Τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα…

Φουρτούνιασε το πανελλήνιο – οι ακαταπαύστως έστω πολιτικολογούντες μέσω Διαδικτύου – με τη δήλωση του Νίκου Αλιβιζάτου: «Ο Τσίπρας πιάνει πουλιά στον αέρα!» Πόσω δε μάλλον όταν ο έξοχος καθηγητής πρόσθεσε πως ο Πρωθυπουργός είναι πολύ συμπαθής, πολύ γοητευτικός στη διά ζώσης επαφή. «Βλασφήμησε, βλασφήμησε!» σηκώθηκε βοή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων;».

Υπάρχουν λοιπόν συμπολίτες μας οι οποίοι στα σοβαρά αρνούνται την ευστροφία του Αλέξη Τσίπρα; Το επικοινωνιακό του χάρισμα, το ταλέντο του στους τακτικισμούς; Την ικανότητά του να αποπλανά – έως και να ασελγεί πολιτικά – επί εκατομμυρίων Ελλήνων; Υπάρχουν άνθρωποι που ειλικρινά πιστεύουν ότι για την εκτόξευση αυτού του «αστοιχείωτου καταληψία» στην κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας ευθύνεται αποκλειστικά η συγκυρία, και κάποια μυστικά ενδεχομένως κέντρα αποφάσεων; Που δεν αντιλαμβάνονται ότι η αγραβατοσύνη και ο σπουδαρχιδισμός του Τσίπρα εξισορροπούνται από άλλα, σπάνια σε πολιτικούς της ρουτίνας, προσόντα;

Και αν υπάρχουν, είναι πάρα πολύ λίγοι. Ακόμα και στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, τέτοια αφέλεια σπανίζει. Αλλο πράγμα συμβαίνει σε όσους πετροβολούν τον Αλιβιζάτο. Από το αντισυριζαϊκό τους μένος έχουν τυφλωθεί.

Δικαιολογημένος ο αντισυριζαϊσμός; Κατά τη γνώμη μου απολύτως. Και μόνο για τα εξωφρενικά ψεύδη που ανερυθρίαστα ξεφούρνιζε – και ξεφουρνίζει – η «Πρώτη Φορά Αριστερά». Και μόνο για την εχθροπάθεια, για το εμφύλιο πνεύμα, με το οποίο μπόλιασαν την κοινωνία μας τα τρολ της Κουμουνδούρου. Και μόνο για τις φρούδες ελπίδες που πούλησαν στο δεινότερα χτυπημένο τμήμα του πληθυσμού, σε εκείνους ακριβώς τους οποίους ακόμα επιδιώκουν να χειραγωγήσουν με γλίσχρα επιδόματα…

Συγγνωστό το μένος; Ποτέ και σε καμία περίπτωση. Ασκεί την ίδια ακριβώς επίδραση με το νοθευμένο και σε υπερβολική δόση αλκοόλ. Θολώνει το βλέμμα. Αλλοιώνει την κρίση. Φέρνει στην επιφάνεια τις πιο σκοτεινές πλευρές του καθενός. Οι Αρχαίοι το γνώριζαν καλά, για αυτό και έβαζαν τους ήρωές τους προτού τυχόν διαπράξουν φρικαλέα εγκλήματα να περιέρχονται σε κατάσταση μένους. Κι έπειτα, συνερχόμενοι, να συντρίβονται ψυχικά υπό το βάρος των ανομημάτων τους…

Στις μέρες μας, στον κόσμο μας, αίμα χύνεται σχετικά σπάνια. Οι άνθρωποι εξοντώνονται αλλιώς. Δολοφονούνται συμβολικά, ως προσωπικότητες. Θάβονται κάτω από οχετούς συκοφαντιών, ύβρεων, λοιδοριών. Κανιβαλική ηδονή του απέραντου ψηφιακού χωριού μας να διαλέγει ένα τουλάχιστον θύμα την ημέρα και – με τα τουιτς και με τα στάτους – να το λιντσάρει. Να το κάνει να μετανιώνει την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε. Είτε αθώο είναι είτε ένοχο. Είτε απλώς ύποπτο.

Πόσοι έφηβοι δεν οδηγούνται ώς και στην αυτοκτονία επειδή το περιβάλλον τούς στοχοποιεί και τούς ξεσκίζει για να σπάσει απλώς πλάκα; Πόσα στραβοπατήματα – λάθη μιας άτυχης στιγμής – δεν γίνονται ρετσινιές που σού παίρνει χρόνια για να τις ξεκολλήσεις από πάνω σου; Πόσοι «φίλοι», διαδικτυακοί ή και πραγματικοί, δεν αποδεικνύονται σταυρωτήδες – δεν σε δίνουν στυγνά στο αφιονισμένο πλήθος για τριάντα όχι αργύρια αλλά likes;

Ο Νίκος Αλιβιζάτος δεν κινδυνεύει από τέτοια. Τον προστατεύουν το κύρος του, τα επιστημονικά και δημοκρατικά του εύσημα. Οπως – τηρουμένων των αναλογιών – τον Σταμάτη Κραουνάκη προστατεύει το έργο του. Μπορεί η κοινή γνώμη σήμερα να φρίττει, να ανακατεύεται με την αμετροέπεια και το συχνά χυδαίο παραλήρημα του Κραουνάκη, τα δέκα όμως αριστουργηματικά τραγούδια του θα επιβιώσουν των καμωμάτων του.

Τον Μπιθικώτση τον θυμόμαστε – και δικαίως – για το «Αξιον Εστί». Οχι επειδή είχε τραγουδήσει τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Ο Γιώργος Οικονομίδης αντιθέτως, ο πιο λαμπερός κονφερανσιέ που έχει φανεί στην Ελλάδα, φούνταρε απ’ την ταράτσα επειδή κάποια παλικάρια της φακής τον γιαούρτωσαν – μετά, εννοείται, τη Μεταπολίτευση – για να τον τιμωρήσουν που είχε συμμετάσχει στις γιορτές της χούντας…

Οχι, ο Νίκος Αλιβιζάτος δεν κινδυνεύει. Η απειλή αφορά όσους άκριτα του επιτίθενται. Και η απειλή είναι φοβερή. Τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα, παρασυρμένοι από το αντισυριζαϊκό τους μένος και συναγελαζόμενοι αποκλειστικά με ομοίους τους, να χάσουν επαφή με την πραγματικότητα. Γιατί η πραγματικότητα πάντα στο τέλος εκδικείται.