Δεν αποχωρούν, απλά πάνε αλλού…

Η ικανότητα, η σοφία, η εμπειρία ενός προπονητή (ειδικά ενός προπονητή του μπάσκετ που συμμετέχει και πολύ στο παιχνίδι…) φαίνεται στο κοουτσάρισμα που κάνει στη διάρκεια του αγώνα. Η εξυπνάδα του φαίνεται όμως στις δηλώσεις του. Ενας από τους στίβους των επαγγελματικών σπορ είναι ο κόσμος των Media. Ο Ντέιβιντ Μπλατ τον γνωρίζει πολύ καλά. Η πρόσφατη τοποθέτησή του για την απόφαση της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού να αποχωρίσει από τον ημιτελικό του κυπέλλου με τον ΠΑΟ διαμαρτυρόμενη για τη διαιτησία ήταν καταπληκτική. «Η ομάδα πήρε μία απόφαση με την ελπίδα να αλλάξει κάτι ώστε να έχει δίκαιη αντιμετώπιση. Είναι μία πολύ, πολύ δύσκολη κατάσταση», είπε αρχικά ο Ντέιβιντ Μπλατ. «Στηρίζω τους ιδιοκτήτες και τη διοίκηση 100%, αλλά δεν συμφωνώ απαραίτητα και με την απόφαση να αποχωρήσουμε. Είμαι καινούργιος σε αυτή την κατάσταση και δεν έχω την προοπτική και την εμπειρία παλαιότερων ετών γύρω από την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί από αυτό το σκάνδαλο, ωστόσο η ομάδα αποφάσισε να πάρει μία δυναμική θέση» κατέληξε. Και εντός και εκτός και επί τ’ αυτά δηλαδή.

Φασαρία

Ο Μπλατ είναι ο μόνος από τον Ολυμπιακό που βγήκε και διαφώνησε με την απόφαση – πιθανότατα γιατί έχει μια τελείως διαφορετική κουλτούρα – σίγουρα γιατί δεν ξέρει κάτι βασικό: ότι στην Ελλάδα, για να σε προσέξουν πρέπει να κάνεις φασαρία. Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα.

Παύλος

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ακριβώς πριν από την έναρξη της περιόδου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, Σταύρος Νταϊφάς, αποφάσισε να μην αγωνιστεί η ομάδα του σε ένα μπαράζ με την ΑΕΚ, διαμαρτυρόμενος για τη διαιτησία του Παμπορίδη (πατέρα…) σε ένα ματς με τον ΟΦΗ. Η απόφαση ήταν σκληρή και προκάλεσε ουκ ολίγα ειρωνικά σχόλια: η εποχή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ξεκινούσε με τον χειρότερο, λέγανε, τρόπο, δηλαδή με μια σκληρή επίδειξη παραγοντικού τσαμπουκά. Ο Νταϊφάς είδε τον Ολυμπιακό του στη συνέχεια να κερδίζει τέσσερα πρωταθλήματα στη σειρά, χωρίς να έχει προβλήματα με τη διαιτησία, ενώ η ΑΕΚ έμπλεξε πολύ και για να συνέλθει έπρεπε να έρθει ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Πάνω από δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο Παύλος Γιαννακόπουλος πήρε την απόφαση να μην κατεβεί ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ σε έναν τελικό στο ΣΕΦ, επιτρέποντας στον Ολυμπιακό να κάνει γιορτή με τα μπαλέτα του «Διογένη» στο γήπεδο και διάφορα χάπενινγκ, που είχαν να κάνουν με κότες και κλωσόπουλα. Υστερα από εκείνη του την απόφαση ο Γιαννακόπουλος άρχισε να κερδίζει πρωταθλήματα – πράγμα που η ομάδα του κάνει με κεκτημένη ταχύτητα και τώρα. Τα ελάχιστα που έχασε, τα έχασε γιατί η ομάδα του ήταν ανεπαρκής ή γιατί ο αντίπαλός του βρισκόταν σε εκπληκτική κατάσταση – μπορεί να συμβεί, αλλά ήταν η εξαίρεση στον κανόνα.

Συντάσσονται

Τελευταία περίπτωση που επιβραβεύτηκε αυτό που ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης, αποκαλεί «συμπεριφορά κακομαθημένου παράγοντα» είναι η περίπτωση του Ιβάν Σαββίδη. Δεν άφησε τον ΠΑΟΚ να πάρει μέρος σε έναν ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος και πέρυσι εισέβαλε στο ματς του ΠΑΟΚ – ΑΕΚ με μπράβους και κουμπούρια. Και στις δύο περιπτώσεις η τιμωρία του υπήρξε η μικρότερη δυνατή και η συνέπεια των πράξεών του ήταν να γνωρίσει αποθέωση (από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ) και κατανόηση (από την Πολιτεία και όχι μόνο). Στις κορυφαίες πράξεις παραγοντικής επίδειξης, ο κόσμος βλέπει ιερή αγανάκτηση, η Πολιτεία τρέχει να βάλει τάξη και οι ουδέτεροι συντάσσονται με το μέρος όποιου φωνάζει, συνήθως χωρίς καλά καλά να εξετάσουν τα δεδομένα.

Οπαδοί

Εχει δίκιο όποιος φωνάζει, καταγγέλλει και φεύγει; Σε άλλες περιπτώσεις ναι σε άλλες όχι – όλες οι ιστορίες έχουν πολλές πλευρές. Το δεδομένο όμως είναι ότι στην Ελλάδα η μετριοπάθεια είναι συνώνυμο της αδυναμίας, οι χαμηλοί τόνοι εκλαμβάνονται ως διοικητική αδυναμία και η ήρεμη διαμαρτυρία καταγράφεται πάντα ως φτηνή δικαιολογία: αν π.χ. ο Ολυμπιακός δεν κατέβαινε να παίξει στο ΟΑΚΑ, διαμαρτυρόμενος για τον ορισμό των διαιτητών, θα είχε «μια φοβιτσιάρα διοίκηση που ψάχνει άλλοθι», «μια ομάδα χωρίς κουράγιο», «ιδιοκτήτες που μόνο γκρινιάζουν κτλ κτλ»: αυτά θα τα έλεγαν πρώτοι οι οπαδοί του. Που τώρα σχεδόν όλοι πανηγύρισαν για την αποχώρηση, λέγοντας «επιτέλους το έκαναν».

Ευρωλίγκα

Ενδιαφέρον έχει και τι συμβαίνει λίγες μέρες μετά την αποχώρηση. Ενας από τους διαιτητές το έβαλε ήδη στα πόδια ζητώντας να μην ξαναδιευθύνει ντέρμπι. Ο υφυπουργός που μιλούσε για «συμπεριφορές κακομαθημένων» και «καυγάδες στους οποίους δεν θα γίνει διαιτητής» ζητά την παραίτηση των αρχιδιαιτητών του μπάσκετ, θυμίζοντας ότι έπρεπε να έχει γίνει από πέρυσι. Την ίδια στιγμή η πράξη του Ολυμπιακού αρχίζει όχι απλά να σχολιάζεται θετικά στο εξωτερικό, αλλά να γίνεται και παράδειγμα! Η Ρεάλ Μαδρίτης, που έχασε το κύπελλο Ισπανίας από μια διαιτητική απόφαση, απειλεί ότι θα φύγει από την ισπανική λίγκα. Στην Τουρκία, ο προπονητής της Εφές, ο σκληρός Αταμάν, είπε μετά την ήττα της ομάδας του από τη Φενέρ στον τελικό του κυπέλλου, ότι πολύ θα ήθελε η διοίκησή της να έχει το σθένος του Ολυμπιακού – το είπε στον δικό μας Κώστα Ρήγα, που στην Τουρκία είναι αρχιδιαιτητής. Ολα αυτά δεν λέγονται τυχαία: είναι απειλές που εκτοξεύουν ομάδες που νιώθουν ότι αδικούνται, αλλά που έχουν και ένα υπογεγραμμένο συμβόλαιο με την Ευρωλίγκα – συμβόλαιο που τους εξασφαλίζει συμμετοχή σε αυτήν χωρίς να έχει την παραμικρή σημασία το τι έχουν κάνει στο εθνικό πρωτάθλημα. Αυτό είναι το πραγματικό καινούργιο στην ιστορία: δεν μιλάμε για κάποιους που φεύγουν και καταστρέφονται, αλλά για κάποιους που αποχωρούν και πάνε να παίξουν αλλού. Και μάλιστα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Συνήθεια

Στο μεταξύ στην Ελλάδα, ο Ολυμπιακός τιμωρήθηκε (και μάλιστα πολύ σκληρά, δηλαδή με αφαίρεση έξι νικών του από το πρωτάθλημα…), αλλά αυτοί που προβληματίζονται σοβαρά είναι όλοι οι υπόλοιποι. Στη ΓΓΑ το μόνο που δεν θέλουν είναι να τιναχτεί στον αέρα και το επικείμενο ντέρμπι του πρωταθλήματος που μάλιστα είναι στο ΣΕΦ. Αλλά πέρα από την Πολιτεία ανησυχούν και οι υπόλοιποι. Μπορεί να γίνει ένα πρωτάθλημα χωρίς Ολυμπιακό; Ποιο κανάλι θα πληρώνει για να το δείχνει και πόσα χρήματα; Ποιος θα το παρακολουθεί, όταν μάλιστα στην κορυφή δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός; Και ποιες θα είναι οι αμοιβές των διαιτητών σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα; Για πρώτη φορά όσοι έχουν ως ωραία συνήθεια (;) το να τινάζουν στον αέρα τα ντέρμπι με τα σφυρίγματά τους, είναι το πρόβλημα και όχι τα θύματα. Ο Μπλατ κάποτε θα βάλει στο βιογραφικό του ότι το 2019 στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας μια απόφαση που δεν κατάλαβε, υπήρξε πρωταγωνιστής σε μια ιστορία που λίγοι έχουν ζήσει…