Ακορντεόν

Στην αρχή απόρησα. Γιατί άραγε να βάλει ο Τσίπρας στο ψηφοδέλτιο την κόρη Λοΐζου; Συναυλία ετοιμάζουν;

Υστερα κατάλαβα. Ηταν φόρος τιμής στον άνθρωπο που πρώτος κατάλαβε τι σημαίνει «αριστερός του ΣΥΡΙΖΑ»: ένα ακορντεόν.

Οταν ανοίγει το ακορντεόν, βάζεις χέρι στη σύνταξη της μάνας σου. Οταν κλείνει, φωνάζεις «δεν θα περάσει ο φασισμός».

Τη Δούρου την κυνηγάνε για 125 νεκρούς και απαντά ότι «παριστάνουν τους τιμητές εκείνοι που κατέστρεψαν τον τόπο».

Ο Παππάς είναι βουτηγμένος στα νταραβέρια με τον Αρτεμίου και τον «Μανώλη του Παππά», αλλά κατηγορεί τους «φασίστες» ότι τον αποδοκιμάζουν για το Μακεδονικό.

Ο Βαρεμένος κατήγγειλε τον φασισμό στη Μελβούρνη επειδή τον πήραν στο κυνήγι τα γερόντια της Ομογένειας, οι νοικοκυρές και τα κοριτσόπουλα με τις παραδοσιακές φορεσιές.

Και ο διευθυντής Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού που είναι επαγγελματίας αριστερός καμαρώνει επειδή «η δική μας Μυρσίνη» επέδειξε «θάρρος κι ευαισθησία» – δηλαδή πόσο θάρρος κι ευαισθησία χρειάζεται για να κλέβεις τη σύνταξη της μακαρίτισσας;

Ακορντεόν, λοιπόν. Ποτέ άλλοτε τόσες συνειδήσεις δεν ανοιγόκλεισαν με τέτοια ευκολία.

Φυσικά η εξουσία είναι μεγάλος πειρασμός, ιδίως αν την κατακτήσεις πεινασμένος κι απροετοίμαστος.

Δεν είναι τυχαίο ότι πέρασαν τέσσερα χρόνια, η κυβέρνηση διέλυσε κάθε έννοια Αριστεράς και ούτε ένας δεν βρέθηκε να αναρωτηθεί «ρε παιδιά, τι σόι αριστεροί είμαστε εμείς;». Ούτε ένας!

Τέσσερα χρόνια ζήσαμε λάθη, κωλοτούμπες, καταστροφές, τραγωδίες, προκλήσεις, μεθοδεύσεις, είχαμε ακόμη και νεκρούς, και ούτε ένας αριστερός δεν βρέθηκε να παραιτηθεί. Ούτε ένας!

Τέσσερα χρόνια ψηφίζουν με ακατάσχετη μπουρδολογία και υψωμένη τη γροθιά ό,τι τους βάζουν μπροστά να ψηφίσουν. Διορίστηκαν και τα τασάκια της Κουμουνδούρου, αλλά τουλάχιστον πολεμούμε την Ακροδεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό.

Τι αριστεροί λοιπόν είναι αυτοί που χειροκροτούν το έτσι, αλλά αποθεώνουν και το αλλιώς; Που όλοι τους φταίνε, αλλά εκείνοι δεν φταίνε ποτέ και για τίποτα; Αριστεροί ακορντεόν.

Ασφαλώς κάθε καλός αριστερός έχει μια καλή δικαιολογία. Στη Μυρσίνη έφταιγαν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες κι ο φασισμός. Στη Χαρούλα ότι η Μυρσίνη δεν είχε πάρει είδηση. Στους φίλους της Χαρούλας ότι η Χαρούλα είναι ψυχούλα. Και στη Δούρου «η αλλαγή θεσμικού πλαισίου της πολιτικής προστασίας».

Πάντα και για όλα υπάρχουν ένα ελαφρυντικό κι ένας συμψηφισμός.

Ακόμη κι ο Ραγκούσης (που είναι εποχικός αριστερός τσόντα) ανακάλυψε προσπάθεια «να παραδοθούν και πάλι τα κλειδιά της χώρας στην παρασιτική ελίτ». Η οποία προφανώς είχε τα κλειδιά της χώρας όταν ο Ραγκούσης ήταν υπουργός, αλλά κάπου τα έχασε.

Μην ανησυχείτε, σύντροφοι. Ευτυχώς τα βρήκε ο Κόκκαλης.