Γέφυρες

Γέφυρες, λέει. Μια ομάδα αριστερών με συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες μεταξύ τους πορείες στο παρελθόν, εκπρόσωποι του εκσυγχρονισμού όπως ο Αντώνης Λιάκος ή ο Νίκος Μουζέλης, μεγάλες μορφές της ΔΗΜΑΡ όπως η Μαρία Ρεπούση ή ο συνεπής διαδρομιστής Παναγιώτης Παναγιώτου, ο παλαιός του ΚΚΕ εσωτερικού Σωτήρης Βαλντέν, ο ηθικολόγος Νίκος Μπίστης και ο Κωστής Παπαϊωάννου των δικαιωμάτων επέλεξαν να στηρίξουν τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Υποτίθεται ότι είναι με τον συνεπή αντεθνικιστή Τσίπρα λόγω της πολιτικής του στο Μακεδονικό.

Στη συγκεκριμένη ομάδα και όσοι τους ακολουθήσουν αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί. Αριστεροί κι αντιδεξιοί. Θεωρούν ότι υπό αυτές τις ιδιότητες μπορούν πλέον να δώσουν το χρίσμα της αυθεντίας τους στον Τσίπρα. Το Μακεδονικό μετατρέπεται στο ιερό δισκοπότηρο, και είναι αρκετό για να σκεπάσει όχι μόνο την πολιτική εξαχρείωση του πρόσφατου συριζαϊκού και συριζανελίτικου παρελθόντος αλλά και την παρούσα και τη μελλούμενη. Στη συνέντευξη που έδωσε ο καθηγητής Μουζέλης στο ΑΠΕ (σε ποιον άραγε, ανώνυμοι είναι οι δημοσιογράφοι του κρατικού πρακτορείου που λειτουργεί ως ένα από τα προπαγανδιστικά φερέφωνα της κυβέρνησης) ισχυρίζεται ότι είναι η ώρα να πολεμήσουν τον ακροδεξιό λαϊκισμό. Ο σεβαστός καθηγητής είναι πρόθυμος να ξεχάσει τον «αντιμνημονιακό» λαϊκισμό των «αγανακτισμένων» ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και με τις διχαστικές τακτικές που τους έφεραν στην εξουσία. Δεν βλέπει την κατάσταση στην οικονομία, στα πανεπιστήμια, στον δημόσιο χώρο, στις υπηρεσίες. Θεωρεί όμως ότι ο Τέρενς Κουίκ, ο Παπαχριστόπουλος, η Παπακώστα, η Κουντουρά, η Μεγαλοοικονόμου, οι άνθρωποι που προσάρμοσαν τις ιδέες τους στις κοινοβουλευτικές βλέψεις τους, είναι σύντροφοι μαζί του στην κοινή προσπάθεια του προοδευτισμού;

Και κάτι ακόμα. Την ίδια ώρα που στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αρπάξει ψήφους της Κεντροαριστεράς προκειμένου να διασωθεί από το επερχόμενο ναυάγιο, σε μια άλλη γέφυρα, στη μακρινή Βενεζουέλα, δυνάμεις του καθεστώτος Μαδούρο έκαψαν φορτηγό με επισιτιστική βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, σε μια χώρα που ζει όχι μόνο τον αυταρχισμό μιας αριστερής διακυβέρνησης αλλά και μια ανθρωπιστική τραγωδία. Χθες επίσης στη Βενεζουέλα έπεσαν, ακόμα μια φορά, νεκροί διαδηλωτές. Οι διευρυνσίες, στο παρελθόν, δεν έδιναν συγχωροχάρτι στους αυταρχισμούς και στις χούντες. Ούτε σε φερέφωνά τους. Σήμερα, ο Μπίστης, ο Μουζέλης, ο Παπαϊωάννου και τα άλλα παιδιά στηρίζουν μαζί με τον Τσίπρα τον Μαδούρο, κόντρα στις αποφάσεις της Ευρώπης, εναντίον του λαού της Βενεζουέλας. Πώς αντέχεται τόσος προοδευτισμός;