Πρέπει να πουλάς, αλλά πρέπει και να αγοράζεις…

Αφωνη έμεινε την Τρίτη το βράδυ η ποδοσφαιρική Ευρώπη παρακολουθώντας τον αποκλεισμό της Ρεάλ Μαδρίτης από τον Αγιαξ στο κατάμεστο Μπερναμπέου. Πολλοί θυμήθηκαν τον Αγιαξ του Κλάιφερτ, του Λιτμάνεν και του Οφερμαρς, που είχε δώσει κι αυτός ένα ανάλογο μάθημα στη Βασίλισσα, άλλοι αναπόλησαν τον καιρό του Κρόιφ. Ο τωρινός Αγιαξ έχει μόνο μια ομοιότητα με τις ομάδες αυτές: την αγάπη για το επιθετικό ποδόσφαιρο. Και ο τωρινός Αγιαξ (που στην Ολλανδία βλέπει τις πλάτες της PSV) παίζει για να σκοράρει κι όχι απλά για να κερδίσει. Με όπλο τη νοοτροπία του πήγε στο Μπερναμπέου για να παίξει τα ρέστα του και πίεσε τη Ρεάλ που κουβαλούσε τις δυο συνεχόμενες (και διαλυτικές όπως αποδείχτηκε) ήττες από την Μπαρτσελόνα. Μια ομάδα συνηθισμένη στο να σκοράρει βρήκε νωρίς το γκολ που έψαχνε – το γκολ της ελπίδας. Και πάνω σε αυτό έχτισε την πρόκρισή του.

Ετοιμοι
Η πρόκριση του Αγιαξ ήρθε και ως ανταμοιβή μιας απόφασης που οι Ολλανδοί πήραν πέρυσι το καλοκαίρι και που δεν είναι καθόλου συμβατή με τη λογική τους: μετά τον διπλό ευρωπαϊκό αποκλεισμό (πρώτα από το Τσάμπιονς Λιγκ και μετά από το Γιουρόπα Λιγκ) που γνώρισαν το καλοκαίρι του 2017, πέρυσι αποφάσισαν να αγοράσουν ποδοσφαιριστές έτοιμους για την πρώτη ομάδα – εστιάζοντας στις δυνατότητες αγωνιστικής προσφοράς τους και όχι στη μεταπωλητική τους αξία. Ο Τάντιτς, που χόρεψε τη Ρεάλ Μαδρίτης την Τρίτη, είναι μια τέτοια περίπτωση. Κόστισε 19 εκατ. ευρώ και είναι 30 χρονών. Τα χρήματα που πληρώθηκαν στη Σαουθάμπτον δεν θα τα φέρει πίσω. Αλλά είναι ο ηγέτης μιας ομάδας ικανής πια για σπουδαία πράγματα.

Πέρυσι
Το γεγονός ότι πέρυσι το καλοκαίρι ο Αγιαξ ξόδεψε για μεταγραφές περισσότερα από όσα εισέπραξε δείχνει ότι ακόμα και για τους Ολλανδούς το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να είναι μόνο μπίζνες. Από το 2000 κι έπειτα ο Αγιαξ νομίζει ότι είχε βρει τη συνταγή της οικονομικής ευμάρειας διά μέσου των πωλήσεων. Θεωρητικά ό,τι κάνει είναι σωστό. Οι άνθρωποί του χτενίζουν τον κόσμο, προσπαθώντας να εμπλουτίσουν τις ακαδημίες τους με ταλαντούχους μικρούς. Η ομάδα δεν αρκείται στα παιδιά από την Ολλανδία και το Σουρινάμ, αλλά ψάχνει ταλέντα παντού, από τη Σκανδιναβία (όπου βρέθηκε κάποτε ο Ιμπραΐμοβιτς) μέχρι τα Βαλκάνια, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, ενώ αγοράζει με λίγα χρήματα παίκτες από το ολλανδικό πρωτάθλημα – ένας τέτοιος ήταν ο τελευταίος αληθινά μεγάλος ποδοσφαιριστής του, δηλαδή ο Λουίς Σουάρες. Ολο αυτό ενώ μοιάζει να οργανώνεται συστηματικά, εν τέλει γίνεται μανιακά: εδώ και είκοσι χρόνια ο Αγιαξ αλλάζει διαρκώς παίκτες μικρής ηλικίας και μολονότι κατά καιρούς «διαμάντια» βρήκε, εντούτοις δυσκολεύεται να αποκτήσει συνοχή, ηγέτες και σημεία αναφοράς. Οι ξένοι παίκτες που έχουν περάσει από τις ακαδημίες και την πρώτη ομάδα από το 2000 κι έπειτα είναι πάνω από 380 (!), ενώ η ομάδα έχει αλλάξει οκτώ τεχνικούς διευθυντές και τέσσερις εκτελεστικούς προέδρους. Το 2009, όταν ο Φαν Γκάαλ ως αντίπαλος του Αγιαξ κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Αλκμααρ ρωτήθηκε τι δεν πάει καλά στον σύλλογο που τον ανέδειξε. «Ακούστε», είπε, «τον καιρό που ήμουν εγώ εκεί όλος ο κόσμος γνώριζε την ενδεκάδα του Αγιαξ, τους ηγέτες της ομάδας και τους αναπληρωματικούς της. Σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι έγιναν αυτοί που στον Αγιαξ έπαιζαν πέρυσι και σίγουρα αγνοεί σε ποιους η ομάδα θα στηριχτεί του χρόνου…». Δεν είχε και πολύ άδικο! Το 2016, παραμονή του ματς με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Αγιαξ είχε πουλήσει τον Μίλικ (!), δείχνοντας ότι οι πωλήσεις έχουν μεγαλύτερη αξία από τα αποτελέσματα. Επρεπε να ‘ρθει ένα καλοκαίρι αργότερα ένας διπλός ευρωπαϊκός αποκλεισμός για να αλλάξει λίγο η ρότα.

Τάντιτς
Φυσικά και τώρα ο Αγιαξ θα πουλήσει και θα πουλήσει ακριβά, αφού συμβαίνει να έχει μερικούς εξαιρετικούς μικρούς: τον Φράνκι Ντε Γιονγκ τον έχει ήδη καπαρώσει η Μπαρτσελόνα. Αυτοί οι παίκτες δεν του έλειψαν ποτέ: αυτοί που του έλειψαν είναι οι Τάντιτς. Δηλαδή παίκτες ώριμοι, με ηγετικά προσόντα και φιλοδοξία να αποδείξουν ότι με μια ομάδα φτιαγμένη στα μέτρα τους μπορούν να κάνουν θαύματα: ακόμα και να αποκλείσουν τη Ρεάλ.

Ρονάλντο
Η οποία Ρεάλ, ως οργανισμός, θρηνεί φανερά την απώλεια του Κριστιάνο Ρονάλντο. Τα 100 εκατ. ευρώ που πήρε από τη Γιουβέντους αντιπροσωπεύουν μέρος της ζημιάς που έπαθε μετά τον αποκλεισμό. Η μη αντικατάσταση του Κριστιάνο τελικά κόστισε ακριβά – αλλά με ποιον θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει; Θα τη γλίτωνε ο Αζάρ για τον οποίο ενδιαφέρθηκε πέρυσι το καλοκαίρι; Πολύ αμφιβάλλω. Το τέλος του κύκλου, αν και δραματικό, θα δημιουργήσει νέα κίνητρα σε όλους: πρώτα από όλα στη διοίκηση της ομάδας. Η Ρεάλ θα αυτομαστιγωθεί και θα προετοιμάσει την αντεπίθεσή της, όπως κάνει κάθε μεγάλη ομάδα. Νομίζω ότι ο Ζινεντίν Ζιντάν φέτος της έλειψε περισσότερο από τον Ρονάλντο, αλλά στη Μαδρίτη διαφωνούν: άλλωστε πάντα αγαπούσαν τους μεγάλους παίκτες πιο πολύ από τους προπονητές. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουν την κρίση που τους βρήκε: στις ομάδες αυτές οι κρίσεις είναι πιο σπάνιες από τις επιτυχίες…

Ντέρμπι
Δυο ομάδες που φέτος πέρασαν αγωνιστικές κρίσεις θα παίξουν και το μεταξύ τους ντέρμπι στα πλαίσια της 24ης αγωνιστικής που έχουμε μπροστά μας για τη Σούπερ Λίγκα: μιλάω για την ΑΕΚ και τον ΠΑΟ που θα αγωνιστούν το Σάββατο το βράδυ στο ΟΑΚΑ. Και οι δυο ψάχνουν μια νίκη σε ένα ντέρμπι – κάτι που τους έχει λείψει φέτος. Θυμίζω ότι ο ΠΑΟ, πέρυσι που δεν έκανε κάποιο σπουδαίο πρωτάθλημα, είχε κερδίσει τον Ολυμπιακό, ισοφαρίστηκε από την ΑΕΚ στη Λεωφόρο στο τελευταίο δευτερόλεπτο και πήρε ισοπαλία και από τον Ολυμπιακό στο άδειο λόγο τιμωρίας Γεώργιος Καραϊσκάκης – έστω χάρη σε ένα γενναιόδωρο πέναλτι του διαιτητή Ευαγγέλου. Φέτος για την ώρα έχει απλώς δυο ισοπαλίες: μια με την ΑΕΚ και μια με τον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ τα έχει πάει ακόμα χειρότερα. Πέρυσι στα ντέρμπι με ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟ έκανε 13 βαθμούς στο γήπεδο και κέρδισε και 3 στα χαρτιά λόγω των γεγονότων της Τούμπας. Φέτος στα ίδια ματς, βαθμούς έχει 3! Οι αντίπαλοί της λένε ότι η διαφορά είναι οι ξένοι διαιτητές – υπερβολές. Στην πραγματικότητα πλήρωσε αδυναμίες στο ρόστερ που είχαν φανεί από το καλοκαίρι.

Γκρίνια
Είναι ένα παράξενο ματς το ΠΑΟ – ΑΕΚ. Για τη βαθμολογία δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα, αλλά όποιος το χάσει θα έχει να αντιμετωπίσει ένα τσουνάμι γκρίνιας. Κι αν έρθει ισόπαλο θα γκρινιάζουν απλά οι οπαδοί και των δύο…