Ενας αλλά… Ομάρ

Ο Ομάρ Ελαμπντελαουί, δεδομένα, έλειψε πολύ. Και χρονικά (από τις 2/2) και ουσιαστικά στο διάστημα που ο Ολυμπιακός κλήθηκε να «παίξει» τα ρέστα του σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις. Στον Φλεβάρη που έμελλε να κριθούν τα πάντα, δίχως happy end.

Πολύ προσπάθησε και ο Πέδρο Μαρτίνς για να καλύψει το κενό του. Δοκίμασε με τέσσερις διαφορετικούς παίκτες από ισάριθμες «δεξαμενές» αν το καλοσκεφτεί κανείς. Τοροσίδης λογικά, Μεριά με μετάθεση από τους στόπερ, Ανδρούτσος από τα χαφ ακόμη και ο αριστεροπόδαρος Κούτρης επιστρατεύτηκαν για να κάνουν τη δουλειά του Νορβηγού. Εδειξαν φιλότιμο. Είχαν καλές και κακές στιγμές. Το μόνο που κατάφεραν όμως τελικά ήταν να υπενθυμίσουν πως ο 27χρονος είναι σε εκείνη τη μικρή λίστα ποδοσφαιριστών του ρόστερ, με την ένδειξη «αναντικατάστατοι». Ο Ομάρ, ο Φορτούνης, ο Ποντένσε, ίσως και ο Γκιγέρμε. Οι τέσσερις πυλώνες της φετινής αγωνιστικής εκδοχής. Μέσα στις άλλες ατυχίες του ο Ολυμπιακός του Φλεβάρη, κλήθηκε να τα φέρει βόλτα χωρίς έναν εξ αυτών.

Παράσταση… άκρων

Και όταν το βράδυ της Κυριακής, ο Ομάρ επιτέλους επέστρεψε στη θέση του; Λες και φωτίστηκε ο ασβέστης του Καραϊσκάκη. Λες και κάποιος συντόνισε μια τέλεια λειτουργία των «άκρων» για τους Πειραιώτες, στη βραδιά των 94ων γενεθλίων τους. Μπακ και wingers σε μια παράσταση από εκείνες που ονειρεύεται κάθε προπονητής. Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις και βοηθήστε και εσείς για να μη χάσουμε τον λογαριασμό: Δύο γκολ ο «μικρός μάγος» Ντανιέλ Ποντένσε (35′, 75′) στην πιο παραγωγική βραδιά του με τα ερυθρόλευκα. Γκολ (27΄) και ασίστ ο Γιώργος Μασούρας, που έπιασε λιμάνι τον Γενάρη και πρόλαβε σε χρόνο ρεκόρ να γίνει θέμα συζήτησης. Ασίστ ο Κούτρης στο τελικό 4-1 από τον Γκερέρο (90′), αλλά και ένα πέναλτι (47′) σε χέρι του Βέλεθ που το είδαν όλοι εκτός από τον «κορυφαίο» έλληνα ρέφερι Σιδηρόπουλο. Ασίστ βεβαίως και από τον Ομάρ που άνοιξε τον δρόμο, ξεκλειδώνοντας μια δύσκολη παρτίδα. Πήρε την κάθετη από τον Φορτούνη πατώντας περιοχή ο Νορβηγός, σήκωσε το κεφάλι, σέρβιρε παράλληλα για το 1-0 (Μασούρας) και έγινε η θάλασσα… γιαούρτι σε ένα ματς πολύ πιο δύσκολο από ό,τι μαρτυρά το τελικό του σκορ.

Το παράδοξο

Ναι, σαφώς πιο δύσκολο από την τελική  εντύπωση. Και γιατί ο Αρης ήταν ίσως ο καλύτερος φετινός φιλοξενούμενος στο Φάληρο. Και γιατί ο Ολυμπιακός βρέθηκε σε βραδιά με μόλις επτά τελικές προσπάθειες. Κάτω από το 50% του μέσου όρου του στη Σούπερ Λιγκ (15 ανά ματς). Και όμως έβαλε τις τέσσερις. Η ίδια ομάδα που με τη Λαμία δεν έβαλε κανένα σε 28 τελικές. Η ίδια ομάδα που τελικά χάνει το πρωτάθλημα γιατί σε 44 τελικές κόντρα σε ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη πέτυχε μόλις ένα γκολ. Συμβαίνουν και αυτά καμιά φορά στο ποδόσφαιρο. Και όταν συμβούν τις λάθος βραδιές, σε παγιδεύουν. Σε τιμωρούν με εκτροχιασμό. Μοιάζει πραγματικά άδικο με την μπάλα που έπαιξε φέτος ο Ολυμπιακός να μείνει δίχως τίτλο. Να περιοριστεί απλά στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης της Σούπερ Λιγκ που τουλάχιστον του δίνει το δικαίωμα να επιστρέψει στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ.

Το γκολ της τιμής για τον Αρη το πέτυχε ο Νίκο Μαρτίνες (74΄). Δεν το ευχαριστήθηκε όμως διότι πριν οι Θεσσαλονικείς καταλάβουν ότι μείωσαν σε 2-1 και ξαναμπήκαν στο ματς, ο Ποντένσε τράβηξε την… πρίζα. Με διαφορά δευτερολέπτων έγινε το 3-1 που ολοκλήρωσε τη σεμνή τελετή προ της ώρας της. Στην πραγματικότητα όμως η ομάδα του Παντελίδη είχε χάσει… νωρίτερα. Στο 0-0 όταν ο Γιάννης Φετφατζίδης στην πρώτη του φορά στο Φάληρο σαν αντίπαλος (!) ξόδεψε μια σειρά από μικρές και μεγάλες ευκαιρίες (7′, 11′, 20′, 24′) για να βάλει τον Αρη μπροστά στο σκορ.

Ολυμπιακός(Πέδρο Μαρτίντς): Σα, Ομάρ, Μεριά, Μιράντα, Κούτρης,  Γκιλιέρμε, Μπουχαλάκης, Ποντένσε, Φορτούνης (84´ Καμαρά), Μασούρας (70´ Ανδρούτσος), Χασάν (62´ Γκερέρο).

Αρης (Σάββας Παντελίδης): Κουέστα, Βαλεριάνος, Ροζ, Βέλεθ, Κόρχουτ,  Ματίγια (78´ Μπάσα), Σιώπης, Λάρσον, Φετφατζίδης (57´ Μαρτίνες), Ματέο Γκαρσία, Γιουνές.