Ο καλύτερος εχθρός του κυρίου Τσίπρα

Την περασμένη Τρίτη και εξερχόμενος από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ο Πρωθυπουργός μίλησε σε αμφιλεγόμενα ελληνικά για κάποια «απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος».

Στη συνέχεια εξήγησε ότι πρόκειται για μια «απεύθυνση πλατιά» ή για ένα «πλατύ κάλεσμα» – το οποίο προφανώς διαχωρίζεται στο μυαλό του από κάποιο «στενό κάλεσμα»…

Με στενό κάλεσμα ή με ευρύχωρο, πάντως, κάτι σοβαρό πρέπει να παίζει που δικαιολογεί κοτζάμ «απεύθυνση».

Τι συμβαίνει άραγε κι ανησύχησε τόσο ο Πρωθυπουργός;

Σύμφωνα με τον ίδιο, το «μέγιστο διακύβευμα της εποχής» είναι «να αποτραπεί ενόψει των ευρωεκλογών η άνοδος, η επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς» και «η αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων επιλογών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών».

Να τα δούμε με τη σειρά.

Σε ό,τι αφορά την «άνοδο της Ακροδεξιάς», η επέλαση είναι μάλλον φούμαρα.

Σύμφωνα με τα τελευταία προγνωστικά του ίδιου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η κοινοβουλευτική δύναμη της άκρας Δεξιάς θα αθροίζει μετά τις εκλογές στην ευνοϊκότερη γι΄ αυτήν περίπτωση 59 έδρες (από 41) σε σύνολο 705 εδρών.

Ποσοστό 7,05% – δεν το λες ακριβώς επέλαση!

Στην Ελλάδα, τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής παραμένουν κι αυτά καθηλωμένα στα ίδια μεγέθη.

Αλλά ακόμη κι αν εκδηλωνόταν στην Ευρώπη κάποια απρόβλεπτη επέλαση ακροδεξιών δεν βλέπω πως θα την αναχαίτιζαν η Μαριλίζα με τον Δανέλλη και τον Παν-Παν.

Θα έστηναν οδοφράγματα στη Βουδαπέστη; Ή θα σταματούσαν με τα χεράκια τους τα Panzer των Waffen SS στη Σαξονία-Ανχαλτ;

Σε ό,τι αφορά «την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών» είναι σαν να μιλάμε για αντιπλημμυρικά έργα στη Σαχάρα.

Δεν ξέρω αν το ξέρει ο Πρωθυπουργός αλλά ζούμε σε μια χώρα όπου το 70% του ιδιωτικού εισοδήματος πάει σε φόρους και εισφορές, την ίδια στιγμή που η μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου αυξάνεται 1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο.

Δεν το λες νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Αλλωστε ο μοναδικός νεοφιλελεύθερος πολιτικός που γνωρίσαμε σε ελληνική κυβέρνηση ήταν ο Στέφανος Μάνος, συνέβη πριν από 35 χρόνια και την τελευταία φορά που τον θυμάμαι δεν βρισκόταν στη ΝΔ αλλά στο Ποτάμι και υποστήριζε τις Πρέσπες μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πάπαλα λοιπόν η Ακροδεξιά. Πάπαλα ο νεοφιλελευθερισμός. Πάπαλα οι εχθροί γενικώς.

Τι μένει τότε για να δικαιολογήσει την «απεύθυνση»; Υποθέτω ο φόβος μιας βαριάς εκλογικής ήττας.

Φόβος θεμιτός, σε κανέναν δεν αρέσει να χάνει. Φόβος κατανοητός, η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη για τους ηττημένους. Αλλά φόβος αναπόδραστος. Ετσι είναι η πολιτική.

Το πρόβλημα, λοιπόν, του Πρωθυπουργού δεν είναι ότι δεν διαθέτει σοβαρούς συμμάχους. Είναι ότι δεν έχει πειστικούς εχθρούς. Κι ως γνωστόν, η σημασία των εχθρών είναι εκείνη που καθορίζει την ποιότητα των συμμάχων.

Διότι «πλατιά καλέσματα» για φανταστικούς κινδύνους που αφορούν δέκα τυχοδιώκτες και είκοσι απόμαχους της ζωής δύσκολα αποδίδουν.

Ούτως ή άλλως, υποψιάζομαι ότι ο μέσος Ελληνας θέλει πρωτίστως να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ κι ας τον διαδεχτεί ακόμη κι ο Βεελζεβούλης παρέα με ολόκληρη τη «Σχολή του Σικάγου».

Με άλλα λόγια την αγωνία του Πρωθυπουργού την κατανοώ μάλλον περισσότερο από τα ελληνικά του.

Προσπάθησε να δημιουργήσει ένα θετικό αφήγημα με «την έξοδο από τα Μνημόνια», δεν το κατάφερε. Πόνταρε στις Πρέσπες και του γύρισε μπούμερανγκ.

Ηλπισε «να μπουν κάποιοι φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές», αλλά τζίφος. Και περιφέρει καθημερινά μια καρικατούρα του Μητσοτάκη που δεν φαίνεται να τρομάζει πολλούς.

Σήμερα, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, δεν έχει ακόμη διαμορφώσει μια στοιχειωδώς πειστική εκλογική πρόταση. Ή έναν πραγματικά απειλητικό εχθρό.

Δεν νομίζω να κυκλοφορεί σήμερα στην Ελλάδα κανονικός άνθρωπος που να αισθάνεται φόβο στην ιδέα ότι θα τον κυβερνήσει ο Μητσοτάκης – όπως κι αν αξιολογεί τον Μητσοτάκη!

Γι΄αυτό ο Πρωθυπουργός πετιέται από θέμα σε θέμα κι από εχθρό σε εχθρό ενώ ο χρόνος τελειώνει.

Γι΄αυτό στήνει μια ολόκληρη επιχείρηση παπάντζας να πείσει ότι δεν είναι πια εκείνο που ήταν. Μόνο που στην πολιτική ακόμη κι αν δεν είσαι κάτι που ήσουν, αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνεις εκείνο που θέλεις.

Στην πραγματικότητα καλύτερος εχθρός του Τσίπρα αποδείχτηκε ο ίδιος ο Τσίπρας.

Σπατάλησε τέσσερα χρόνια χωρίς να συγκροτήσει ένα νέο αφήγημα, μια νέα ρητορική και νέες συμμαχίες. Χωρίς να αποκαταστήσει τις ουλές και χωρίς να κλείσει τις πληγές. Χωρίς να πείσει ότι έπαθε, έμαθε κι άλλαξε. Χωρίς να διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο.

Δυστυχώς φαίνεται ότι αυτοί ήταν οι ορίζοντες και τόσα τα όριά του.

Αποτέλεσμα; Καταλήγει τώρα να δώσει άλλη μια εκλογική μάχη με το παλιό χιλιοφορεμένο ρεπερτόριο.

Αλλά με μια πόλωση χωρίς αποδέκτες. Μια εχθροπάθεια χωρίς εχθρούς. Μια φρασεολογία χωρίς εκπλήξεις. Μια αυταρέσκεια που περισσότερο πλέον εκνευρίζει παρά εντυπωσιάζει.

Ενα ρεπερτόριο για βαθιά χασμουρητά.

Η «βίαιη ωρίμανση» που είχε υποσχεθεί ο Δραγασάκης αποδείχτηκε όντως βίαιη.

Απλώς δεν ήταν ωρίμανση.

Και τέσσερα χρόνια αργότερα, η ελπίδα του καινούργιου μετατράπηκε εύκολα στον σκουπιδοτενεκέ του χειρότερου παλιού. Της χειρότερης Δεξιάς. Του χειρότερου ΠΑΣΟΚ. Της χειρότερης Αριστεράς.

Χειρότερου και σε πρόσωπα. Και σε ιδέες. Και σε μεθόδους.

Δεν ξέρω λοιπόν τι θα αποδώσει η «απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος», αλλά υποψιάζομαι πως όσα σκουπίδια κι αν καλέσεις δύσκολα θα ξεφύγεις από τη μοίρα του σκουπιδοτενεκέ.