Σε «αποθήκες ψυχών» έχουν μετατραπεί οι προνοιακές μονάδες, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι του ΕΣΥ, εκπέμποντας σήμα κινδύνου για τις συνθήκες νοσηλείας παιδιών και εφήβων που αντιμετωπίζουν σοβαρές αναπηρίες. Στον χάρτη της πρόνοιας, ενδεικτικό (αντι)παράδειγμα αποτελεί η Προνοιακή Μονάδα Βούλας, όπου δεν υπηρετεί ούτε ένας μόνιμος γιατρός. Εκεί άφησε την τελευταία της πνοή μια 15χρονη την περασμένη Δευτέρα, με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) να εκτιμά ότι με τη ζωή της πλήρωσε η έφηβη νοσηλευόμενη το κενό σε ιατρική φροντίδα.
Ειδικότερα και σύμφωνα με την καταγγελία της Ομοσπονδίας, η «Προνοιακή Μονάδα της Βούλας φιλοξενεί στις εγκαταστάσεις της Βούλας 71 παιδιά ΑμεΑ και άλλα 18 παιδιά φιλοξενούνται σε δομές αποϊδρυματοποίησης. Σύνολο 89 παιδιά».
ΟΥΤΕ ΓΙΑΤΡΟΣ. Στην ίδια όμως μονάδα δεν υπηρετεί ούτε ένας μόνιμος γιατρός. Αντιθέτως, «κάνουν συμβάσεις ενός μήνα με ιδιώτες γιατρούς που έρχονται κάποιες ώρες, όποτε μπορούν, και φυσικά είναι αδύνατον να καλύψουν τις ανάγκες». Ειδικότερα, ένας παιδίατρος επισκέπτεται τη μονάδα τρεις φορές την εβδομάδα, ένας παθολόγος μία φορά την εβδομάδα και ένας παιδοψυχίατρος επίσης μία φορά εβδομαδιαίως.
Μάλιστα, «δεν συνταγογραφούν όταν χρειάζονται φάρμακα τα παιδιά, γιατί δεν θέλουν να υπερβούν, όπως λένε, το πλαφόν του ιδιωτικού τους ιατρείου», με το υπουργείο Εργασίας να απαντά στις εκκλήσεις του Σωματείου Εργαζομένων ότι δεν επαρκεί το κονδύλι για προσλήψεις.
Ομως, «αυτή την έλλειψη ιατρών πλήρωσε πιθανότατα ένα κοριτσάκι 15 ετών που έχασε τη ζωή του. Ξύπνησε το πρωί, έκανε εμετό, πόναγε. Κλήθηκε το ΕΚΑΒ. Εως ότου έρθει το ΕΚΑΒ, απεβίωσε. Εάν υπήρχε ιατρική παρακολούθηση μπορεί και να ζούσε» σημειώνει η ΠΟΕΔΗΝ.
