Δυστυχώς και πάλι για την έμφυλη βία!

Μόλις προχθές ακόμα μια γυναίκα βρήκε τον θάνατο από τον άνδρα που την «αγαπούσε» στη λεβεντογέννα Κρήτη. Δεν το απέφυγε, παρότι έφυγε από το σπίτι και πήγε στη μητέρα της για προστασία και στην Αστυνομία για καταγγελία. Δύο άλλες νέες γυναίκες δολοφονήθηκαν πριν από λίγο καιρό, η μια στη Ρόδο γιατί δεν ενέδωσε στις σεξουαλικές επιθυμίες των δύο νέων ανδρών, και η άλλη στην Κέρκυρα από τον ίδιο τον πατέρα της, επειδή δεν ενέκρινε τον σύντροφό της. Φεύγεις από το σπίτι σου γιατί σε χτυπάει; Θάνατος. Δεν τους «κάθεσαι» όπως γουστάρουν; Θάνατος. Δεν αρέσει στον μπαμπά ο φίλος σου; Θάνατος.

Ακραίες περιπτώσεις; Ισως. Ακραίοι χαρακτήρες; Ισως. Ομως, οι ακραίες αυτές συμπεριφορές αναπτύσσονται σε μια λιγότερο ακραία κατάσταση, όπου όλες και όλοι ανεχόμαστε ή μάλλον έχουμε συνηθίσει ως καθημερινότητα, καταστάσεις που μπορεί να μην οδηγούν πάντα σε δολοφονία, αλλά εκπαιδεύουν γενιές, διαμορφώνουν συνειδήσεις και υπαγορεύουν συμπεριφορές και ενισχύουν τα στερεότυπα του φύλου. Είναι τα χαστούκια, οι βρισιές, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, η πορνεία, η σωματεμπορία για σεξουαλική εκμετάλλευση, οι μορφές έντονης σύγκρουσης ανάμεσα στα ζευγάρια, που πολλοί και πολλές θεωρούν «φυσικές». Ολα αυτά σε συνθήκες όπου:

n Η Αστυνομία δεν υπερασπίζεται τις κακοποιημένες γυναίκες, αφού συχνά τις αποθαρρύνει να κάνουν μήνυση και τις ενθαρρύνει να γυρίσουν στο σπίτι τους για να «σώσουν» την οικογένειά τους.

n Τα νοσοκομεία, αντί να αναφέρουν στον εισαγγελέα το έγκλημα του συζύγου, πολλές φορές προτιμούν να καταγράφουν το περιστατικό ως ατύχημα.

n Η κοινωνία εν πολλοίς αντιμετωπίζει τις περιπτώσεις με εκφράσεις όπως «δεν βαριέσαι», «τα ήθελε και τα ‘παθε», «έτσι είναι οι άνδρες» κ.λπ.

n Η οικογένεια «ενισχύει» τους δεσμούς της με ψυχολογικούς εκβιασμούς στο όνομα της αγάπης και του έρωτα, βέβαια.

Η πανελλαδική τηλεφωνική γραμμή 15900, τα 35 συμβουλευτικά κέντρα, οι 19 δημοτικοί ξενώνες για τις κακοποιημένες γυναίκες που δημιουργήθηκαν από το 2011 είναι χρήσιμα και ανακουφίζουν χιλιάδες γυναίκες. Αποτελούν όμως «ψύλλους στ’ άχυρα» στην αντιμετώπιση της πραγματικής διάστασης του προβλήματος.

Χρειαζόμαστε συστηματική και έντονη παρέμβαση όλων μας, τόσο της πολιτείας στην παιδεία, στη δίωξη των παρεκτροπών, στην προβολή προτύπων, όσο και εμάς όλων των θεατών της βίας που την ανεχόμαστε γύρω μας περιμένοντας από τους άλλους να αντιδράσουν. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία και η οπτική με την οποία βλέπουμε τους άνδρες και τις γυναίκες και τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσά τους. Εξουσίας που συχνά επιβεβαιώνεται με ψυχολογική βία, μπορεί να ασκηθεί με σωματική βία και – άμα ξεφύγει στους πιο ακραίους – εκδηλώνεται και ως δολοφονική βία. Εχουμε πολλή δουλειά ακόμα, θα περισσέψει και για τις επόμενες γενιές.

Η Μαρία Στρατηγάκη είναι αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Δήμου Αθηναίων, αν. καθ. Παντείου Πανεπιστημίου