«Ο έρωτας σπάνια είναι κάτι αληθινό»

Σε πρώτο επίπεδο είναι μια κλασική ιστορία με τα βασικά συστατικά ενός ρομαντικού παραμυθιού. Ενα ζευγάρι που προσπαθεί να ξεφύγει από το μέλλον που δεν σχεδίασε και τα μέλη του καταλήγουν στον έρωτα χωρίς να ξέρουν το ένα το όνομα του άλλου. Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση «Λεόντιος και Λένα» που ανεβαίνει στο Θέατρο Σφενδόνη εμπεριέχει μια σκοτεινή πλευρά, ικανή «να αποδομήσει τον ρομαντισμό σκηνή – σκηνή», όπως τονίζει ο σκηνοθέτης της Γιώργος Κατσής στο «Νσυν». Το έργο του Γκέοργκ Μπίχνερ παρουσιάζεται σπάνια στη χώρα μας και ο Γ. Κατσής αποφάσισε να το ανεβάσει σε συνεργασία με έναν πυρήνα καλλιτεχνών που συνεργάζεται σταθερά τα τελευταία χρόνια. Πρωταγωνιστές του, εκτός από τον σκηνοθέτη, είναι οι Χαρά – Μάτα Γιαννάτου, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιάννης Καράμπαμπας, Πάνος Παπαδόπουλος και Γιώργος Τριανταφυλλίδης. «Με ιντρίγκαρε η υπέροχη γλώσσα του. Το απύθμενο σκοτάδι. Η εύθραυστη μοναξιά του. Η βαθιά ανάγκη να χωρέσει τον κόσμο μέσα του. Οι πολιτικές του θέσεις… Η λίστα είναι ατελείωτη», επισημαίνει ο σκηνοθέτης.

Ο Μπίχνερ, ως φανατικός της αντίληψης πως ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία μαριονέτα του πεπρωμένου, στήνει ένα δύστροπο και κρυπτικό έργο. Αυτό το αόρατο δέσιμο των πρωταγωνιστών του μετακυλίεται και στη σκηνή. «Δεν τους κάνουμε δούλους και η μοίρα δεν είναι κάτι που μπορείς να δέσεις κάποιον μαζί της. Απλώς υπάρχει. Και για να μην παρεξηγούμαστε, όταν λέμε μοίρα, δεν εννοούμε πως υπάρχει ένα πράγμα το οποίο είναι γραφτό να συμβεί. Εννοούμε πως από εκατομμύρια επιλογές που μπορεί να κάνει κάποιος ανά πάσα στιγμή δεν οδηγεί σχεδόν καμία εκεί που ονειρεύεται τον εαυτό του στο μέλλον. Κι αυτό δεν μπορείς να το πολεμήσεις. Τα δύο παιδιά κάνουν ακριβώς αυτό που θέλουν. Μόνο που αυτό που θέλησαν τους οδήγησε εκεί που εξυπηρετούσε τα δυο βασίλεια των γονιών τους», τονίζει ο δημιουργός της παράστασης και συνεχίζει. «Δεν έχει κανείς κανένα λόγο στο πώς θα εξελιχθεί η ζωή του. Συνεχίζει ερήμην όλων μας. Μπορούμε να ευχόμαστε μόνο να μην καταλήξουμε μόνοι, χωρίς αγάπη και δυστυχισμένοι. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα όμως για να το αποτρέψεις αν είναι να συμβεί».

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η έννοια της ελευθερίας και των επιλογών, λοιπόν, στήνεται στην καρδιά της δραματουργικής εξέλιξης, αφήνοντας τις προεκτάσεις τους να φτάσουν μέχρι σήμερα. «Η ελευθερία είναι τρομερά γενικευμένη έννοια σήμερα. Ο Λεόντιος δεν θέλει τον θρόνο του Βασιλιά που θα έρθει με τον γάμο, ο οποίος επίσης είναι κάτι που δεν αναζητά. Η Λένα είναι εντελώς λογικό επίσης να μη θέλει έναν άνδρα για το υπόλοιπο της ζωής της που δεν έχει καν γνωρίσει. Θέλουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Εντέλει θα ερωτευτούν και τελικά θα γίνει αυτό που δεν θελαν και ήθελαν οι άλλοι. Ετσι λειτουργεί η ζωή. Ακόμα κι αυτό που ονομάζουμε έρωτας είναι το εργαλείο ενός πολιτισμού που το χρησιμοποιεί για να κάνεις ό,τι υπαγορεύει και τον εξυπηρετεί. Οσο κι αν αισθάνεσαι πως είναι αληθινό. Δεν είναι. Ο έρωτας στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων δεν είναι αληθινός. Είναι κάτι που στο έμαθε η Lacta και η Disney», καταλήγει ο Κατσής.