Πόλεμος στις αίθουσες

«Σε πόλεμο» («En guerre», Γαλλία, 2018). Ανατριχιαστικά επίκαιρη και άκρως στενάχωρη, η τελευταία ταινία του Στεφάν Μπριζέ («Ο νόμος της αγοράς») παρακολουθεί λεπτομερώς όλη την αγωνία και την οργή των εργαζομένων ενός παραρτήματος βιομηχανίας στη Γαλλία, οι μέτοχοι του οποίου αποφάσισαν να το κλείσουν. Κέντρο βάρους της ιστορίας, ο αρχισυνδικαλιστής Αμεντέο (Βενσάν Λιντόν) με τους ακούραστους αγώνες που καταβάλλει για την αλλαγή μιας κατάστασης που δείχνει προδιαγεγραμμένη. Συνεδριάσεις,  διαπραγματεύσεις, πολιτικός δάκτυλος, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ΜΑΤ, media, εσωτερικές διαμάχες στους κύκλους των συνδικαλιστών· όλα βράζουν μέσα στο ζεματιστό καζάνι της ταινίας, το οποίο σου δίνει την εντύπωση ότι κάποια στιγμή θα σκάσει. Και αυτό γίνεται μέσα από μια δεξιοτεχνικής ακρίβειας αναπαράσταση μιας εφιαλτικής κατάστασης που έχουμε δει αμέτρητες φορές στις τηλεοπτικές ειδήσεις και που εδώ μετουσιώνεται σε υποδειγματικό προϊόν μυθοπλασίας.

Βαθμολογία: 8

«Τα δύο πρόσωπα του νόμου» («Dragged across concrete», ΗΠΑ, 2018). Σκηνοθέτης που δεν κρύβει την αγάπη του στον παλιό κλασικό αμερικανικό κινηματογράφο, ο Σ. Κρεγκ Ζάλερ («Τσεκούρι από κόκαλο») μας δίνει αυτό το βίαιο, κυνικό αλλά και τρυφερό νεονουάρ που παρακολουθεί τη δράση δύο διαφορετικής γενιάς αστυνομικών (Μελ Γκίμπσον, Βινς Βον) ενώ προσπαθούν να βρουν λύση στο οικονομικό πρόβλημά τους (είναι σε διαθεσιμότητα λόγω των σκληρών μεθόδων που ακολουθούν). Θα μπουν αυτοβούλως στον κόσμο της αληθινής, ωμής βίας, θα μονομαχήσουν με τη συνείδηση και τους δαίμονές τους. Γνήσια αντρίκειο φιλμ πολυσύνθετων χαρακτήρων και καλογραμμένων διαλόγων, ξαφνιάζει με τα απότομα ξεσπάσματα βίας (που πάντοτε δικαιολογούνται), ενώ ακόμα και η πολύ μεγάλη διάρκεια (158 λεπτά) δεν φαίνεται να αποτελεί μειονέκτημά του.

Βαθμολογία: 7

«Vox Lux» (ΗΠΑ, 2018). Μέσα από μια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη ιστορία ο Μπρέιντι Κορμπέτ χειρίζεται ένα θέμα αρκετά γνωστό στον κινηματογράφο, τη σκοτεινή πλευρά της σόουμπιζ. Μια μαθήτρια, η Σελέστ, θα εκμεταλλευτεί την παραλίγο θανάσιμη εμπειρία της (το 2000 ένας συμμαθητής της προκάλεσε μακελειό στο σχολείο της αφήνοντας την ίδια σε αναπηρικό καροτσάκι) και θ’ ακολουθήσει καριέρα τραγουδίστριας. Εχει ταλέντο αλλά και το επαγγελματικό δαιμόνιο ώστε να καρπωθεί από το τραύμα της και να πετύχει. Μοιρασμένο σε δύο μέρη τo φιλμ αρχικώς (και στο πιο αδύναμο κομμάτι του) εστιάζει στην άγουρη έφηβη (Ράφεϊ Κάσιντι). Εν συνεχεία, με την ώριμη και καταξιωμένη Σελέστ (η Νάταλι Πόρτμαν εμφανίζεται μετά τα πρώτα 50 λεπτά της ταινίας) αποκτά περισσότερο νεύρο, παρότι στο τέλος σε αφήνει μουδιασμένο και με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

Βαθμολογία: 4

«Ακίνητο ποτάμι» (Ελλάδα / Γαλλία / Λετονία, 2018). Γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φυσικές τοποθεσίες της Ρωσίας, το «Ακίνητο ποτάμι» αρχίζει με μια πληκτική αφήγηση ονείρωξης της Αννας (Κάτια Γκουλιώνη) προς τον άντρα της Πέτρο (Ανδρέας Κωνσταντίνου). Μετά βλέπουμε τον Πέτρο να εξηγεί στους ρώσους εργοδότες τι πρέπει να γίνει ώστε να σωθεί το περιβάλλον από το γεωλογικό πρόβλημα που παρουσιάζει ένα ποτάμι. Και εν τέλει, να και η μυστηριώδης εγκυμοσύνη της Αννας, καθότι ουδείς καταλαβαίνει πώς και από ποιον έμεινε έγκυος. Αεροβατώντας και αερολογώντας ανάμεσα σε ρεαλισμό και υπερρεαλισμό ο σκηνοθέτης Αγγελος Φραντζής αναζητεί επί ματαίω μια σύνθεση πολιτικής, θρησκείας, οικογένειας, σεξ και μπίζνες σε μια ταινία που δεν μπορεί να τ’ αντέξει όλ’ αυτά. Νιώθεις ότι το ακίνητο χιόνι είναι η μόνη πραγματικά ζωντανή παρουσία· σίγουρα το παίξιμο του χιονιού είναι πολύ πιο γοητευτικό από την απελπιστικά μονότονη Γκουλιώνη, το ύφος της οποίας είναι το ίδιο με εκείνο που είχε στην «Πολυξένη», που ήταν το ίδιο με εκείνο που είχε στo «Σύμπτωμα», που ήταν το ίδιο με εκείνο που είχε στο «Μέσα στο δάσος». Ακίνητο ποτάμι, ακίνητο σενάριο, ακίνητη ταινία. Ισως ο Φραντζής να όφειλε να καταλάβει ότι το να γυρίσει ένας έλληνας σκηνοθέτης μια ταινία κάτω από δύσκολες κλιματικές συνθήκες στη Ρωσία δεν τον μετατρέπει αυτομάτως ούτε σε Θόδωρο Αγγελόπουλο ούτε σε Αντρέι Ταρκόφσκι.

Βαθμολογία: 2

«Ο διερμηνέας» («The interpreter», Τσεχία / Σλοβακία / Αυστρία, 2018). Ο τσέχος ηθοποιός και σκηνοθέτης Γίρι Μένζελ («Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν») και ο αυστριακός ηθοποιός Πέτερ Σιμόνισεκ («Τόνι Ερντμαν») είναι το πρωταγωνιστικό ντουέτο σε αυτή την ευπρόσωπη ταινία δρόμου της τρίτης ηλικίας που επανέρχεται στο χιλιοειπωμένο θέμα της εξολόθρευσης των Εβραίων από τους ναζιστές στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με ένα πιστόλι στην τσέπη ο Μένζελ αναζητεί τον ταγματάρχη των SS που έμελλε να ορίσει το μέλλον της οικογένειάς του. Αυτό που βρίσκει είναι ο Σιμόνισεκ, γιος του ταγματάρχη, ένας μποέμ καλοπερασάκιας που κυκλοφορεί με μια κόκκινη Μερτσέντες και την πέφτει ασυστόλως στις γυναίκες (ο Σιμόνισεκ δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται ακόμη στο «Τόνι Ερντμαν»). Η αμηχανία της γνωριμίας των δύο ανδρών θα γίνει τελικά η αφετηρία μιας σχέσης αφού ο Τσέχος θα γίνει ο επί πληρωμή ξεναγός του Αυστριακού στη Σλοβακία, όπου ο δεύτερος αναζητεί τους σταθμούς από τους οποίους πέρασε ο πατέρας του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Χαριτωμένη ασημαντότητα του Μάρτιν Σούλικ, που με ανάλαφρο τρόπο μιλάει για τη μνήμη, τη συμφιλίωση και τη συγχώρηση.

Βαθμολογία: 4

«Εμείς» («Us», ΗΠΑ, 2019). Πλήρης αποτυχία η νέα ταινία τρόμου του Τζόρνταν Πιλ, υποψηφίου για το Οσκαρ σκηνοθεσίας πέρυσι με το «Τρέξε!». Ο Πιλ στήνει όμορφα αλλά άδεια πλάνα με μια παραλλαγή της προηγούμενης ταινίας του που ούτως ή άλλως αναμόχλευε τη γνωστή και χιλιοειπωμένη (σε δεκάδες ταινίες) ιδέα των «Μακάβριων εισβολέων», όπου οι άνθρωποι καταδιώκονται από άψυχα αντίγραφά τους. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και εδώ, αλλά βαρετά και άχρωμα, με μια τετραμελή οικογένεια μαύρων να μονομαχεί μέχρι θανάτου με τους κλώνους της.

Βαθμολογία: 2

«Βερολίνο, σ’ αγαπώ». (Γερμανία, 2019). Σε αντίθεση με προηγούμενες ταινίες της κινηματογραφικής σειράς «πόλη – αγάπη» («Παρίσι, σ’ αγαπώ», «Νέα Υόρκη, σ’ αγαπώ», «Ρίο, σ’ αγαπώ»), αυτή δεν μπόρεσε να μου πει κάτι ιδιαίτερο – άσε που κάποιες ιστορίες θα μπορούσαν να είχαν ως φόντο οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Η μόνη που ξεχώρισα κάπως είναι εκείνη στην οποία η Ελεν Μίρεν αποκτά κοινωνική συνείδηση με τη βοήθεια της κόρης της (Κίρα Νάιτλι), εθελόντριας φιλανθρωπικής οργάνωσης που έχει πάρει έναν μικρό υπό την προστασία της.

Βαθμολογία: 3

«Free Solo» (ΗΠΑ, 2018). Αποκλειστικά στον Δαναό 2 προβάλλεται το ντοκιμαντέρ των Τζίμι Τσιν και Ελίζαμπεθ Τσάι Βασαρχέλβι που κέρδισε φέτος το Οσκαρ. Αναφέρεται στην προσπάθεια ενός ορειβάτη, του Αλεξ Χόνολντ, να ανεβεί μόνος το βουνό Ελ Καπιτάν στην Καλιφόρνια.

Βαθμολογία: 4