Οι 20άρηδες ονειρεύονται το ελληνικό τραγούδι

Δώστε μας αληθινά ερωτήματα

Πάρης Κιμιωνής, τραγουδιστής, 24 ετών. «Ο Μάνος Χατζιδάκις λάτρευε τους νεαρούς καλλιτέχνες. Το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ και η δισκογραφική του εταιρεία Σείριος απαρτίζονταν από νέους που ο ίδιος ο Χατζιδάκις τούς έδινε το χώμα να πάρουν την ευθύνη των δικών τους σπόρων, της δημιουργίας αλλιώς, με ελευθερία και γενναιοδωρία. Εμαθα πολλά για τον Μάνο Χατζιδάκι μέσα από το έργο “Τα τραγούδια της αμαρτίας”. Σε αυτή την προσπάθεια είχα δίπλα μου τον Γιώργο Χατζιδάκι, τον Λευτέρη Μιχαλόπουλο, τον Γιώργο Κουμεντάκη και τον Τίτο Γουβέλη, που γίναμε μια ψυχή και ένα σώμα. Η έλλειψη εμπειρίας, γνώσεων και τριβής γενικότερα που με χαρακτηρίζει την προκειμένη στιγμή, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του έργου, δεν πρόσθεσαν βάρος, όπως είναι λογικό να ειπωθεί από τους παρατηρητές. Ολη αυτή η διαδικασία μού πρόσφερε μονάχα την ευκαιρία να εισπνεύσω έναν τόσο ισχυρό άνεμο – να αποκτήσω σίγουρα εμπειρία και γνώσεις – και να τον εκπνεύσω στους ανθρώπους. Αυτή είναι και για μένα η βάση των τεχνών. Απλά και λιτά θα έλεγα κι εγώ: πιστέψτε στους νέους. Είναι ο κύκλος της ζωής αυτός. Δώστε μας αληθινά ερωτήματα. Μπορούμε να βρούμε λύσεις. Η ζωή θέλει προσπάθεια».

«Η ανάγκη σου να εκφραστείς»

Πολυξένη Καράκογλου, τραγουδίστρια, 24 ετών. «Η αγάπη και το πάθος μπορούν να σου ανοίξουν τα φτερά στον κόσμο της τέχνης. Η κινητήρια δύναμη είναι η ανάγκη σου να εκφραστείς μέσα από τον κόσμο που κλείνουν τα τραγούδια τα οποία επιλέγεις να πεις. Η ερμηνεία δεν είναι απλώς ένα κομμάτι στη διαδικασία της καλλιτεχνικής εκτέλεσης. Ο τρόπος που θα αποτυπωθούν οι λέξεις και τα νοήματά τους, η εκφορά τους αλλά και η τοποθέτηση ακτινογραφούν το ποιος είσαι και πώς θες να χτίσεις την επικοινωνία σου με τον κόσμο. Αυτό αναζητώ κι εγώ. Να φτάσει ό,τι κάνω σε όσο περισσότερους γίνεται. Υπάρχουν σίγουρα αντικειμενικές δυσκολίες που σε φέρνουν σε επαφή με την πραγματικότητα. Η τέχνη δεν είναι ένα πεδίο στο οποίο θα μπεις, θ’ αρχίσεις να δημιουργείς και θα μπορείς αυτομάτως να ζήσεις από αυτό. Αν δεν έχεις τον τρόπο να χρηματοδοτήσεις το όραμά σου, ειδικά στα πρώτα βήματα, θα πρέπει να υπομείνεις την πρωινή εργασία. Το πόσο έχεις ανάγκη να βρεθείς εκεί όπου ονειρεύεσαι θα σου αποκαλύψει το μονοπάτι για να φτάσεις στον προορισμό σου. Αισθάνομαι τυχερή που σε αυτήν τη φάση της αναζήτησής μου βρέθηκε η Μικρή Αρκτος για να μπορέσω να προχωρήσω. Εχω σεβασμό και επίγνωση των δυσκολιών της αρχής και προσπαθώ να βάλω στην άκρη τον φόβο. Οσοι έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα σύμπαν δικό τους – είτε ως δημιουργοί είτε ως ερμηνευτές – ακολούθησαν τις συντεταγμένες τους, χωρίς να τους απασχολούν η σύγκριση και η μίμηση. Ο καθένας έχει να πει τη δική του, μοναδική ιστορία».

«Αυτά που θέλουμε να ζήσουμε»

Γιάννης Βασιλόπουλος, στιχουργός, 24 ετών. «Η ερμηνεία από έναν πολύ νέο τραγουδιστή έχει κατ’ αρχάς αθωότητα αφού δεν εμπεριέχει την αγωνία του επαγγελματία – καριέρα, στρατηγικές κ.λπ. Ο δημιουργός από την άλλη καλείται να κάνει κάτι πολύ γοητευτικό και δύσκολο ταυτοχρόνως. Πρέπει να μιλήσει για τη γενιά του. Το χρέος ενός νέου στιχουργού ή ποιητή δεν είναι μόνο να περιγράψει την εποχή την οποία ζει, αλλά ενδεχομένως και αυτή την οποία θα ήθελε να ζήσει. Αυτό το στοιχείο τον απαλλάσσει από την ιστοριογραφική καταγραφή. Είναι, κατά την άποψή μου, αυτό το μεγαλύτερο χρέος του, να μιλήσει δηλαδή για την εποχή του και πώς θα έπρεπε να εξελιχθεί. Ενα ακόμη στοίχημα που αναδύεται από αυτή την προσπάθεια συνδέεται με το πώς ο καλλιτέχνης θα καταφέρει να αγγίξει τον κόσμο και εκεί πρέπει να είναι στραμμένο το βλέμμα μας. Το πώς θα φτάσουμε ο ένας πιο κοντά στον άλλον. Αλλες γενιές απομακρύνθηκαν και “έκλεισαν” την τέχνη τους. Οι ποιητές των τελευταίων 30-40 χρόνων είναι πιο εσωστρεφείς. Αναζητούν περισσότερο τον θαυμασμό από την επικοινωνία, από μια ουσιαστική σχέση αναγνώστη – δημιουργού».

«Τεράστια τιμή και ευθύνη»

Δήμητρα Σελεμίδου, τραγουδίστρια, 22 ετών. «Η υπέρμετρη αγάπη μου για το έργο του Μάνου Χατζιδάκι μού φώτισε τι θέλω να κάνω και πού να πάω. Η τιμή, η συγκίνηση και η ευθύνη είναι τεράστιες. Μια μεγάλη διδαχή από τη μελέτη για την απόδοση των έργων του Μάνου Χατζιδάκι – στην Εθνική Λυρική Σκηνή – ήταν να βάλω στην άκρη το άγχος και να αφεθώ σε αυτό που αγαπώ και θαυμάζω. Κάθε τραγούδι του σπουδαίου δημιουργού σε κάνει ν’ ανασύρεις μνήμες, συναισθήματα και βιώματα τα οποία ίσως και να μην τα έχεις ζήσει ακόμη. Η επαφή με αυτά τα αξεπέραστα έργα του σού υπενθυμίζει τον τρόπο που πρέπει να εργάζεσαι, την ανάγκη να εντοπίζεις μέσα σου όλα όσα ανθίζουν και πώς μπορείς να τα δώσεις με τη δική σου ματιά. Εχουμε ζήσει μια τελείως διαφορετική εποχή από τους προηγούμενους ερμηνευτές, άρα η προσέγγιση σε αυτό που πρέπει να τραγουδήσουμε κάθε φορά – είτε πρόκειται για ένα δοκιμασμένο στον χρόνο έργο είτε για κάτι καινούργιο – έχει άλλες παραμέτρους. Εκείνο που μένει όταν κρατάς έργα με τέτοια αξία και βάρος είναι η μία και μόνη αλήθεια: αν δεν εργαστείς σκληρά και δεν αφοσιωθείς σε αυτό που επέλεξες, δεν μπορείς να πας μακριά και κυρίως δεν μπορείς να δώσεις τον κόσμο που έχεις μέσα σου».

INFO Μάνος Χατζιδάκις, «The Martlet’s Tale & Sweet Movie». Ερμηνεύουν: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Δήμητρα Σελεμίδου. Εθνική Λυρική  Σκηνή (ΚΠΙΣΝ, Συγγρού 364, τηλ. 213-0885.700), 1 και 2 Μαρτίου στις 20.00.