Αχόρταγη αφθονία

Μνήμες αχνές από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η Δέσποινα Παπαδοπούλου με ένα καπέλο στο κεφάλι που μοιάζει με «δοχείο νυκτός». Λιμουζίνες όπου μπαινόβγαιναν υπουργοποιημένοι καραβανάδες. Ο Ζωιτάκης «αντιβασιλεύς». Και φήμες ότι οι κύριες των, τότε, υπουργών βάζουν κρυφά στις τσάντες τους ασημένια μαχαιροπήρουνα από τις επίσημες δεξιώσεις. Μαζί, τεχνικολόρ σκηνές από ελληνικές ταινίες που θέλουν, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα, να σατιρίσουν τον καλπάζοντα, εκείνη την εποχή, νεοπλουτισμό. Μπουφέδες όπου οι «πλούσιοι» πέφτουν σαν λιμασμένοι. Τότε περίπου είδα και την πρώτη, ασπρόμαυρη τηλεοπτική βερσιόν της «Μαντάμ Σουσού» με την Αννα Παϊτατζή.

Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν σαν χορός κυκλωτικός. Με αφορμή το σφιχταγκάλιασμα με τον ευδαιμονισμό των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των παρατρεχάμενών τους. Σαν να μπερδεύονται οι εικόνες λες και ο Χρήστος Τσαγανέας (από το «Ενας μάγκας στα σαλόνια»), η Κατερίνα Νοτοπούλου, ο «Μανόλο», η Δέσποινα Παπαδοπούλου και το «δοχείο νυκτός» να παίζουν στην ίδια ταινία. Οδεύοντας προς το τέλος του πάρτι το κέφι εκτροχιάζεται και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Δεν μπορεί να μην πέρασε από το μυαλό κάποιου αρμόδιου ότι το Μέγαρο Μαξίμου είναι το γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδος και όχι το «Χαγιάτι του Αλέξη» ώστε να δεξιωθεί εκεί του υποψηφίους του. Ισως να είμαι αφελής αλλά έχω την εντύπωση ότι όλο αυτό δεν γίνεται λόγω της ταύτισης του κράτους με την κυβέρνηση και το κόμμα. Πολύ φοβάμαι ότι το δέλεαρ δεν έχει ίχνος ιδεολογίας ούτε καν ολοκληρωτισμού. Είναι απλώς το «τζάμπα μεγαλείο».

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που κυβερνητικοί παράγοντες χώνουν το χέρι ώς τη μασχάλη στον κρατικό κορβανά. Το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα με μεγαλύτερη μπάζα. Η διαφορά είναι ότι τώρα λεφτά δεν υπάρχουν. Και ότι αυτό γίνεται με όρους και αισθητική που παραπέμπουν σε γυναίκα μεγαλομπακάλη στη δεκαετία του 1960. Για τη σύντροφο του Πρωθυπουργού και τις συζύγους των υπουργών, τα κυβερνητικά αεροσκάφη έγιναν τα «παπάκια» του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς. Μια φορά στη ζωή σου βρίσκεις τζαμπέ χλιδάτο αεροπλάνο. Να μην ταξιδεύεις μέχρι να αλαλιάσεις από το τζετ λαγκ; Ομως η έκθεση, για την τιμή ενός αεροπορικού εισιτηρίου, στα μάτια των ανθρώπων που σφίγγουν όλο και περισσότερο το ζωνάρι, δεν είναι μόνο προκλητική. Είναι κυρίως θλιβερή.

Τα κορίτσια του ΣΥΡΙΖΑ πέταξαν τα «φουστανάκια» και ντύνονται σε ατελιέ υψηλής ραπτικής. Τα αγόρια ανακάλυψαν τα ακριβά πούρα (για την Κούβα ρε γαμώτο). Οι ομπρέλες τους στοιχίζουν 150 ευρώ, πολύ πιο ακριβά από την ομπρέλα θαλάσσης που προσπαθούσε, ματαίως, να στερεώσει στην άμμο ο Αλέξης Τσίπρας πριν γίνει Πρωθυπουργός. Η Μουτσούνα της Νάξου όπου έκανε διακοπές έως το 2014, απέχει έτη φωτός από τα fullmoon parties στο Σούνιο.

Πώς το έλεγαν στο «Υπάρχει και φιλότιμο»; Εφαγαν, έφαγαν, έφαγαν. Χόρτασαν; Δεν νομίζω. Η καταδίκη αυτών που, όταν ο λαός ζει με επιδόματα, αυξάνουν το κόστος του μενού στα κυβερνητικά αεροπλάνα, έγκειται στο να είναι για πάντα λιγούρια.