Το απαρτχάιντ της (αν)ασφάλειας

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς στα λεξικά της πολιτικής επιστήμης τι σημαίνει καθεστώς μπανανίας. Το βλέπει κι εδώ. Σημαίνει, από τη μία πλευρά, να παραδίδεται μια κοινωνία στη βία. Και από την άλλη, να προστατεύονται τα μέλη της κυβέρνησης από το ενδεχόμενο και μόνο της διαμαρτυρίας με προληπτικές συλλήψεις. Σημαίνει ο κλειστός κύκλος της εξουσίας να απολαμβάνει την ασφάλεια σοβιετικής νομενκλατούρας. Και στην υπόλοιπη χώρα χούλιγκαν να μετατρέπουν ένα κολυμβητήριο σε κολαστήριο, άλλοι να εκτοξεύουν δεκάδες μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα και ο υπόκοσμος να ανατινάζει και να ανατινάζεται όπου νομίζει.

Το κοντράστ είναι πολύ έντονο για να περάσει απαρατήρητο. Η Ηρώδου Αττικού είναι απροσπέλαστη από τις κλούβες της αστυνομίας σε διάταξη Τέτρις για να μην περνάει ούτε κουνούπι. Και ούτε ένα χιλιόμετρο πιο κάτω διεξάγεται σχεδόν κάθε βράδυ ένας κανονικός πόλεμος με καδρόνια, πέτρες και μολότοφ. Στο κέντρο της Αθήνας η αστυνομία μοιάζει ανίσχυρη. Και στην περιφέρεια κάνει ασφαλίτικες επιδείξεις, όπως καταγγέλλουν οι πολίτες που οδηγήθηκαν και κρατήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα των Γιαννιτσών όσο ο υπουργός Κουβέλης (φωτογραφία) και η βουλευτής Τζάκρη μιλούσαν σε κομματική εκδήλωση.

Εντάξει, δεν είναι ήσυχα τα πράγματα σε αυτήν την πόλη της κεντρικής Μακεδονίας. Τον περασμένο Ιανουάριο άγνωστοι είχαν πετάξει μολότοφ στην αυλή του σπιτιού της Τζάκρη και πολύ σωστά ο Πρωθυπουργός είχε ζητήσει από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταδικάσουν την επίθεση «χωρίς μισόλογα». Ενα λεπτό όμως. Δεν ήταν ο ίδιος Πρωθυπουργός που έλεγε στη Βουλή ότι δεν έχουν τίποτε το κακό οι μολότοφ; Δεν ήταν και πάλι ο ίδιος που στη λογική παρατήρηση του βουλευτή Τζαβάρα πως οι μολότοφ καίνε είχε απαντήσει πως εξαρτάται εάν είσαι από την πλευρά εκείνου που τις ρίχνει ή εκείνου που τις τρώει;

Στη λάθος πλευρά

Γιατί, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τότε χιούμορ, έστω και αυτό το χιούμορ, και όταν βρέθηκε μια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από τη λάθος πλευρά των μολότοφ ξαφνικά σοβάρεψε; Γιατί, ανοίγοντας το ερώτημα, η κυβέρνηση και τα μέλη της φροντίζουν τόσο για τη δική τους ασφάλεια, σαν τους λευκούς με τις περίκλειστες βίλες στην Πραιτόρια, ενώ αδιαφορούν για την ασφάλεια της πλειοψηφίας των μαύρων, όλων εκείνων που δεν έχουν την αρμοδιότητα ούτε φυσικά τη δυνατότητα να στήσουν κλούβες έξω από τα σπίτια τους ή να διατάξουν προληπτικές συλλήψεις;

Είναι κάτι χειρότερο από καθεστώς μπανανίας και μόνο. Είναι σαν το καθεστώς μπανανίας να μην έχει εγκαθιδρύσει απλώς ένα ιδιότυπο απαρτχάιντ (αν)ασφάλειας, αλλά και να το κάνει κλείνοντας το μάτι στη βία: Ηταν υπουργός αυτής της κυβέρνησης που διαχώριζε τη βία σε καλή και κακή, δεν μπορεί, έλεγε, να είναι βία και η δολοφονία του Φύσσα και το γιαούρτι στον Πάγκαλο. Αυτή η δεύτερη είναι «έκφραση ενός δικαιώματος και αντίσταση στην καταπίεση». Αλλά όλα αυτά λέγονταν παλιά. Προ προληπτικών συλλήψεων. Και προ απαρτχάιντ.

ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ

Ηταν αδύνατον να μην ξυπνήσουν μνήμες με τις προληπτικές συλλήψεις: «Στις μεγάλες προδικτατορικές συγκεντρώσεις της Αθήνας», θυμάται ως παλαιός Πειραιώτης ο βετεράνος δημοσιογράφος των «ΝΕΩΝ» Κώστας Ρεσβάνης, «υπήρχαν στημένοι ασφαλίτες έξω από τα γραφεία της ΕΔΑ Πειραιά, του Φοιτητικού Συλλόγου Πειραιά και στις στάσεις λεωφορείων. Αρχιζαν τις προληπτικές συλλήψεις πολιτών, τους πήγαιναν στα γραφεία της Ασφάλειας για “εξακρίβωση στοιχείων” και ολίγη “περιποίηση”. Τους άφηναν ελεύθερους λίγο πριν τελειώσει η συγκέντρωση της Αθήνας». Είναι δυνατόν να τα έχει αυτά ξεχάσει ο σύντροφος Κουβέλης;