«Κατηγορείται η Ελλάς»

Δεν είχα πάρει χαμπάρι, τόσον καιρό, τις γκραν γκινιόλ αναρτήσεις της κυρίας Λοΐζου στους προσωπικούς της λογαριασμούς, απέχω βλέπεις από κάθε είδους φουμπού και ίνσταγκραμ. Οχι ότι απεχθάνομαι μετά βδελυγμίας την τεχνολογία, τουναντίον ακολουθώ τη ρήση του ποιητή που προτρέπει «Τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της» αλλά να, δεν μ’ αρέσει να μπαίνουν ξένοι άνθρωποι σπίτι μου με το έτσι θέλω. Τι το κάναμε εδώ μέσα, μπάτε σκύλοι αλέστε;

Επρεπε να προταθεί για ευρωβουλευτής η εν λόγω κυρία για να αποθαυμάσω όπως όλοι οι Ελληνες τα άγρια ένστικτα της υποψηφίας. Σε μια παλαιά ανάρτησή της λοιπόν προτείνει ανάσταση νεκρών εκ του τάφου των θυμάτων τρομοκρατίας, μόνο και μόνο για να απολογηθούν στους τρομοκράτες δολοφόνους τους για το αποτρόπαιο ατόπημά τους να ζούνε με έναν τρόπο μη αρεστό στους εκτελεστές τους.

Τελειώνει δε το προτρεπτικό της μήνυμα με τη φράση, «Ηλίθιε Πανούση». Οπου Πανούσης ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Είχε τολμήσει αυτός ο κύριος, άκου πράγματα, να πει ότι αν θέλει να βγει απ’ τη φυλακή ο τρομοκράτης δολοφόνος Ξηρός θα πρέπει πρώτα να ζητήσει συγγνώμη για τα θύματά του, και όλο αυτό χωρίς να ζητήσει τη γνώμη της κυρίας Λοΐζου. Αρα ηλίθιος.

Ομολογώ πως θα μου είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον, ότι κι αν κάνει ως ευρωβουλευτής ακόμα και τη μεγαλύτερη ηλιθιότητα, άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε όλοι σε τούτη τη ζωή, να της απευθυνθώ στον ενικό και να την αποκαλέσω «Ηλίθια Λοΐζου». Διάβασα και άλλα παρεμφερή δικά της, όπως τη λεζάντα σε μια φωτογραφία με δυο αστυνομικούς λαμπάδες από τις μολότοφ έγραφε χαιρέκακα «Το καημένο το ποδήλατο».

Μπρρρρρ.

Βέβαια πολλά απ’ αυτά τα μάζεψε άρον άρον και έγραψε και μια απάντηση με τίτλο «Η ψευδαίσθηση της προφορικότητας». Σωστά το διαβάσατε. Η γνωστή σε όλους «ψευδαίσθηση της προφορικότητας».

Εδώ η ελληνική γλώσσα σηκώνει τα φωνήεντα ψηλά και σκοτώνει επιτόπου τα σύμφωνα να μην τα βάλει πια στο στόμα του κανείς. Για να ξεφύγω απ’ το άγριο και δύσοσμο τοπίο του μέλλοντος αστέρα της Ευρωβουλής τράβηξα προς lifo μεριά. Ανάρτηση του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου. Ενα τραγούδι του Νίκου Γκάτσου πολλά χρόνια πριν. Το παραθέτω.

Κατηγορείται η Ελλάς

(Κατηγορουμένη ε γ έ ρ θ η τ ι)

Ακου κατηγορουμένη

είσαι άσχημα μπλεγμένη.

Βάλ’ το χέρι στο βαγγέλιο

κι άσε το σαρδόνιο γέλιο.

Βάλ’ το χέρι στο βαγγέλιο

κι άσε το σαρδόνιο γέλιο.

Θα την καταπιείς τη φόλα

και θα τα ξεράσεις όλα.

Βλέπω το ‘ριξες και πάλι

στη σπατάλη στην κραιπάλη.

Εχεις τα παιδιά σου σκόρπια

κι αγριέψανε τα Σκόπια.

Εχεις τα παιδιά σου σκόρπια

κι αγριέψανε τα Σκόπια.

Κι αν δε βγεις από το βούρκο

χαιρετίσματα στον Τούρκο.

Μουσουλμάνοι και Πομάκοι

θα σου πάρουνε τη Θράκη.

Και με τέτοιους κυβερνήτες

θα σε φαν οι Αρβανίτες.

Αχ με τέτοιους κυβερνήτες

θα σε φαν οι Αρβανίτες. Και με γείτονα χυδαίο

θα το χάσεις το Αιγαίο.

Θα σε θάψουν με κοτρόνια

γι’ άλλα τετρακόσια χρόνια

– Τι να κάνω η κακομοίρα

έτσι τα ‘φερε η μοίρα.

– Σα δε ντρέπεσαι, βρε γκιόσα

που ‘μαθες να βγάζεις γλώσσα.

– Τι να κάνω τι να κάνω μη με δώστε σε σουλτάνο.

– Κάνε μόκο ξεκωλιάρα να μη φας καμιά σφαλιάρα που ‘γινες αντί για φως μου ο περίγελος του κόσμου.

Από το βιβλίο «Νίκος Γκάτσος: Ολα τα τραγούδια», σε επιμέλεια Αγαθής Δημητρούκα, εκδ. Πατάκη. Εξ όσων ξέρω, οι στίχοι αυτοί δεν μελοποιήθηκαν ποτέ. Και το ‘λεγε κάποτε ο Μάνος ο Ελευθερίου. «Πώς το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια / να μην ακούσεις έναν ποιητή;».