Δουλειές

Δεν χρειάζεται να διαθέτεις Πούλιτζερ πολιτικής δημοσιογραφίας για να καταλάβεις ότι πλην ατυχήματος ο Τσίπρας έχει μπροστά του δύο επιλογές.

Είτε θα κάνει εκλογές τον Μάιο, μαζί με τις ευρωπαϊκές και τις δημοτικές.

Είτε θα προσπαθήσει να μεταθέσει τις βουλευτικές εκλογές για μετά το καλοκαίρι κι ό,τι ήθελε προκύψει.

Η λογική λέει Μάιο.

Αλλά μην μπερδεύετε τη λογική με την απόφαση ενός ανθρώπου που έχει δικά του κριτήρια, δικές του επιδιώξεις και δική του αντίληψη της πραγματικότητας.

Για τον Τσίπρα, η μετάθεση των εκλογών παρουσιάζει καταρχήν ένα μεγάλο προσωπικό πλεονέκτημα. Ο,τι κι αν ψηφίσουν οι Ελληνες στις 26 Μαΐου, εκείνος την επομένη θα επιστρέψει στο Μαξίμου και θα είναι ακόμη Πρωθυπουργός.

Για λίγο, βεβαίως. Αλλά μετά και έως τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο «κάτι» μπορεί να συμβεί.

Αν το πιστεύει ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να ντρέπεται. Πριν από αυτόν το έχουν πιστέψει πολύ καλύτεροι και πολύ σοβαρότεροι Πρωθυπουργοί που όλοι ξέραμε ότι τελικά θα χάσουν. Και φυσικά έχασαν.

Ακόμη όμως κι αν αγοράσει τρεις μήνες ελπίδας, ακόμη κι αν αντέχει να το παίξει serial loser, ο Πρωθυπουργός χρειάζεται απαραιτήτως τον Μάιο και κάτι άλλο: ένα διαχειρίσιμο αποτέλεσμα στις ευρωπαϊκές και δημοτικές εκλογές.

Τίποτα δεν το προμηνύει.

Ολα δείχνουν ότι στις δημοτικές θα πατώσει. Ενώ ακόμη και η συνηθισμένη διασπορά ψήφων στις ευρωεκλογές θα μετρήσει ενδεχομένως εναντίον της ΝΔ, αλλά και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή που θα λειτουργήσει υπέρ του ΚΙΝΑΛ και των μικρότερων κομμάτων. Το θέλει αυτό ο Τσίπρας; Αμφιβάλλω.

Διότι αν ο Πρωθυπουργός αποφασίσει να μετρηθεί στις ευρωεκλογές έχει ένα ουσιώδες πρόβλημα.

Ποιο είναι το βασικό του παραμύθι;

Οτι έχει δημιουργηθεί ένας «νέος δικομματισμός» κι ότι ο ίδιος μέσα στον νέο αυτό δικομματισμό υποδύεται την πρόοδο, τον πόλο της, τους φίλους του Πολάκη και τη δικαιοσύνη με πατάτες τηγανητές.

Από τη φύση τους όμως οι ευρωεκλογές δεν έχουν πολωτικά χαρακτηριστικά. Τα δύο πρώτα κόμματα με το ζόρι θα αθροίσουν το 50% – περίπου όσο και το 2014.

Αντε μετά να πείσει ο Τσίπρας τον κόσμο ότι αποτελεί μέρος κάποιου «νέου δικομματισμού» με ένα εικοσαράκι σκάρτο στην κάλπη.

Ούτε η σύζυγος δεν θα τον πιστέψει!

Αυτό φυσικά λέει η λογική. Αλλά όπως είπαμε δεν είναι πάντα με όρους λογικής που παίρνονται οι αποφάσεις στην πολιτική.

Ιδίως όταν δεν έχουν κλείσει ακόμη κάποιες δουλειές που ενδιαφέρουν απόλυτα εκείνους που θα πάρουν τις αποφάσεις.