Οσα λέν’ οι άντρες μεταξύ τους

Εχεις καλεσμένο στο στούντιο ένα τριαξονικό. Δεν θα βγάλεις κι εσύ τα γκρέιντερ; Θα τα βγάλεις και θα τα παραβγάλεις, λέω εγώ, αρκεί να ξέρουν κατά πού θα διώχνουν τα μπάζα. Πάντως όχι πάνω στο πάλλευκο πουκάμισο μιας εξαιρετικής δημοσιογράφου που διαθέτει το κανάλι σου. Η συνέντευξη του πάλαι ποτέ Καμμένου στην εκπομπή της κ. Λυμπεράκη με δυο παιδιά της πιάτσας, είναι ένα πρώτης τάξεως θέμα, να το παραλάβουν στα Gender Studies και να κάνουν οχτακόσια διδακτορικά για το πώς γίνεται να διαλύσεις μια γυναίκα, επαγγελματία ολκής, άπαξ και τη βάλεις σ’ ένα πλαίσιο καλά εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από τις αδιάκοπες διακοπές; Από το συνεχές άδειασμα της οικοδέσποινας εκ μέρους και των τριών; Από τον ασύμβατο πολιτισμό της με το «γεια χαραντάν μόρτες» των άλλων; Από τη σιδερένια αυτοσυγκράτηση της ίδιας και την ξέφρενη κατρακύλα των άλλων προς τη μικροπολιτική και τη συνωμοσιολογία, που αποκαρδιώνουν τον πολίτη και μειώνουν το ενδιαφέρον του για τα κοινά και τα ΜΜΕ γενικότερον; Γενικεύω για να μην καρφωθώ. Να μην καταλάβετε ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που στα νεύρα μου απάνω, παρασύρθηκα: ε ρε Λιάνα Κανέλλη που σας χρειάζεται και στους τρεις σας…

Εντάξει, δαγκώνω τη γλώσσα μου. Μην παρασυρθεί σε λόγια του αέρος για το ίδιο το κανάλι που δεν κατάλαβε ότι αυτή την κατάσταση άνετα τη λες και σεξισμό. Διότι, αν θέλετε να ξέρετε, ο κακοφορμισμένος αυτός όρος πρωτοξεκίνησε από αυτό ακριβώς το σημείο. Από την επαγγελματική υποτίμηση των γυναικών.

Γίνομαι όμως καταγγελτική και δεν το θέλω. Σας παραπέμπω καλύτερα στο σημείο 1.51′ της επίμαχης συνέντευξης και σας δίνω κι ένα τίζερ: ο Καμμένος, ενοχλημένος από κάποια ερώτηση της κ. Λυμπεράκη, αμφισβητεί έντονα την επάρκειά της, οπότε ο διπλανός αναλαμβάνει να σώσει την κατάσταση και…

Θα σας κάνω εγώ μια ερώτηση κ. πρόεδρε (δημοσιογράφος).

Προτιμώ (Καμμένος).

Σπάστε την (εγώ).