Ο Πουλικάκος, το ροκ και το πουρόκ

«Στον γαλαξία του ροκ και της αμφισβήτησης» τιτλοφορούσαν «ΤΑ ΝΕΑ» την έρευνά τους για το φαινόμενο της ελληνικής ροκ το 1984. Ανάμεσα στα ονόματα που οι ρεπόρτερ εντόπισαν εκείνη την εποχή ήταν και ο Δημήτρης Πουλικάκος. Ο οποίος στη συνέντευξή του στον Γιώργο Λιάνη  εξηγεί τη σημασία του να είσαι διαφορετικός.

Ο Δημήτρης Πουλικάκος πήγαινε για χειμωνιάτικο γύρισμα ντάλα καλοκαίρι στη Φιλοθέη και εγώ αναγκάστηκα να κοιμηθώ στον καναπέ της εφημερίδας και να σηκωθώ στις 7 το πρωί για να του πάρω τη συνέντευξη. Σκηνές ροκ δηλαδή…

Στην κουζίνα του σπιτιού του ό,τι μου κινεί την προσοχή είναι η καρφιτσωμένη άρση της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα… Και ακόμα η ανθολόγηση τίτλων από τις εφημερίδες όπου έχουν και «ΤΑ ΝΕΑ» τη δική τους μερίδα: «Ασπρη χθες όλη η Ελλάδα», «Πώς βγήκα από τον τάφο!», «Κόκα και στο διάστημα».

Με το έμπα της συζήτησης ο Πουλικάκος «ψιλογαζώνει» μερικούς  από αυτούς που μίλησαν στην έρευνά μας: «Κάτι πήρε το μάτι μου στην εφημερίδα περί ροκ… Κάτι μισοδιάβασα ότι ροκ είναι να κτυπήσεις με το αυτοκίνητο και να πονέσεις έναν περαστικό διαβάτη, αν πονάς το πράσινο και άλλα τέτοια. Για μένα ροκ είναι «γεράσαμε και μυαλό δεν βάλαμε». Αυτό ενέχει και την έννοια του «ψιλιασμένου» σχετικά με τον ξενέρωτο. Για παράδειγμα, οι χούλιγκανς που πλακώνονται για τα κόμματά τους είναι ξενέρωτοι… Ανευ κακίας αυτό. Το ροκ είναι νεανικές πράξεις που δείχνουν στην κοινωνία τα λάθη της. Ακριβώς αυτό το στοιχείο να παραμένουμε σε οποιαδήποτε ηλικία λίγο άμυαλοι θα έλεγα ότι χαρακτηρίζει το ροκ. Μέρος της έρευνά σας μου υπενθύμισε ότι υπάρχει ροκ, υπάρχει και πουρόκ! Φοβάμαι ότι ορισμένοι σκηνοθέτες μας πλανώνται πλάνην οικτρά εκφράζοντας αβασάνιστα τις απόψεις που διάβασα περί ληξιαρχικών πράξεων θανάτου του ροκ…

Προσωπικά διάλεξα συνειδητά αντί να ανεβαίνω την κοινωνική κλίμακα προς συνεννόηση να την κατεβαίνω. Ετσι πρόδωσα και την κοινωνική μου καταγωγή…».

Ο Δημήτρης Πουλικάκος στα 13 του χρόνια, γύρω στο 1955, γνωρίζει το πρώτο σκάσιμο του ροκ στην Αθήνα: «Ηταν μια  μουσική για πάρτη μας. Για πρώτη φορά διεθνώς εδημιουργείτο μια κοινή νεανική συνείδηση. Το ροκ έπεσε σαν μπόμπα και ξαπλώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα παντού. Τώρα λένε δεν είναι το ίδιο, αλλά τα πάντα ρει βρε αδερφέ. Οταν δηλώνουν ότι πέθανε το ροκ είναι σαν να λένε ότι πέθανε ο σουρρεαλισμός ή ο μαρξισμός, έννοιες και ιδεολογίες που προϋπήρξαν της γέννησής του. Μέσα στην ψυχούλα του ροκά ακόμα και στον πιο βίαιο και εγκληματικό(!) υπάρχει μια ευγένεια, μια αγνότητα. Κατόπιν τούτου όλες οι γενιές είναι παρεξηγημένες και είναι φυσικό και αναγκαίο κάθε  γενιά να επαναστατεί ενάντια στην προηγούμενη».

Ποιο ήταν το ελλαδικό πανόραμα ακριβώς εκείνα τα χρόνια που το ροκ έσκασε στην πατρίδα μας; «Μόλις έχουμε βγει από τον Εμφύλιο. Μεταξύ ανασυγκροτήσεως, ανοικοδομήσεως, δόγματος Τρούμαν και ΟΥΝΡΑ έρχονται και τα καινά δαιμόνια. Τα καινά δαιμόνια όχι με έψιλον όπως πολλοί το νομίζουν. Δεν υπάρχει τίποτα κενό σε ένα παιδί που βιώνει την απελπισία του και αντιδρώντας φτάνει να γίνει τσαντάκιας, πρεζάκιας, ό,τι θες. Ο γνώμονας μιας ευνομούμενης κοινωνίας είναι η ανοχή στο πόσο διαφορετικός είναι ο άλλος απέναντί μας (όσο διαφορετικός κι αν είναι). Αυτό είναι και κάποιος ορισμός της Δημοκρατίας… Εντάξει να υποτασσόμαστε στη θέληση της πλειοψηφίας αλλά όχι και να… Για μένα είναι τελείως κατανοητό ότι από τη μιζέρια του πολέμου ξεπήδησε μια νεολαία με μπριγιαντίνη στα μαλλιά και μπλούτζινς. Αυτοί χτυπούν την πόρτα  μας προειδοποιητικά. Το αίτημά τους είναι «δεχτείτε μας έτσι». Γι’ αυτό θεωρώ έγκλημα τον νόμο 4000 περί του τεντιμποϊσμού. Σήμερα κανένα από τα πολιτικά παραμύθια δεν περνάει στη νεολαία γιατί είναι υποψιασμένη. Μέσα στην απελπισία τους τι θέλεις να κάνουν; Οι κρατούντες εκτός του κρατικού πατερναλισμού και ενώ είναι αρχαιοκάπηλοι δεν είναι αρχαιολάτρες. Δεν έχουν διαβάσει γρι Πλάτωνα που λέει ότι «οσάκις αλλάζει η μορφή και η φόρμα της μουσικής σε μια κοινωνία, αλλάζει όλη η κοινωνία».