Εφυγε ο βασιλιάς των μιούζικαλ

Δεν υπήρξε ποτέ υποψήφιος για Οσκαρ, όμως ο Στάνλεϊ Ντόνεν, που πέθανε την περασμένη Πέμπτη στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 94 ετών, θα έπρεπε (πήρε το χαριστικό τού συνόλου της καριέρας το 1998). Μέγας μετρ του παραδοσιακού μιούζικαλ (και χορευτής ο ίδιος στα νιάτα του), ο Ντόνεν γύρισε μαζί με τον Τζιν Κέλι το εμβληματικότερο όλων, κανένα άλλο από το «Τραγουδώντας στη βροχή» (1952) με το αξέχαστο τρίο Κέλι, Ντέμπι Ρέινολντς και Ντόναλντ Ο’ Κόνορ. Είναι ένα από τα ελάχιστα μιούζικαλ που έχουν αντέξει στον χρόνο, ενώ άλλες μουσικοχορευτικές ταινίες του Ντόνεν οι οποίες έκαναν μεγάλη αίσθηση στην εποχή τους ήταν ο «Βασιλικός γάμος» (1951 με το είδωλό του, τον Φρεντ Αστέρ και την Τζέιν Πάουελ) και το πολύ παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό γουέστερν-μιούζικαλ «Επτά νύφες για επτά αδέλφια» (1954) με τους Τζέιν Πάουελ και Χάουαρντ Κιλ.

ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΙΝ ΚΕΛΙ. Ο ρωσοεβραϊκής και γερμανοεβραϊκής καταγωγής Στάνλεϊ Ντόνεν γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1924 στην Κολούμπια της Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ και αποφάσισε να ασχοληθεί με τον χορό όταν είδε το tap dancing του Φρεντ Αστέρ στην ταινία «Καριόκα». Ο χορός έγινε το πάθος του, άρχισε να παίρνει μαθήματα στα 10 και στα 17 δούλευε στο Μπρόντγουεϊ όπου απέκτησε στενή φιλία με τον Τζιν Κέλι. Στην πραγματικότητα, οι επιτυχημένες συνεργασίες των δυο στο Μπρόντγουεϊ τους οδήγησαν τελικά στο Χόλιγουντ όπου δούλεψαν ως δημιουργικό ντουέτο συν-σκηνοθετώντας και συν-χορογραφώντας μιούζικαλ. Εκτός από το κλασικό «Τραγουδώντας στη βροχή», οι Ντόνεν – Κέλι συνυπέγραψαν το «Τρία κορίτσια και τρεις ναύτες» (1949), το ντεμπούτο τους στη σκηνοθεσία στο οποίο ο Κέλι συμπρωταγωνίστησε με τον Φρανκ Σινάτρα.

ΜΕ ΤΗΝ ΟΝΤΡΕΪ ΧΕΠΜΠΟΡΝ. Στη δεκαετία του 1950 ο Ντόνεν βρήκε τη μούσα του στο πρόσωπο της Οντρεϊ Χέπμπορν, η οποία πρωταγωνίστησε σε μια μεγάλη επιτυχία και των δύο, το «Αστείο μουτράκι» (1957). Οταν στην αμέσως επόμενη δεκαετία, με ελάχιστες αναλαμπές, το μιούζικαλ ως κινηματογραφικό είδος άρχισε να φθίνει, ο Ντόνεν «μετακινήθηκε» αλλού, όπως στην πνευματώδη κομεντί και το ανάλαφρο μυστήριο. Η Χέπμπορν έπαιξε σε δύο πολύ καλές ταινίες του, το «Ραντεβού στο Παρίσι» (1963), ένα αγέραστο θρίλερ «χιτσκοκικών» επιρροών όπου συμπρωταγωνιστής ήταν ο Κάρι Γκραντ και το «Δύο για τον δρόμο» (1968), ένα αισθηματικό road movie στο οποίο η Χέπμπορν και ο Αλμπερτ Φίνεϊ πλάθουν ένα αξέχαστο ζευγάρι που διασχίζει την Ευρώπη με το αυτοκίνητό του.

Η αμέσως επόμενη δεκαετία σήμανε την αρχή της πτώσης του Στάνλεϊ Ντόνεν, ο οποίος φάνηκε να επιμένει πεισματικά στο μιούζικαλ, είδος που πλην εξαιρέσεων δεν είχε πια ελπίδες στα ταμεία, όσο ευφάνταστο και αν ήταν, όπως συνέβη με τη μεταφορά του «Μικρού πρίγκιπα» (από το μυθιστόρημα του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί) το 1974. Η παταγώδης αποτυχία της «Τυχερής κυρίας» (με την Μπάρμπρα Στράιζαντ) την επόμενη χρονιά, όπως και του «Movie movie» (1978), μιας νοσταλγικής-σατιρικής ματιάς του Ντόνεν στο παλιό Χόλιγουντ, έκανε τα πράγματα χειρότερα και έτσι η τελευταία ταινία της καριέρας του έμελλε να είναι το ανεκδιήγητο «Για όλα φταίει το Ρίο» (1984) με τον Μάικλ Κέιν και την Ντέμι Μουρ.