Δεν είμαστε μόνοι

Η απέχθεια του ΣΥΡΙΖΑ για τους ανεξάρτητους θεσμούς είναι δεδομένη. Και διόλου ανεξήγητη, με δεδομένη την κομμουνιστικού τύπου προσπάθειά του να ελέγχει οτιδήποτε ξεφεύγει από το πελατειακό του κράτος. Ιστορικό έχει μείνει το άρθρο που είχε δημοσιευτεί τον Δεκέμβριο του 2016 στους «Financial Times» με τίτλο «Ελλάδα: ζήτημα ανεξαρτησίας» και αναφερόταν στις κυβερνητικές επιθέσεις κατά της Τράπεζας της Ελλάδος, του Συμβουλίου της Επικρατείας και της ΕΛΣΤΑΤ.

Εκτοτε έχουν υπάρξει τόσο αρνητικές όσο και θετικές εξελίξεις. Οι ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον του Γιάννη Στουρνάρα δείχνουν ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να μην μπορεί να χωνέψει την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας. Ο πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέας Γεωργίου εξακολουθεί να ταλαιπωρείται επειδή έκανε υπεύθυνα τη δουλειά του. Από την άλλη πλευρά, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέκτησε μια άξια πρόεδρο, την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Και οι ανεξάρτητες Αρχές έχουν λίγο – πολύ αφεθεί να κάνουν τη δουλειά τους.

Η περίπτωση του Συνηγόρου του Πολίτη είναι πραγματικά μοναδική. Στα είκοσι χρόνια που λειτουργεί αυτή η Αρχή, έχει εξυπηρετήσει πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες. Οι 250.000 αυτοτελείς έγγραφες αναφορές που έχουν κατατεθεί αφορούν είτε άτομα είτε ομάδες και το περιεχόμενό τους κυμαίνεται από την οικονομία ώς τα δικαιώματα των μειονοτήτων, τις καταπατήσεις, τη ρύπανση και τις συνθήκες στα κρατητήρια ή στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ολες οι υποθέσεις εξετάζονται εξονυχιστικά και αθόρυβα. Ο πολίτης διαπιστώνει έτσι ότι δεν είναι μόνος του απέναντι στο τέρας της γραφειοκρατίας.

Παίζουν ρόλο ασφαλώς τα πρόσωπα: τόσο οι τρεις προηγούμενοι Συνήγοροι (Νικηφόρος Διαμαντούρος, Γιώργος Καμίνης, Καλλιόπη Σπανού) όσο και ο σημερινός (Ανδρέας Ποττάκης) είναι άνθρωποι χαμηλών τόνων και υψηλών ικανοτήτων. Εχει σημασία όμως και η αντιμετώπιση της πολιτικής εξουσίας: όταν ανέλαβε ο Ποττάκης, τον Αύγουστο του 2016, ήταν η μοναδική επιλογή στην οποία είχαν συμφωνήσει μέχρι τότε Τσίπρας και Μητσοτάκης. Δεν θα ακολουθούσαν πολλές ακόμη.

Είναι αλήθεια ότι ο Ποττάκης δεν είναι τόσο γνωστός όσο ο Πολάκης. Δοκιμάστε να το πείτε όμως αυτό σ’ εκείνο τον εργαζόμενο που ειδοποίησε μια μέρα την επιχείρηση που τον απασχολούσε ότι θα έκανε τεστ οροθετικότητας επειδή η σύντροφός του βγήκε θετική. Την επομένη απολύθηκε. Κατέφυγε στον Συνήγορο, ο οποίος τον στήριξε και υποχρέωσε την επιχείρηση να ανακαλέσει την απόλυση.

Καταλυτικός ήταν ο ρόλος του Συνηγόρου και στην υπόθεση του θανάσιμου ξυλοδαρμού του Ζακ Κωστόπουλου: το πόρισμά του επιβεβαίωσε ότι τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες κατά τη διενέργεια της ΕΔΕ εναντίον των οκτώ αστυνομικών, γεγονός που κατέστησε αναπόφευκτη την παραπομπή τους στο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΛ.ΑΣ. Ετσι λειτουργούν οι θεσμοί στις σύγχρονες δημοκρατίες: με διαφάνεια, ανεξαρτησία, εντιμότητα και σεβασμό στα δικαιώματα των πολιτών, όχι με ηχογραφήσεις, απειλές και σαχλαμαρομαγκιές.

Δύο γράμματα τους χωρίζουν. Αλλά τι χάσμα!