Η στρατηγική της λήθης

Η ποινική δίωξη που ασκήθηκε από τους εισαγγελείς οι οποίοι διερεύνησαν τα περιστατικά της φονικής πυρκαγιάς του περασμένου Ιουλίου στο Μάτι επαναφέρει στη δημόσια ζωή τις αδιανόητες συμπεριφορές της κυβέρνησης. Την προσπάθεια συγκάλυψης της τραγωδίας, μάλιστα με κακοπαιγμένο θέατρο της Δευτέρας, σε μια παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε ο ίδιος ο Μινωτής της κυβέρνησης, ο Αλέξης Τσίπρας – ο οποίος έδινε εντολές στα αεροπλάνα τι θα κάνουν το πρωί, την ώρα που η φωτιά, αφού έκαψε ό,τι είχε να κάψει, είχε ήδη ελεγχθεί. Οταν η συγκάλυψη αποδείχτηκε ανέφικτη, εκατό νεκροί δεν κρύβονται, μπήκε σε εφαρμογή ένα νέο επικοινωνιακό σχέδιο. Η προσπάθεια απόσεισης ευθυνών. Επινοήθηκαν διάφορα φτηνά κόλπα, στα οποία πιστεύουν μόνο όσοι είναι αποφασισμένοι να πιστέψουν, δηλαδή οι φανατικοί και όσοι έχουν συμφέροντα: δημοσιοποιήθηκε η κυβερνητική θέση ότι για την καταστροφή έφταιγαν η κλιματική αλλαγή και οι ίδιοι οι κάτοικοι του Ματιού, δηλαδή τα θύματα. Αυτοί οι τελευταίοι έφταιγαν υποτίθεται επειδή ζούσαν σε μια αυθαίρετη πολιτεία.

Οταν κι αυτό το εύρημα καταρρίφθηκε από το τρομακτικό, το ακλόνητο «επιχείρημα» των εκατό θανάτων, κι από τις μαρτυρίες που κατέκλυσαν τον Τύπο σύμφωνα με τις οποίες το κράτος τα έκανε όλα στραβά κι οι υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης συμπεριφέρθηκαν αδιανόητα, άρχισαν οι επικοινωνιακές επιθέσεις. Πήρε τα ηνία ο μηχανισμός επικοινωνίας, δηλαδή η προπαγάνδα. Προκειμένου να παραγάγει εικόνες, ο Πρωθυπουργός, περιστοιχισμένος από κυβερνητικά στελέχη (μια απ’ αυτές, το όνομά της δεν έχει σημασία, ανταμείφθηκε με το υφυπουργείο Μακεδονίας-Θράκης), πήγε ένα πρωινό αξημέρωτα να δείξει ότι διαθέτει ενσυναίσθηση κι ότι νοιάζεται και υποφέρει για την καταστροφή. Δεν έπεισε, αλλά δεν νομίζω ότι ενδιαφερόταν να πείσει. Εικόνες έψαχνε που θα τον έδειχναν στο επίκεντρο της καταστροφής, πρόσωπο που συμπάσχει και υποφέρει.

Τελικά, πάντως, όταν η προσπάθεια της κυβέρνησης να χειριστεί επικοινωνιακά την υπόθεση με τρόπο που να την αφήνει έξω από το κάδρο της καταστροφής δεν απέδωσε, επελέγη μια στρατηγική που για την κυβέρνηση απέβη επωφελέστερη: η στρατηγική της λήθης. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Η κυβέρνηση κρύφτηκε πίσω από άλλα γεγονότα (όπως, π.χ., η προσπάθεια να δείξει ότι «βγήκαμε στις αγορές», τις ίδιες αγορές που κατά το πρόσφατο παρελθόν θα χόρευαν όταν ο Τσίπρας και οι φίλοι του θα τους έπαιζαν το νταούλι) και, κάποια στιγμή, άρχισε να κρύβεται κι από τον εαυτό της, επικαλούμενη τη μετανιωμένη σοσιαλδημοκρατία και αναζητώντας γεφυροποιούς με προχθεσινούς Γερμανοτσολιάδες. Οι τελευταίοι έδωσαν πρόθυμα συγχωροχάρτι στον Αλέξη Τσίπρα και τ’ άλλα παιδιά, και για τα νταούλια, και για τους Γερμανοτσολιάδες και λοιπούς προσκυνημένους, και για το δημοψήφισμα, ασφαλώς και για το Μάτι και για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αποποιήθηκε την ευθύνη της.

Διαβάζω αυστηρούς ιδεολόγους να δίνουν τη μάχη της συγχώρεσης του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, και απορώ: έτσι είναι οι ιδεολογίες, τόσο απόμακρες ακόμα κι από μια τέτοια καταστροφή; Και τόσο ευθυνόφοβες; Και τόσο ασυγκίνητες;

Τελικά, ευτυχώς που υπάρχει δικαιοσύνη – χάρη στην οποία το περί δικαίου αίσθημα δεν πνίγεται κάτω από τόσες σκοπιμότητες.