Κάτι σατανάδες επιχειρηματίες…

Πριν από μια εβδομάδα τριάντα κάφροι ντυμένοι στα μαύρα μπούκαραν στο κολυμβητήριο του Παπαστράτειου και έδειραν παιδιά, αθλήτριες και γονείς. Διάβασα μια σχετική δήλωση του δημάρχου Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη. «Για μια ακόμα φορά γίναμε μάρτυρες μιας ακόμα πρωτοφανούς εγκληματικής επίθεσης, αυτήν τη φορά στο Παπαστράτειο κολυμβητήριο, σε αγώνα πόλο γυναικών μεταξύ του Ολυμπιακού και της Γλυφάδας. Οι δράστες επιτέθηκαν ανενόχλητοι σε οικογένειες και σε ΑμεΑ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες» είπε και πρόσθεσε: «Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Η πολιτεία πρέπει να αλλάξει στάση απέναντι στα πολλά πλέον παρόμοια περιστατικά και άμεσα να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους, καθώς μόνο εκείνη έχει την ευθύνη, την αρμοδιότητα και την υποχρέωση να το πράξει». Δύσκολο να διαφωνήσεις με οτιδήποτε από όσα υποστήριξε. Αλλά και δύσκολο να πιστέψεις ότι θα υπάρξει κάποιος κυβερνητικός παράγοντας που θα ευαισθητοποιηθεί. Διότι οι παράγοντες αυτής της κυβέρνησης θεωρούν ότι το πρόβλημα της βίας αντιμετωπίζεται μόνο με νόμους ή (κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο) με πολιτικές δηλώσεις. Κι όχι με αστυνομικά μέτρα.

Τσουβάλι

Ο αρμόδιος για την αντιμετώπιση της γηπεδικής βίας υφυπουργός Ποδοσφαίρου κ. Γιώργος Βασιλειάδης θεωρεί τον Ολυμπιακό ως ένα πόλο της αντιπολίτευσης: το έχει πει πρόσφατα. Και αυτός, αλλά και πολλοί άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες, θεωρούν ότι τα επεισόδια στα γήπεδα τα κάνουν στρατοί υποκινούμενοι και οργανωμένοι από επιχειρηματικά συμφέροντα – ο κ. Σταύρος Κοντονής το υπενθύμιζε διαρκώς στο διάστημα της θητείας του, όχι μόνο στο υπουργείο Αθλητισμού, αλλά και στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο Βασιλειάδης μετά το θλιβερό περιστατικό έκανε μια ανάρτηση στο Facebook δηλώνοντας ότι θα πάρει πρωτοβουλίες για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Πάλι καλά που δεν είπε ότι κι αυτή τη φορά είχαμε διενέξεις ανάμεσα σε «κακομαθημένους παράγοντες» – θυμίζω απλά τη δήλωση που είχε κάνει μετά τον ημιτελικό του μπάσκετ τσουβαλιάζοντας τους πάντες. Τουλάχιστον αυτός κάτι είπε. Διότι οι αρμοδιότερες για την αντιμετώπιση της βίας, δηλαδή η κ. Ολγα Γεροβασίλη και η κ. Αικατερίνη Παπακώστα, που έχουν ως αποστολή την προστασία του πολίτη, δεν είπαν τίποτα τις πρώτες σαράντα οκτώ ώρες μετά το περιστατικό.

Ευαισθησία

Αν αντιμετωπίζεις τον Ολυμπιακό ως ένα είδος πολιτικής οργάνωσης είναι αρκετά πιθανό οι επικεφαλής της Αστυνομίας (αλλά και οι εισαγγελείς κ.τ.λ.) να δείχνουν διαφορετική ευαισθησία: στο μυαλό κάποιων ο Ολυμπιακός είναι εχθρός. Ομως ακόμα χειρότερο κι από αυτό είναι να αντιμετωπίζεις τη βία ως αποτέλεσμα των μεθοδεύσεων παραγόντων κ.τ.λ. Εστειλε τα κτήνη που χτυπούσαν παιδιά στο Παπαστράτειο κάποιος παράγοντας; Γιατί να το κάνει; Κι αν υποθέσουμε ότι αυτό συνέβη στα πλαίσια κάποιου επιχειρηματικού πολέμου, ποια επιχειρηματικά συμφέροντα ήθελαν να πέσει μολότοφ έξω από το γήπεδο του Περιστερίου σε επεισόδια οπαδών του Πανιώνιου και του Ατρομήτου; Και ποιοι σατανάδες επιχειρηματίες έβαλαν τους οπαδούς του Ιωνικού και της Προοδευτικής να δέρνονται για δύο ημέρες το προηγούμενο Σαββατοκύριακο; Κι αν η αντιμετώπιση της βίας γίνεται με νόμους και παρεμβάσεις της Πολιτείας στο πρωτάθλημα (!), γιατί άραγε ο νόμος Κοντονή και οι διακοπές του πρωταθλήματος δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα; Η απάντηση είναι απλή: γιατί όλα αυτά που πιστεύουν ο Βασιλειάδης, ο Κοντονής και πολλοί άλλοι πολιτικοί είναι κουραφέξαλα. Λόγια του αέρα, που λέγονται για να λέγονται.

Κότσια

Η αντιμετώπιση της βίας θέλει κότσια. Πρώτα από όλα θέλει μια Αστυνομία ικανή να αντιμετωπίσει τους πάντες χωρίς να σκέφτεται ποιοι είναι οι δικοί μας και ποιοι οι απέναντι. Χρειάζεται χαρτογράφηση του «οπαδικού κινήματος», σοβαρά μέτρα παρακολούθησης των ηγετών του, διάθεση για διαλεύκανση κάθε υπόθεσης και τιμωρίες που να έχουν να κάνουν με τους δράστες κι όχι με τις ομάδες: οι πιο πολλοί μεγαλομέτοχοι ομάδων είναι όμηροι κι όχι χρηματοδότες. Χρειάζεται επίσης να μη δαιμονοποιούνται στο σύνολό τους οι οργανωμένοι, αλλά οι διωκτικές Αρχές να ξέρουν ποιους κυνηγάνε και γιατί. Και φυσικά χρειάζεται και πραγματική απόδοση ευθυνών εκεί που προκύπτουν. Αλλά αυτό το τελευταίο, ειδικά όταν χωρίζεις τους παράγοντες σε εχθρούς (που κυνηγάς…) και ημετέρους (που διευκολύνεις…) είναι αδύνατο.

Βόλος

Θα φέρω ένα παράδειγμα: τον περίφημο τελικό Κυπέλλου στον Βόλο, προ διετίας, ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στην ΑΕΚ. Πρόκειται χωρίς αμφιβολία για το μεγαλύτερο φεστιβάλ βίας την τελευταία δεκαετία – κάτι που μακάρι να μην ξαναδούμε ποτέ. Οι διοργανωτικές αδυναμίες τότε υπήρξαν τόσο μεγάλες, που ο Βασιλειάδης ήθελε να μην αρχίσει το ματς, αποσβολωμένος με αυτά που παρακολουθούσε από την τηλεόραση. Μετά το παιχνίδι ξεκίνησε μια εισαγγελική έρευνα για παραλείψεις, διοργανωτικά λάθη, (απαράδεκτους) σχεδιασμούς. Εντοπίστηκαν κάποιοι ελάχιστοι πρωταγωνιστές των επεισοδίων (οι πιο πολλοί ήταν βολικοί αλλοδαποί), η Εισαγγελία του Βόλου φώναξε τον αστυνομικό διευθυντή για κάποιες εξηγήσεις και τέλος! Η Ελλάδα παρακολουθούσε για δυο ώρες κόσμο να δέρνεται στην πεζογέφυρα του Πανθεσσαλικού Σταδίου, αλλά υπεύθυνος που να καταδικάστηκε για αυτό το ελεεινό γεγονός δεν υπήρξε. Η έρευνα κάπου χάθηκε, μάλλον κατέληξε στο αρχείο. Γιατί δεν προχώρησε; Δεν ξέρω. Εχω πάντως μια υποψία. Κατά πάσα πιθανότατα αυτό συνέβη γιατί την ΕΠΟ τον καιρό εκείνο τη διοικούσαν άτομα της εμπιστοσύνης της κυβέρνησης – όπως ο καλός καθηγητής κ. Γιάννης Δρόσος, σήμερα διοικητής της ΕΡΤ. Ηταν επίσης φιλική με την κυβέρνηση η ΕΠΣ Θεσσαλίας που είχε την ευθύνη της διοργάνωσης – είναι ακόμα. Προφανώς όλα αυτά συνεκτιμήθηκαν και η υπόθεση θάφτηκε. Εκτός αν η Εισαγγελία του Βόλου αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται να ψάξει για περαιτέρω ευθύνες, πράγμα που δεν πιστεύω. Και για αυτό όμως κάποιο υπουργείο Δικαιοσύνης είναι νομίζω υπεύθυνο.

Κουκούλωμα

Εβαλε τότε ο Δρόσος τους χουλιγκάνους να μαχαιρώνονται σε απευθείας μετάδοση; Ηταν υπεύθυνος για εκείνο το χάλι ο κ. Λασκαράκης, ο πρόεδρος της τοπικής ΕΠΣ που έλεγε ότι «το Πανθεσσαλικό μπορεί να φιλοξενήσει ματς του Τσάμπιονς Λιγκ»;. Πιθανότατα να μην έφταιγε κανείς τους, αλλά μια ευθύνη για ό,τι συνέβη ίσως και να την είχαν: το θέμα δεν είναι ούτε ποια ήταν αυτή, ούτε πόσο μεγάλη είναι – το πρόβλημα δυστυχώς είναι το κουκούλωμα. Και δεν έχει κουκουλωθεί μόνο αυτή η ιστορία: υπάρχουν κι άλλες. Τόσες πολλές που κάνουν τον κάθε κάφρο να δρα με τη βεβαιότητα ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αφού όποιος θα έπρεπε να τον σταματήσει και δεν το κάνει, έχει πολιτικούς προστάτες που θα τον καλύψουν. Στην περίπτωση των επεισοδίων στο Παπαστράτειο έχουμε ένα δεδομένο: μια πομπή από μηχανάκια διέσχισε την Αθήνα. Οι κάφροι πήγαν εκεί, τα έσπασαν, τραυμάτισαν κόσμο και έφυγαν ανενόχλητοι. Οποιος υπεύθυνος της ΕΛ.ΑΣ. αυτό το επέτρεψε, θα έπρεπε να εξηγήσει το γιατί. Αλλά δεν πρόκειται να το κάνει, γιατί δεν πρόκειται να τον ρωτήσουν. Ετσι απλά…