Γέφυρες και καπέλα

Με κριτήρια Facebook, η εκδήλωση θα έχει μεγάλo ενδιαφέρον. Ηταν αρκετό, ας πούμε, να αναρτήσει μια από τους ομιλητές την πρόσκληση μαζί με πέντε λέξεις («Αρνούμενοι/ες να ιδιωτεύσουμε, το παλεύουμε»), για να σημειωθεί από κάτω συνωστισμός. Τα περισσότερα σχόλια είναι αρνητικά, ή εν πάση περιπτώσει δύσπιστα, και το βασικό τους νόημα είναι το εξής: αφού είστε νεροκουβαλητές του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μας κοροϊδεύετε με τη «σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων»;

Αντίθετα με άλλους ομιλητές στη σημερινή εκδήλωση στο Polis Art Café, η Μαρία Ρεπούση έχει κανονική ιδιότητα: καθηγήτρια στο ΑΠΘ. Οπως έχει και μια πορεία που δεν περιορίζεται στην πολιτική: αυτό που την έχει σημαδέψει δεν είναι η εκλογή της στη Βουλή το 2012, αλλά μια λέξη σε ένα σχολικό βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού. Επιπλέον, ανήκε πάντα στην ανανεωτική Αριστερά, δεν ξεκίνησε καν από την ΚΝΕ όπως τα αδέλφια της αλλά από τον Ρήγα, ύστερα στο ΚΚΕ εσωτερικού, τον Ομιλο Παπαγιαννάκη και τη ΔΗΜΑΡ. Με ποιον λοιπόν θέλουν σήμερα η ίδια και οι συναγωνιστές της να χτίσουν «γέφυρα»;

Με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι προφανές. Το ρεύμα αυτό βλέπει την επικείμενη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, καταγράφει τη δημοσκοπική εξαφάνιση κομμάτων που προσπάθησαν να εκφράσουν κάτι διαφορετικό (Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ) και πιστεύει ότι ο «προοδευτικός πόλος» πρέπει να συγκροτηθεί όχι γύρω από το αδύναμο και αναξιόπιστο ΚΙΝΑΛ, αλλά γύρω από το κόμμα που σήμερα κυβερνά και αύριο θα ασκεί αντιπολίτευση.

Δύο ερωτήματα δημιουργούνται. Το πρώτο είναι αν πίσω από την εκστρατεία αυτή υπάρχει ιδιοτέλεια, αν δηλαδή η γέφυρα έχει ανταλλάγματα. Εύκολα μπορεί να στήσει κανείς συνωμοσίες, η αλήθεια είναι όμως πως πολλοί από τους «γεφυροποιούς» είναι άνθρωποι υπεράνω υποψίας. Το δεύτερο, και πιο ουσιαστικό, ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι ένα προοδευτικό κόμμα. Ή ένα κίνημα που στη θεωρία επαγγέλλεται τον σοσιαλισμό, αλλά στην πράξη δεν διστάζει να συνεργαστεί με τον Καμμένο και να στεγάζει ανθρώπους σαν τον Πολάκη προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.

Τι ορίζει εν τέλει την πρόοδο: οι χειρισμοί σου για τη Συμφωνία των Πρεσπών και το Σύμφωνο συμβίωσης ή η στάση σου απέναντι στα μη κρατικά πανεπιστήμια και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; Οσοι καλούν σε συστράτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνονται στο πρώτο και πιστεύουν ότι με τους κατάλληλους συσχετισμούς θα αλλάξει και το δεύτερο. Ομως αυτό που αποδοκιμάζεται σήμερα δεν είναι ένα κόμμα, αλλά μια ολόκληρη ιδεολογία. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε με την πολιτική του να ευτελίσει την ίδια την έννοια της Αριστεράς, τις αρχές της και τις αξίες της. Για να υπάρξει λοιπόν και πάλι πραγματικός συνωστισμός γύρω τους, πρέπει να προηγηθούν άλλα πράγματα: συγγνώμη, αυτοκριτική, μεταμέλεια, ενωτικό πνεύμα. Επανίδρυση. Και, φυσικά, κάθαρση.

Χωρίς αυτά, η σύγκλιση μοιάζει περισσότερο με παράδοση. Και η γέφυρα με καπέλο.