Διαρκής εκφασισμός

Ενας ιδιότυπος εκφασισμός γίνεται πλέον καθεστώς στην Ελλάδα. Μια ποταπή, ανεξέλεγκτη, αδίστακτη εξουσία διολισθαίνει κάθε μέρα όλο και πιο ανοιχτά στον αυταρχισμό. Μέθοδοι παρακράτους που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές εποχές που έζησε αυτός ο τόπος επιστρατεύονται, «νομιμοποιούνται» και επιβάλλονται κάνοντας σκουπίδι κάθε έννοια κράτους δικαίου, κάθε αρχή και θεμέλιο του πολιτεύματος. Τραμπούκοι κυβερνούν πλέον ανοιχτά αυτόν τον τόπο. Δεν είναι γραφικοί. Είναι συνειδητοί, συστηματικοί, επικίνδυνοι. Και δεν είναι ένας, δεν είναι εξαίρεση, αλλά κανόνας: σύσσωμοι έχουν την ευθύνη. Με πρώτο όλων τον αρχηγό τους, τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που όσα συμβαίνουν έχουν στην πραγματικότητα τη δική του σφραγίδα. Με τη μορφή είτε ανοχής είτε προτροπής είτε κάλυψης και στήριξης – δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτός είναι ο βασικός υπαίτιος πολιτικά, ουσιαστικά, θεσμικά. Μέσα από το γραφείο του ξεκινά η διολίσθηση που κουρελιάζει τη Δημοκρατία. Και δεν μπορεί να κρύβεται άλλο πίσω από τα πολλαπλά προσωπεία που ενεργούν στο όνομά του.

Η απίστευτη ιστορία του τραμπουκάκου Πολάκη με την παράνομη ηχογράφηση Στουρνάρα και με την εξίσου παράνομη δημοσιοποίηση του τηλεφωνήματός τους δεν είναι το μόνο. Γιατί, ο Γιάνης δεν ηχογραφούσε; – μέχρι και βιβλίο έκανε με αυτά που… κατέγραφε. Το ότι τον πέταξε μετά ο Τσίπρας δεν αλλάζει και πολλά. Ούτε είναι φυσικά ζήτημα μόνο παράνομων ηχογραφήσεων που διενεργούν και διαλαλούν μέλη της κυβέρνησης.

Πρώτα απ’ όλα, επιχειρείται διαρκώς η καταπάτηση της διάκρισης των εξουσιών και των λειτουργιών του κράτους: μια επικεφαλής ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, μόλις φεύγει από τη θέση της, βρίσκεται αμέσως σύμβουλος του Πρωθυπουργού, στην πρώτη φάση. Ενας Α/ΓΕΕΘΑ παραιτείται και το άλλο πρωί αναλαμβάνει υπουργός Αμυνας. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Αλλά και τι σημαίνει ότι ήδη επιχειρείται μαζική αλλοίωση του εκλογικού σώματος μέσα από μια λίαν σκοτεινή διαδικασία πολιτογραφήσεων-εξπρές εν όψει των επερχόμενων εκλογών;

Την ίδια ώρα στήνονται δικαστικές υποθέσεις χωρίς στοιχεία, με κουκουλοφόρους μάρτυρες, εις βάρος ενός πρώην πρωθυπουργού και άλλων πολιτικών αντιπάλων. Και «σκάνε» ακριβώς μόλις βολέψει την κυβέρνηση που με το Μακεδονικό είχε βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και τον λαό απέναντί της. Παραδόξως πώς, στοιχεία της δικογραφίας διαρρέουν μήνες πριν σε νεόκοπες «εφημερίδες της κυβερνήσεως», ενώ ο ένας μετά τον άλλο δικαστικοί λειτουργοί παραιτούνται καταγγέλλοντας τι συμβαίνει! Ολα αυτά τι είναι; Και, σαν να μην αρκούσαν, η κοινοβουλευτική δημοκρατική τάξη γίνεται κιμάς για να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών. Γεγονότα που δίπλα τους τα Ιουλιανά του ’65 ωχριούν γίνονται πλέον καθεστώς στην Ελλάδα πάνω από μισόν αιώνα αργότερα. Η Αριστερά κυβερνάει με  μεθόδους εκτροπής χειρότερες από εκείνες που επί δεκαετίες κατήγγελλε χτίζοντας τον μύθο της, ο οποίος έχει πλέον καταρρεύσει αύτανδρος.

Για την παρεούλα που έχει καταλάβει με ψέματα και που διατηρεί με αυταρχισμό την εξουσία, η ακραία περιφρόνηση του πολιτεύματος είναι πλέον ο κύριος τρόπος λειτουργίας. Στήνει ακόμα και προληπτικές συλλήψεις απλών διαδηλωτών! Ποιος; Η Αριστερά!.. Εξίσου ακραία είναι και η περιφρόνηση του λαού και της, έτσι κι αλλιώς, ανύπαρκτης πλέον εντολής – ανύπαρκτης λόγω της χαοτικής απόστασης λόγων και έργων, του τι είπαν ότι θα κάνουν για να πάρουν την εξουσία και του τι τελικά έκαναν από τότε που την πήραν.

Ολα αυτά δεν είναι απλώς ενδείξεις. Είναι αποδείξεις και επιτομή μιας ιδιότυπης καθεστωτικής εκδοχής εκφασισμού που χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Και που οφείλουμε, με κάθε τρόπο, να τη σταματήσουμε. Οσο υπάρχει(;) ακόμη καιρός. Φασισμός δεν σημαίνει μόνο τανκς. Σήμερα, ούτε καν κυρίως.