Δειλία

Ζούμε σε ένα μικρό βασίλειο της δειλίας. Τη βλέπουμε περήφανη να κυκλοφορεί στους δρόμους, να υμνολογεί φωνασκούσα τον εαυτό της, να θορυβεί και να κομπάζει.

Μιλάει μέσα από τη φωνή των κυβερνητικών. Οι κυβερνητικοί είναι δειλοί. Ως δειλοί οργάνωσαν την προκυβερνητική δημόσια παρουσία τους, ως δειλοί χειρίστηκαν, διαρκώς ψευδόμενοι, την εντολή, ως πονηρία και διαρκής πανουργία προχώρησαν.

Η δειλία ξεκινάει ως ελάχιστο και συμπυκνώνεται ως όλον. Από το τίποτα της αποδοχής πετυχαίνει το εύρος της υποστήριξης στη Βουλή. Ούτε ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να διαφοροποιηθεί στο ύφος του λόγου των κυβερνητικών απέναντι στον λαό και στους αντιπάλους τους. Η μοίρα της δειλίας τους είναι να εξαντληθεί με την εξάντληση της θητείας τους.

Η δειλία έχει υποστηρικτές. Ποικίλοι δειλοί συμπράττοντες αρνούνται να δουν, αρνούνται να ακούσουν. Κάτω από τη σκιά της δειλίας των κυβερνητικών βρίσκει θαλπωρή και ασφάλεια η δική τους δειλία.

Η δειλία έχει πολλά πρόσωπα. Φοβάται την απογύμνωσή της και διαρκώς μεταμορφώνεται ως άλλος Πρωτέας. Με όπλο τη θρασύτητα, διεκδικεί γενναιότητα. Και εκεί που φωνάζει δήθεν γενναία goback κ. Μέρκελ, εκεί και προετοιμάζει την υποταγή, τον τόπο της σταθερής κατοικίας των δειλών.

Αν έχετε αμφιβολίες ρωτήστε τον κ. Πολάκη.

Η δειλία είναι απρέπεια. Γενναιότητα είναι η ευπρέπεια.

Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας