Τι έκανες, αδελφέ, στην Αγρια Δύση;

«Οι αδελφοί Σίστερς» (The Sisters Brothers, ΗΠΑ / Γαλλία / Ισπανία / Βέλγιο / Ρουμανία, 2018). Ο Αργυρός Λέοντας – βραβείο σκηνοθεσίας – του περσινού  Φεστιβάλ Βενετίας δόθηκε σε αυτή την ταινία της οποίας ακόμα και ο τίτλος «The Sisters Brothers» (δηλαδή, για να κυριολεκτούμε, «Οι αδελφοί Αδελφές») φέρει κάτι το χαριτωμένα σαρδόνιο. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που τα δύο αδέλφια, οι Σίστερς (Χοακίν Φίνιξ, Τζον Σ. Ράιλι), είναι αδίστακτοι φονιάδες επί πληρωμή στην Αγρια Δύση του 1850.

Τελευταία αποστολή των Σίστερς, το ταξίδι που περιγράφει η ταινία, που με το καλημέρα δείχνει τις διαθέσεις της: μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες, πέντε-έξι άνθρωποι στον τόπο χωρίς πολλά πολλά. Οι φόνοι θα συνεχιστούν, στην πλοκή θα μπλέξουν και άλλοι χαρακτήρες (Ριζ Αχμέντ, Τζέικ Τζίλενχααλ) και το φιλμ θα εμμείνει αρκετά στον παροξυσμό της αναζήτησης χρυσού που στιγμάτισε μια ολόκληρη περίοδο στην Αμερική. Μήπως όμως αυτό που κατά βάθος τα δυο αδέλφια αναζητούν είναι πολύ πιο αγνό και ανθρώπινο;

Με οδηγό του το απολαυστικό μυθιστόρημα του Πάτρικ ντε Γουίτ (αναζητήστε το οπωσδήποτε από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ο Zακ Οντιάρ (γάλλος σκηνοθέτης ταινιών όπως ο «Προφήτης» και ο «Ντιπάν») δημιούργησε μια εφιαλτικά σκληρή αλλά συγχρόνως κωμική και τρυφερή ταινία, την οποία σίγουρα θα λατρέψουν οι φίλοι του γουέστερν – και ίσως όχι μόνο.

Βαθμολογία: 9

«Οι αγώνες μας» (Nos batailles, Bέλγιο / Γαλλία, 2018). Δράμα του Γκιγιόμ Σενέζ. Ενας εργάτης σε φάμπρικα – ικανός, δίκαιος, μαχητικός μπροστά σε κάθε μορφή αδικίας – θα νιώσει τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του όταν ο άνθρωπος της ζωής του, η γυναίκα του, εντελώς ξαφνικά και χωρίς συγκεκριμένο λόγο αποφασίζει να τον παρατήσει μόνο με τα δύο ανήλικα παιδιά τους. Απλώς φεύγει. Πώς θα αντιμετωπίσει αυτή την απώλεια ο άνδρας; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θέτει στην καίρια και παραδόξως αισιόδοξη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του ο νεαρός γάλλος σκηνοθέτης Γκιγιόμ Σενέζ, αφηγούμενος την ιστορία αποκλειστικά μέσα από την οπτική τού πατέρα (Ρομάν Ντουρίς). Ο Σενέζ αποφεύγει τους μελοδραματισμούς και αντιμετωπίζει το ζήτημα με γνώμονα τη λογική. Ο πατέρας είναι αρκετά έξυπνος για να αντιληφτεί ότι η κατάσταση δεν μπορεί να τον πάρει «από κάτω», το κλάμα για την κακή μοίρα είναι πολυτέλεια όταν η ζωή τρέχει ιλιγγιδώς και τα προβλήματα πέφτουν βροχή από παντού. Η δύναμή του θα πρέπει να είναι ανυπολόγιστη αν θέλει να τα καταφέρει.

Βαθμολογία: 8

«Σκιά» (Shadow / Ying, Κίνα / Xoνγκ Κονγκ, 2018).  Δραματική περιπέτεια του Ζανγκ Γιμού. Ο Ζανγκ Γιμού, σπουδαίος κινέζος auteur, επιστρέφει στη χορογραφία των πολεμικών τεχνών με την οποία τόσο έντεχνα είχε ασχοληθεί στα «Ιπτάμενα στιλέτα» και στον «Ηρωα». Το εικαστικό σκέλος της «Σκιάς» έχει σίγουρα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από εκείνο της πλοκής, η οποία ενίοτε με έκανε να μπερδευτώ· κάτι που ίσως να έγινε εσκεμμένα από τον Γιμού, αφού η «σκιά» του τίτλου προσδιορίζει τους σωσίες των βασιλιάδων της Κίνας της εποχής των Τριών Βασιλείων (ανάμεσα στα 220-280 μ.Χ.), οι οποίοι, όποτε κρινόταν απαραίτητο, τους αντικαθιστούσαν και φορτώνονταν τα βάρη. Το φιλμ αρχίζει μέσα σε δωμάτια και αργά αργά βγαίνει στους δρόμους για να μετατρααπεί σε κυριολεκτικό μακελειό· ένα λουτρό βίας και αίματος με γνώμονα μια ιστορία έρωτα, προδοσίας, πολιτικών δολοπλοκιών και φυσικά θανάτου. Ομπρέλες φτιαγμένες από λάμες στριφογυρίζουν θανάσιμα κάτω από συννεφιασμένους ουρανούς, μαχαίρια εισχωρούν στην ανθρώπινη σάρκα λες και αυτή είναι η θέση τους και συχνά η εικόνα πλησιάζει το ασπρόμαυρο με έντονες πιτσιλιές κόκκινου να στιγματίζουν ποιητικά τα κάδρα (παίζουν: Τσάο Ντενγκ, Λι Σουν, Ράιαν Ζενγκ κ.ά.).

Βαθμολογία: 8

«Arctic» (Ισλανδία, 2018). Περιπέτεια του Τζο Πένα. Ακόμα μια εκδοχή του μύθου του Ροβινσώνα Κρούσου του Ντεφό, τοποθετημένη αυτή τη φορά στην Αρκτική, εκεί όπου το αεροπλάνο του κεντρικού ήρωα (Μαντς Μίκελσεν) έχει πέσει. Μοναξιά, απομόνωση, προσπάθεια για επιβίωση, αγωνία για το σήμερα, τρόμος ανάμεικτος με ελπίδα για το αύριο. Εχουμε ξαναδεί τέτοιες ταινίες «επιβίωσης», ίσως και καλύτερες, αν θυμηθεί κανείς τον «Ναυαγό» με τον Τομ Χανκς ή το «Ολα χάθηκαν» με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δύο είναι το «Arctic», με τη διαφορά ότι η θάλασσα εδώ αντικαθίσταται από το χιόνι, εκεί όπου μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες δίνουν νόημα στην εφιαλτική ρουτίνα της καθημερινότητας του ήρωα και ο σκηνοθέτης Τζο Πένα ζητεί από τον θεατή υπομονή, επιφυλάσσοντας στην πορεία κάποιες εκπλήξεις που δίνουν ζωή στο παγωμένο θέαμα.

Βαθμολογία: 7

«Η χήρα» (Greta, ΗΠΑ / Ιρλανδία, 2018). Ψυχολογικό θρίλερ του Νιλ Τζόρνταν.

Σε έναν ακόμη «νοσηρό» ρόλο, η Ιζαμπέλ Ιπέρ (της οποίας οι υποκριτικές ικανότητες δεν χρειάζονται συστάσεις) υποδύεται άψογα την παρανοϊκή γυναίκα-πάγο που με δόλωμα μια τσάντα κατορθώνει να εισβάλει επικίνδυνα στη ζωή μιας κοπέλας (Κλόε Γκρέις Μόρετζ). Το αποτέλεσμα είναι ένα νόστιμο κοκτέιλ παραδοσιακού θρίλερ τύπου «Νέα γυναίκα μόνη ψάχνει» και ψυχανάλυσης με τη λανθάνουσα σχέση μάνας – κόρης να υποβόσκει στην ιστορία. Συναρπαστικά ξαφνιάσματα βίας σε ταρακουνούν στο κάθισμά σου, ακόμα και αν σε κάποια σημεία η ταινία σεναριακά δεν πείθει. Από τον σκηνοθέτη Νιλ Τζόρνταν έχουμε σίγουρα δει καλύτερα πράγματα – το «Παιχνίδι των λυγμών» και το «Τέλος μιας σχέσης» παραμένουν τα αριστουργήματά του -, όμως η αλήθεια είναι ότι ποτέ οι ταινίες του δεν περνούν αδιάφορες.

Βαθμολογία: 6

n Προβάλλεται επίσης η παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων «Το πάρκο των θαυμάτων» («Wonder park») των Τζος Απελμπάουμ, Αντρέ Νέμεκ.