Πανιώνιος (2)

Το τηλεφώνημα, χθες το μεσημέρι, από αναγνώστη: «Σωστό αυτό με τους τερματοφύλακες του Πανιωνίου, αλλά μάλλον ξεχάσατε τον Βαλλιάνο. Σπουδαίος γκολκίπερ στην εποχή του».

Οντως, η βιασύνη με οδήγησε σε μια… ασταθή απόκρουση! Ναι, ο Κώστας Βαλλιάνος ήταν σημαντικός τερματοφύλακας για τον Πανιώνιο. Εφτασε πολύ ψηλά, θεωρήθηκε ένας εκ των κορυφαίων. Στον Πανιώνιο αγωνίστηκε μετά τον μέγα Πεντζαρόπουλο. Και πήγε στον Εθνικό ως διάδοχος του καταπληκτικού Μανταλόζη. Αργότερα, έπαιξε και στον Ολυμπιακό. Υπήρξε ένα σπουδαίο ταλέντο και αναμφίβολα άφησε το στίγμα του στην Πλατεία.

Κάτι ανάλογο συνέβη (και αυτό δεν το είπε ο φίλος αναγνώστης της στήλης, μπορεί να το ξέχασε) με τον Θανάση Κουρκουβέλα. Το ’67 με τη φανέλα του Πανιωνίου έδωσε το παρών σε τελικό Κυπέλλου αλλά ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Μετά, φόρεσε και την κόκκινη φανέλα. Τα ανωτέρω παραδείγματα και η βουτιά στο παρελθόν, επιβεβαιώνουν δύο πράγματα: αφενός, όντως ο Πανιώνιος είχε την τύχη να υπερασπιστούν στην εστία του τερματοφύλακες-κολοσσοί, αληθινοί «άσοι» περιωπής. Οχι μόνο έφτιαξαν το όνομά τους στη Νέα Σμύρνη, αλλά δέθηκαν με την ομάδα και ο απλός κόσμος δεν τους ξεχνά. Αφετέρου, όσοι πέρασαν πολλά απογεύματα στα γήπεδα ή είδαν από κοντά τους ποδοσφαιριστές του παρελθόντος, δεν κρύβουν τη συγκίνησή τους όταν η αναφορά γίνεται για τα παλαιότερα χρόνια. Πολύ απλά γιατί όλο αυτό ακουμπά τις αναμνήσεις τους, γυρίζει το ρολόι πίσω, τους φέρνει στο νου στιγμές που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη τους. Αυτός είναι ο αγνός αθλητισμός. Που ώρες ώρες τον ξεχνάμε. Γιατί το σήμερα τρέχει με ταχύτητες φωτός. Δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα. Προσπερνάμε τις μάχες στο γήπεδο χωρίς να δίνουμε σημασία ακόμη και στην πλέον γοητευτική λεπτομέρεια. Λάθος. Γιατί αυτές μένουν. Και πρέπει να τις κρατάμε μέσα μας. Οπως ο Πανιώνιος έχει μέσα στις ένδοξες σελίδες του βιβλίου της ιστορίας του κάποια παιδιά που πλέον έχουν μεγαλώσει αλλά σημάδεψαν με την παρουσία τους ορισμένες μοναδικές στιγμές. Και είναι κρίμα, για να επιστρέψω στο προκείμενο, αντί να γίνεται επένδυση στο ελληνικό στοιχείο, αντί να μαθαίνουν τα εγχώρια ταλέντα τα μυστικά της θέσης του τερματοφύλακα ή κάποιας άλλης, να βλέπουμε εισβολή αλλοδαπών. Που σίγουρα δεν είναι καλύτεροι σε σύγκριση με τους Ελληνες. Γιατί αν ήταν, όλοι θα πήγαιναν πάσο. Και θα μιλούσαν όλο και λιγότεροι. Ωστόσο, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δυστυχώς για τις περισσότερες ομάδες που δεν βλέπουν ποιο είναι το συμφέρον τους…