Δεν είναι αυτό που νομίζετε

Είναι η δεύτερη φορά, μέσα σε λίγες ημέρες, που το υπουργείο Πολιτισμού βρίσκεται σε θέση απολογίας έστω και για τους λάθους λόγους. Η πρώτη ήταν για το πολυώροφο ξενοδοχείο μπροστά από την Ακρόπολη που δεν φαντάζομαι ότι υπάρχει περίπτωση να άρχισε η ανέγερσή του χωρίς να έχουν προηγουμένως εκδοθεί οι απαιτούμενες άδειες. Εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πως παρεμβάλλεται στο τοπίο εμποδίζοντας την απρόσκοπτη θέα προς τον Παρθενώνα. Κάτι που θεωρώ ότι θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί από τους αρμόδιους. Δεν έχει νόημα η συλλογή υπογραφών προς υπεράσπιση του αυτονόητου. Και έτσι το υπουργείο ανακοίνωσε ότι θα ξανακοιτάξει το θέμα και ειδικά τους συντελεστές δόμησης στην περιοχή.

Τώρα έχουμε το θέμα του Πειραιά, που η ανακήρυξή του σε αρχαιολογικό χώρο δημιουργεί γκρίζες ζώνες και νεφελώματα όσον αφορά έργα που έχουν ανακοινωθεί ή βρίσκονται σε εξέλιξη. Και πάλι το υπουργείο μπαίνει στη διαδικασία των εξηγήσεων και των διευκρινίσεων. Παρατήρηση πρώτη: επειδή η πρόληψη είναι καλύτερη από τη διορθωτική επέμβαση ακόμη και σε θέματα επικοινωνίας, ίσως θα έπρεπε στο ΥΠΠΟ να αποβάλλουν σύνδρομα εσωστρέφειας. Αυτό όμως είναι το λιγότερο.

Το σημαντικό είναι ότι ζούμε σε μια χώρα που σε πολλές περιοχές της και ειδικά στην Αττική, λίγα εκατοστά κάτω από τα πόδια μας (σε κάποιες περιπτώσεις κυριολεκτικά) κείτεται ένας σπουδαίος πολιτισμός. Το θέμα είναι να σεβαστούμε αυτήν την κληρονομιά διασώζοντας συγχρόνως το στοίχημα της ανάπτυξης σε μια εποχή που είναι, για όλους μας, προϋπόθεση επιβίωσης. Πολλές φορές η ανακαίνιση ή οποιαδήποτε οικοδομική εργασία σε ένα κτίριο που βρίσκεται σε περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος ή διατηρητέα είναι ένας εξαιρετικά κουραστικός και χρονοβόρος αγώνας με την ελληνική γραφειοκρατία. Γι’ αυτό οι ιδιοκτήτες αφήνουν τέτοια κτίρια να καταρρεύσουν. Οσον αφορά δε τον Πειραιά, ένα από τα αρχαιότερα λιμάνια της Μεσογείου, πρέπει να αναδείξει τον αρχαιολογικό του πλούτο αλλά συγχρόνως να πλεύσει πλησίστιος στο μέλλον που του αξίζει.