Κρατώντας την ομπρέλα του Τσίπρα

Από όσα δημοσιεύτηκαν και συζητήθηκαν για τη νέα υφυπουργό Μακεδονίας – Θράκης είναι δύο αυτά που μένουν σαν τσίχλα κολλημένη στο μυαλό – και, όχι, δεν είναι η επισήμανση στο βιογραφικό πως σκέπτεται και περπατά στους δρόμους του αγώνα, ούτε η προϋπηρεσία σε κομματική δραστηριότητα διότι αυτό ούτε μεμπτό είναι ούτε πρωτότυπο. Εξάλλου, η Ελευθερία Χατζηγεωργίου, έχει, τουλάχιστον, εκλεγεί δημοτική σύμβουλος σε έναν δήμο 90.000 κατοίκων, σε αντίθεση με την προκάτοχό της, Κατερίνα Νοτοπούλου, που δεν είχε εκλεγεί πουθενά και καταλάμβανε θέση καθαρίστριας ενώ εργαζόταν στο γραφείο Τύπου του δημοτικού συνδυασμού του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία, όντας ένα δημοσίως παραδεδεγμένο παράδειγμα μιας κακής πρακτικής στον χώρο της αυτοδιοίκησης, τώρα διεκδικεί να γίνει δήμαρχος, έτσι, για να απογειωθεί ο συμβολισμός.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ. Το πρώτο που μπορεί να κρατήσει κανείς είναι το μήνυμα των επιλογών του Αλέξη Τσίπρα. Είναι φοβερά ενδιαφέρον το πώς μια κυβέρνηση με κορμό ένα κόμμα ευαίσθητο, υποτίθεται, στον φεμινισμό, επιλέγει να στελεχώνει ένα υπουργείο χωρίς αντικείμενο από συνεργάτριες του προσωπικού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού και της νεανικής παρέας του. Η προηγούμενη υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης, να θυμίσουμε, ήταν επικεφαλής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, ενώ η Χατζηγεωργίου ήταν συνεργάτιδα του Δημήτρη Τζανακόπουλου.

Το ότι ήταν κοντά στον πρωθυπουργό τεκμαίρεται και από τα ντοκουμέντα, όπως αυτή η, κορυφαίας εξουσιαστικής αισθητικής και φεμινιστικής ευαισθησίας φωτογραφία, στην οποία η νέα υφυπουργός κράτα την ομπρέλα στον Αλέξη Τσίπρα ώστε να μην τσαλακώσουν οι σταγόνες της βροχής τον Μεγάλο του Περίπατο. Δεν είναι, βέβαια, ο πρώτος Πρωθυπουργός που του κρατούν την ομπρέλα, ωστόσο η εικόνα χαρακτηρίζει περισσότερο τον ίδιο, που δέχεται να του την κρατά μια κυρία, παρά την ίδια. Περισσότερο προβληματική και για τους δύο, η παρουσία της σε εκείνη την επίσκεψη – δρώμενο του πρωθυπουργού στο Μάτι, όπου αφέθηκε να εννοηθεί πως πρόκειται για κάτοικο της περιοχής.

Είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον, επίσης, ότι η επιλογή αυτή έγινε μετά την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Μια υπόθεση για την οποία οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εκλέγονται στη βόρεια Ελλάδα δέχτηκαν σφοδρές αντιδράσεις, ορισμένες εκ των οποίων έφτασαν και στο bullying, τις απειλές και τη βία προς τους ίδιους και τους οικείους τους. Υστερα από αυτά είναι απορίας άξιον γιατί ο Πρωθυπουργος επιμένει στην τακτική του να κυβερνά με τους φίλους του, ενώ θα μπορούσε να επιλέξει έναν από τους βουλευτές που σήκωσαν στην πλάτη τους όλο αυτό το προσωπικό και πολιτικό κόστος το οποίο, με ασφαλείς υπολογισμούς, θα αποτυπωθεί και στις προσεχείς εκλογές. Δεν είναι θέμα επιβράβευσης. Θα ήταν, απλώς, πολιτικά λογικό και ανθρώπινα δίκαιο.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ TWITTER. Το δεύτερο που μπορεί να συγκρατήσει κανείς, από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, είναι η παλιότερη δραστηριότητα της νέας υφυπουργού στα κοινωνικά δίκτυα και, συγκεκριμένα, στο φοβερό καφενείο πολιτικού ξεκατινιάσματος, στο Twitter. «Κοτούλες», «ξεφτυλισμένοι» (sic), «η γεννιά μου» (sic), «είσαι απλά γελοίος, έτσι για να μην ξεχνιέσαι» και, το καλύτερο όλων, ένα σχόλιο της προς γυναίκα δημοσιογράφο που τη ρωτά αν της γράφει τις ερωτήσεις ο σύζυγός της.

Τα ορθογραφικά δεν πονούν τόσο όσο πονάει το τελευταίο. Δεν φτάνει που η δημόσια σφαίρα είναι πιο δύσκολη για τις γυναίκες κάπως τσούζει η υπενθύμιση ότι νέες γυναίκες, στο όνομα του κομματισμού, μας τρίβουν τόσο βάναυσα στα μούτρα ότι ο φεμινισμός είναι α λα καρτ. Είναι βέβαια εύκολος ο σεξισμός, όσο κι οι βρισιές στους 140 χαρακτηρες ενός tweet. Ο φεμινισμός, όμως, όπως και η πολιτικότητα στον άνθρωπο δεν αποδεικνύονται όταν κινείσαι ανάμεσα σε φίλους και πολιτικούς συντρόφους. Εκεί συναγωνιστές και συναγωνίστριες είμαστε, σκεφτόμαστε και περπατάμε μαζί. Στα ζόρια φαίνεται, στο πώς απευθύνεσαι σε αυτόν και σε αυτή που θεωρείς ιδεολογικούς αντίπαλούς σου. Τροφή για σκέψη είναι αυτό, για τον επόμενο περίπατο.