Αξιος προσοχής

Πάντα σε έναν τελικό υπάρχει ο νικητής και ο χαμένος, αλλά την περασμένη Κυριακή στην Κρήτη ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον σεβασμό και το χειροκρότημα όλων, ακόμα και των αντιπάλων και ας μη πήρε το τρόπαιο (το οποίο κοσμεί την τροπαιοθήκη του Παναθηναϊκού).

Αυτά που έχει καταφέρει φέτος η ομάδα του Ηλία Παπαθεοδώρου (αλλά και του Μπάνε Πρέλεβιτς, του εμβληματικού προέδρου του μπασκετικού συλλόγου) δεν είναι απλώς άξια αναφοράς, αλλά αποτελούν έναν άθλο από όλες τις απόψεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόουτς βούρκωσε και μετά το φινάλε του τελικού, όπως είχε κάνει νωρίτερα μέσα στη χρονιά σε συνέντευξη Τύπου, όταν είχαν ήδη φύγει κάποιοι παίκτες και είχε πει το περίφημο: «Δεν ξέρω πόσοι θα μείνουμε εδώ, αλλά θα παλεύουμε όπως πάντα μέχρι το τέλος».

Ο ΠΑΟΚ απέκλεισε στον δρόμο προς τον – πρώτο του έπειτα από 20 χρόνια – τελικό την κάτοχο του τίτλου ΑΕΚ, που με τον Μάκη Αγγελόπουλο στο τιμόνι της έχει βρει την ηρεμία της, την οικονομική ευρωστία και ήδη μετράει τρεις τίτλους από πέρυσι (Κύπελλο Ελλάδας, Τσάμπιονς Λιγκ και Διηπειρωτικό). Στον τελικό, κόντραρε στα ίσα και μέχρι τέλους τον… ρέκορντμαν των τίτλων Παναθηναϊκό, που υπό τη σκέπη της οικογένειας Γιαννακόπουλου εδώ και δεκαετίες έχει μεταβληθεί σε ένα εκ των κορυφαίων κλαμπ στην Ευρώπη.

Και ο ΠΑΟΚ;

Μια ομάδα που δεν έχει απλώς brand name και τρομερό μέταλλο, δεν έχει απλώς μπασκετικό DNA και προπονητή, παίκτες και πρόεδρο που κάνουν υπέρβαση κάθε εβδομάδα. Και να μην έχει βρει ένα διοικητικό λιμάνι, έναν μεγαλοεπενδυτή που να μπει σε αυτή την ομάδα και να την απογειώσει, έχει όλα τα εχέγγυα, είναι σαν να λέμε «σίγουρη μετοχή», απλά είναι το πρότζεκτ του μπάσκετ τέτοιο, που αν ένας σύλλογος δεν έχει συμβόλαιο στην Ευρωλίγκα έχει σίγουρη χασούρα στο ταμείο.

Εδώ χάνουν οι δύο Αιώνιοι.

Ο Ιβάν Σαββίδης, τώρα που ο ΠΑΟΚ κατακτά όπως όλα δείχνουν και το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, θα πρέπει να δει σοβαρά το τμήμα μπάσκετ, ακόμα και βοηθώντας να βρεθεί επενδυτής εάν ο ίδιος δεν θέλει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.