στον βαθμό που ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τις συνεχείς περιδινήσεις δεν έχει αποτυπώσει ένα σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα με το οποίο θα μπορούσε να δικαιολογήσει έναν φορέα με μεγαλύτερη πολυχρωμία. Και κυρίως χωρίς να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για τους λόγους που νιώθει αυτή την «υγειονομική ζώνη». Που προφανώς δεν είναι χρήσιμη ούτε για τον τόπο, ούτε για τον ίδιο.

Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος της ΕΓ του Κινήματος Αλλαγής