Η αυτοβιογραφία του Τσίπρα

Αξιος συγχαρητηρίων είναι ο Πρωθυπουργός. Κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια και με τόσο φόρτο να κάνει τελικά τα αγγλικά του, που ξεκίνησαν από το «μάνταμ Μέρκελ, γκόου χομ», καλύτερα από τα ελληνικά του! Αυτό έδειξε η μεγαλειώδης προχθεσινή «απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος». Δεν είναι και μικρό επίτευγμα. Εκτός κι αν δεν πρόκειται για αυτό: αν δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει τι ελληνικά μίλησε, αλλά, όπως τόσα άλλα σε αυτόν τον άνθρωπο, έτσι και αυτά ήταν ψεύτικα, κατασκευασμένα, για να ακούγονται ψευτοαριστερά – έστω και με τη γραφικότητα μιας εντελώς άλλης εποχής, όπως μάλλον την έχει στο μυαλό του. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση πάλι του αξίζουν, έστω και για εντελώς διαφορετικό λόγο, συγχαρητήρια: είναι τουλάχιστον συνεπής με τον εαυτό του. Το ψέμα του έχει γίνει δεύτερη (;) φύση και φτάνει μέχρι και την τελευταία του φράση. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι η πορεία προς τις εκλογές φαίνεται ότι θα προσφέρει κι άλλα τέτοια χαριτωμένα. Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα ψέματα τα πλήρωσε πολύ ακριβά η Ελλάδα: παράσταση με πιο αιματηρό κόστος ουδέποτε έχει ανεβεί ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Και πιθανότατα και σε κανέναν άλλο.

Ο Τσίπρας τσάκισε την Ελλάδα στους φόρους και στο χρέος για να κάνει ένα καπρίτσιο και για να πάρει την εξουσία. Για να κάνει το καλό παιδί, έγινε ο πιο φανατικός αυτόκλητος υπερασπιστής της πιο σκληρής εκδοχής του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη. Και που εντέλει βρήκε στη γερμανική αυτή πολιτική έναν… φάρο σταθερότητας, τον οποίο ακολουθεί πιστά και διαφημίζει χωρίς αιδώ. Ο ίδιος αυτός άνθρωπος, την ίδια στιγμή, πετάει ένα γλωσσικό μαργαριτάρι και νομίζει ότι με αυτό θα κάνει και πάλι τον… αριστερό. Πραγματικά, πώς το σκέφτηκε; Είναι αλήθεια ότι δικαίως υποτιμά την κοινή γνώμη, αφού ανέχθηκε μέχρι σήμερα τα «έργα» του. Αλλά πόσο πια; Την ίδια ώρα, αυτός ο άνθρωπος βγάζει δεκάρικους παλαιάς κοπής περί λαϊκισμού! Αν και αυτό το τελευταίο ίσως δικαιούται να το κάνει: είναι σαν να γράφει την αυτοβιογραφία του.

Ισως λοιπόν δεν πρόκειται τελικά για τίποτε άλλο παρά για την προετοιμασία του γι’ αυτόν τον σκοπό, καθώς σύντομα θα απαλλαγεί, θέλει – δεν θέλει, από τα καθήκοντά  του. Αν πάντως το σκεφτεί, θα πρέπει να του υπενθυμίσει κανείς να μην ξεχάσει ορισμένα λίαν βασικά κεφάλαια, που με πρόχειρους τίτλους θα μπορούσαν να περιγραφούν ως εξής:

1. Επενδύοντας στην καταστροφή

2. Κάθε ψέμα για καλό

3. Από τα αλώνια στα σαλόνια

4. Υπηρέτης όλων των αφεντάδων

5. Αλλος τρώει, άλλος πληρώνει

6. Περί πατριωτισμού (αυτό στα «μακεδονικά»)

7. Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά

Για το τελευταίο, πάντως, δεν θα κουραστεί καθόλου. Θα του το γράψουν όλοι οι πολίτες στις κάλπες χωρίς να χρειαστεί να περιμένουν να διαβάσουν τα παραπάνω. Θα είναι το πιο δυνατό, γιατί θα το γράψουν… βιωματικά. Και, ασφαλώς, θα είναι και το μόνο αληθινό. Χωρίς «απεύθυνση» και άλλα συναφή ευτράπελα. Το «γκόου χομ» όμως θα μείνει. Απλώς θα είναι για εκείνον…