Μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικα

Δεύτερη στάση απόψε στη Ζένιτσα. Μετά το 2-0 στη Βαντούζ. Στον δρόμο για τα τελικά του Γιούρο 2020. Πού θα βγάλει τελικά αυτό το ταξίδι; Κάνε με προφήτη να σε κάνω πλούσιο. Επί του πρακτέου, όταν στα προηγούμενα προκριματικά (για το Μουντιάλ της Ρωσίας) έχεις χάσει μέσα-έξω από τα Φερόες, δεν σε παίρνει να υποτιμήσεις όχι το Λιχτενστάιν, αλλά ούτε τον Αδέσποτο Αθηνών που παίζει στο 5 επί 5. Κρατάς λοιπόν τους τρεις βαθμούς και συνεχίζεις. Σ’ έναν ιδιόμορφο πράγματι όμιλο. Που περισσότερο θα μετρήσει πώς θα είσαι εσύ και λιγότερο η δυναμικότητα των αντιπάλων σου. Δεν είσαι χαμένος από χέρι κόντρα στους δύο ισχυρούς του ομίλου Ιταλία – Βοσνία. (Οπως θα ίσχυε αν είχες μπλέξει με Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία κ.λπ.). Από την άλλη, σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να πεις ότι έχεις τους δύο «από κάτω» σου στον όμιλο. Φινλανδία και Αρμενία. Οταν και θα χρειαστεί να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας.

Γήπεδο

Υπ’ αυτή την έννοια, το πρόγραμμα είναι μία χαρά. Ξεκίνησες με τη νίκη ψυχολογίας που χρειαζόσουν. Εστω κι αν ο αντίπαλος ήταν αμελητέος. Συνεχίζεις εκτός έδρας που ακόμα κι αν χάσεις δεν χάνεσαι. Εντελώς διαφορετικά παιχνίδια ωστόσο. Με το Λιχτενστάιν είχες εσύ την μπάλα. Κι έπαιζες τον αντίπαλο στο μισό γήπεδο. Κι εδώ που τα λέμε δυσκολεύτηκες πολύ να βγάλεις φάσεις. Απόψε την πρωτοβουλία θα την έχει ο άλλος. Δεν μπορείς με βάση το προηγούμενο παιχνίδι να βγάλεις συμπεράσματα για το επόμενο. Καμία σχέση. Σ’ ένα παιχνίδι που κατά βάση θα αμύνεσαι, η παρουσία του Μανωλά θα ήταν υπερπολύτιμη. Οπως και του Μήτρογλου (φωτογραφία κάτω). Για να τελειώσει τις όποιες φάσεις βγάλεις μπροστά. Δεν θα έχεις δηλαδή, τους δυο από τους τέσσερις, μαζί με τον Φορτούνη, κατά τεκμήριο καλύτερους ποδοσφαιριστές σου. Ζητήματα που οφείλει να διαχειρισθεί και να αντιμετωπίσει ο προπονητής.

Προβλήματα

Εχω διατυπώσει την άποψη ότι ο Αναστασιάδης (φωτογραφία πάνω) είναι ένας εμπειρικός και ξεπερασμένος προπονητής. Σ’ αυτό το πρώτο δείγμα ωστόσο οι επιλογές του είναι κατά τεκμήριο σωστές. Ορθολογικές. Επανέφερε στην ομάδα τον Σιόβα. Με τα προβλήματα μάλιστα που προέκυψαν, η παρουσία του είναι πολύτιμη. Γύρισε στόπερ τον Κουρμπέλη αξιοποιώντας τον Σάμαρη στα χαφ. Σταμάτησε αυτή η κωμωδία με τα τρία δεκάρια κι έπαιξε με κανονικά εξτρέμ. Αυτονόητα όλα αυτά, αλλά όχι δεδομένα. Από κει και πέρα, «καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω». Διαβάζεις, από υπερβολές έως κουταμάρες. Οτι ο Στέλιος Γιαννακόπουλος ταλαιπωρήθηκε προκειμένου να παρακολουθήσει το Βοσνία – Αρμενία. Και τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Να ζητήσουμε να του απονεμηθεί το μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικα; Η δουλειά του είναι αυτή. Αν του πέφτει βαριά να κάνει κάτι άλλο πιο ξεκούραστο. Ν’ ανοίξει μια καφετέρια και να κάθεται σταυροπόδι στο ταμείο.

Υπερβολή

Το θέμα δεν είναι πόσα χιλιόμετρα έκανε αλέ-ρετούρ, ο (όποιος) Στέλιος. Αλλά αν του κόβει η γκλάβα του γι’ αυτή τη δουλειά. Και δείγματα μέχρι τώρα θετικά δεν υπάρχουν. Το ότι έπαιξε ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Αλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ενας κορυφαίος τραγουδιστής, ένας κορυφαίος οργανοπαίκτης, μπορούν a priori να εξελιχθούν σε επιχειρηματίες νυκτερινών κέντρων; Υπάρχει το παράδειγμα του Κατσουράνη. Και η πλήρης αποτυχία στην ενασχόλησή του με την Παναχαϊκή. Ειδικότερα στον οικονομικό τομέα. Είδαμε πώς κάηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Γιώργος Καραγκούνης. Κι από την υπερβολή στη σαχλαμάρα. Την τρομερή εντύπωση που έκανε το γεγονός ότι σύσσωμος ο ελληνικός πάγκος πανηγύρισε στο πρώτο γκολ της Εθνικής. Ενωμένοι όλοι οι ποδοσφαιριστές με τον προπονητή. Κι όχι ο καθένας μόνος του.

Αστειότητες

Με την επισήμανση μάλιστα ότι Κουρμπέλης – Φορτούνης έδειξαν ότι δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Παρά τα επεισόδια και τη διακοπή στο πρόσφατο ντέρμπι. Αστειότητες. Ακόμα είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα. Πολύ νωρίς. Μια νίκη επί του Λιχτενστάιν δεν λέει τίποτα παραπάνω από τους τρεις βαθμούς. Κι όταν κερδίζεις είναι όλα καλά κι ωραία. Το καλό κλίμα, η ομοψυχία, το δέσιμο της ομάδας φαίνονται στη διάρκεια. Στα δύσκολα. Αν αντέχει στους κραδασμούς της ήττας. Μιας ομάδας που θα πρέπει να θυμίσουμε δεν έχει έδρα. Και θα ταλαιπωρηθεί στα δύο προσεχή εντός έδρας παιχνίδια με Ιταλία, Αρμενία στο αφιλόξενο ΟΑΚΑ. Μιας ομάδας που έφτασε στον πάτο επί Ρανιέρι. Κάτι πήγε στη συνέχεια να κάνει ο Σκίμπε, χωρίς όμως να μπορέσει να δώσει το κάτι παραπάνω. Ο Αναστασιάδης έχει την παλιομοδίτικη νοοτροπία και τις εμμονές του. Το «πάμε παλικάρια» εν έτει 2019 δεν αρκεί.

Νοοτροπία

Αυτό ακριβώς το έλλειμμα εύχονται να καλύψουν οι Μπασινάς – Γιαννακόπουλος, που προστέθηκαν στο τιμ. Μία γενιά νεότεροι. Να προσθέσουν τη σύγχρονη αντίληψη και νοοτροπία. Με βάση τις δικές τους παραστάσεις. Να κολυμπήσουν κι αυτοί στα βαθιά αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά θέσεις ευθύνης. Και να κριθούν όλοι μαζί εκ του αποτελέσματος.