Αναζητώντας απεγνωσμένα τον σεξισμό

Ενα σκίτσο από το παλιό αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού, εκείνο με τη «Λόλα, να ένα μήλο», πυροδοτεί τη νοσταλγία. Τουλάχιστον σε εμάς που το ξεφυλλίσαμε στα θρανία μας. Και ειδικά όταν ξεπροβάλλει μέσα στον φωτογραφικό αχταρμά του Διαδικτύου. Ετσι ξεπρόβαλε και στην οθόνη μου το σκίτσο με την οικογένεια (Λόλα, Αννα, Μίμης, μπαμπάς, μαμά, γιαγιά) που κάθεται στο τραπέζι για φαγητό.  «Πάτησα» κι εγώ να δω το κείμενο που το συνόδευε περιμένοντας να διαβάσω για τη «Βασδέκη που τραγουδά και τον Γκίκα που χοροπηδά». Και έπεσα πάνω σε ένα οργισμένο μανιφέστο εναντίον του σεξισμού. Χαστουκίστηκα. Το ξαναδιάβασα. Δεν έκανα λάθος. Κατήγγειλλε σεξιστικά στερεότυπα που διαφθείρουν παιδικές συνειδήσεις. Διότι ο μπαμπάς καθόταν ενώ η μαμά σέρβιρε τα ψάρια όρθια. Και να αποκάτω οι επευφημίες, τα λάικς, οι καρδούλες και τα «Πέστα!».

Συμπτώματα ενός απειλητικού και συγχρόνως γελοιοποιητικού εκτροχιασμού που, στην πραγματικότητα, αποδυναμώνει την ουσία του προβλήματος. Και που εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στον δημόσιο, επίσημο και ανεπίσημο, λόγο. Διδακτισμός σε παροξυσμό που αναζητά τον σεξισμό ακόμη και στα τούλια των παιδικών αποκριάτικων στολών. Διότι και περί αυτού είδα βαθυστόχαστο διαδικτυακό άρθρο με πολλές κοινοποιήσεις. Γιατί, σου λέει, οι κοριτσίστικες στολές είναι, στην πλειοψηφία, πριγκίπισσες και νεράιδες ενώ οι αγορίστικες παραπέμπουν σε ήρωες που καλλιεργούν τον ανταγωνισμό και την ισχύ; Ελα μου ντε; Εμ η Χιονάτη; Η Σταχτοπούτα; Η Ωραία Κοιμωμένη; Ηταν κάτι σεξιστές αυτά τα αλάνια οι αδελφοί Γκριμ, άσ’ τα να πάνε. …Μήπως έχουμε χάσει την μπάλα και νομίζουμε ότι την έχουμε βρει στα παιδικά παραμύθια και τα αναγνωστικά;

Ολο αυτό μοιάζει με κυνήγι μαγισσών. Μια από τις εκφάνσεις του νεσυντηρητισμού που χαρακτηρίζει την εποχή μας και «εκτρέφεται» από τη μαζικότητα του Διαδικτύου. «Ιεροεξεταστές» με ψηλά τακούνια που αναζητούν σεξιστικές προθέσεις στα φλιτζανάκια του καφέ. Και ερμηνεύουν by the book της πολιτικής ορθότητας από εκφράσεις που έχουν περάσει στον καθημερινό μας λεξιλόγιο έως την Τέχνη, τους συμβολισμούς και τους ρόλους. Οι φίλοι μου συζητάνε τι θα γινόταν αν ο Ναμπόκοφ έγραφε σήμερα τη «Λολίτα». Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει; Και, αν κυκλοφορούσε, τι αντιδράσεις θα προκαλούσε; Θα το χαρακτήριζαν προτροπή προς την παιδεραστία, εγχειρίδιο σεξισμού, τι; Κι εγώ αναρωτιέμαι πώς δεν έχουν ακόμη βγάλει στον τάκο του νεοφεμινισμού τον Σαίξπηρ. Πώς δεν έχουν καταγγείλει τον Αμλετ που λέει στη μητέρα του «Αδυναμία, το όνομά σου είναι γυναίκα». Τι, μισές δουλειές θα κάνουμε;

Οταν κραδαίνεις τη χατζάρα για να απειλήσεις τις κεντημένες πασχαλίτσες στο τραπεζομάντιλο της γιαγιάς, πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορείς μετά να τη χρησιμοποιήσεις εναντίον των πραγματικών δράκων. Οταν το εντελώς ασήμαντο μπαίνει στον ίδιο κουβά με το απολύτως σημαντικό, η ουσία κατακάθεται και δεν μπορούμε να τη διακρίνουμε. Και όσο θα καταναλωνόμαστε σε συζητήσεις  για το αν θα πρέπει να λέμε η άνθρωπος και όχι αποκλειστικά ο άνθρωπος, ο πραγματικός σεξισμός εκεί έξω θα θερίζει.