Ο Τσίπρας, ο λύκος και το πρόβατο

«Οι δυνάμεις που έχουν ενδυθεί τον μανδύα του αντισυστημισμού είναι μία απάτη» είπε προχθές ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλούσε για την Ακροδεξιά. Ομως υπάρχει τίποτα που να ταιριάζει περισσότερο στον ίδιο; Ο άνθρωπος ξέρει τι λέει. Μιλάει από πείρα. Είναι πρωταθλητής.

Στην κομματική μάζωξη – πρότυπο προπαγάνδας και απουσίας αντιλόγου που μίλησε προχθές ο Πρωθυπουργός έμοιαζαν όλα τόσο όμορφα και ανώδυνα που νόμιζε κανείς ότι ξαφνικά μετακομίσαμε άπαντες κάπου στη Σκανδιναβία. Αλλά και εκεί ακόμα, σίγουρα οι άνθρωποι έχουν πιο πολλά και πιο σοβαρά προβλήματα από αυτά που με τέτοια μαεστρία ωραιοποίησης παρουσιάστηκαν και «συζητήθηκαν» στην ωραία εκείνη ατμόσφαιρα όπου το θέμα τυπικά ήταν «Το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης».

Ουσιαστικά, ήταν μια ακόμα απόπειρα των παριστάμενων κυβερνητικών διοργανωτών μπας και μαζέψουν καμιά ψήφο στις επερχόμενες εκλογές, χρησιμοποιώντας γι’ αυτόν τον σκοπό την αγωνία και την καλή πίστη νέων ανθρώπων, σε ένα περιβάλλον απολύτως ελεγχόμενο. Εκεί, ο λύκος ξαναντύθηκε πρόβατο. Αυτό ήταν το σκηνικό. Ο αυτόκλητα δεδηλωμένος θαυμαστής της Ανγκελα Μέρκελ και της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής της «σταθερότητας», όπως ο ίδιος με δέος την έχει αποκαλέσει, πήγε να κάνει πάλι τον γλυκό αριστερούλη που δήθεν έχει αγωνίες και ευαισθησίες για τα δεινά που αυτή ακριβώς η πολιτική γέννησε και σώρευσε. Της ανόδου της Ακροδεξιάς περιλαμβανομένης. Ανοδος που ξεκίνησε πριν από το Μεταναστευτικό και κορυφώθηκε με αυτό. Γιατί όχι; Ο ίδιος δεν κατήγγειλε με πάθος παλιότερα τις «αποθήκες ψυχών» που γιγαντώθηκαν επί των ημερών του και έκτοτε κάνει σα να μην υπάρχουν;  Οπως άλλωστε και με κάθε τι που θυμίζει το τι έλεγε πριν και οδηγεί σε σύγκριση με το τι έπραξε μετά.

Ακόμα πιο εντυπωσιακά όμως υπήρξαν, για άλλη μια φορά προχθές, τα ελληνικά του Πρωθυπουργού. Από τα πιο ωραία ήταν όταν είπε πόσο θεωρεί σημαντικό ο κάθε νέος «να έχει πρόσβαση σε πολύ περισσότερη πρωτόλεια γνώση και ενημέρωση μέσα από το Διαδίκτυο»! Και μάλιστα, επειδή μάλλον του άρεσε, το επανέλαβε και αμέσως μετά. Το γεγονός ότι προδήλως μπερδεύει νοηματικά και λεκτικά το «πρωτόλειο» με το «πρωτογενές», γιατί αυτό ήθελε να πει, είναι ένα θέμα, αλλά τι να γίνει. Δείχνει βέβαια για ποιον μιλάμε. Το αμίμητο όμως ήταν άλλο, όχι γλωσσικό: ήταν όταν, για να δείξει πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος για τη σημερινή νέα γενιά, έδωσε ένα δικό του προσωπικό παράδειγμα: Εκλεινε, είπε, ραντεβού να πάει σινεμά και δύο στις τρεις φορές το έχανε γιατί δεν είχε κινητό τηλέφωνο και αργούσε. Ο κόσμος, είπε, είναι σήμερα διαφορετικός: με το κινητό… πας στην ώρα σου στο σινεμά και δεν το χάνεις! Ηταν η επιτομή της ανάλυσης της επίδρασης της τεχνολογίας στο παραγωγικό μέλλον των νέων της Ελλάδας, της Ευρώπης και του πλανήτη γενικώς – γιατί και σε αυτόν αναφέρθηκε. Επίσης, εξίσου βαθιά διδακτική αντίληψη της συνέπειας. Οι νέοι έχουν πολλά να ωφεληθούν ακούγοντάς τον…

Τελικά ο Βερναρδάκης κάπου στόχευε με εκείνο το «μικρός» για τον Τσίπρα. Ηξερε τι έλεγε. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς έναν Πρωθυπουργό που, όπως είπε, πάλι εκεί, τον… γαργαλάνε; Συνήθως το γαργαλητό έχει να κάνει με μωρά και μικρά παιδιά, γιατί μόλις αρχίσουν και μεγαλώνουν κόβεται. Εχει να κάνει επίσης και με γατάκια και σκυλάκια – και όχι τίποτα άγρια. Αλλά γαργαλητό σε Πρωθυπουργό, πρώτη φορά ακούστηκε. Ε, έτσι είναι ο ρόλος: λύκος παιχνιδιάρης, με μικρή, γλυκιά φατσούλα. Αλλά λύκος.