Ερωτας, πόλεμος, παιδιά και εφέ

«Μια προσωπική ιστορία» («Una questione privata», Ιταλία 2018). Νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι παρακολουθώντας αυτή την ταινία και γνωρίζοντας ότι είναι η πρώτη που ο Πάολο Ταβιάνι σκηνοθέτησε χωρίς τη φυσική παρουσία του αδελφού του Βιτόριο στο σετ. Οταν η «Προσωπική ιστορία» γυριζόταν, ο Βιτόριο ήταν μεν ζωντανός (πέθανε σε ηλικία 88 ετών τον Απρίλιο του 2018) αλλά λόγω βεβαρημένης υγείας δεν μπόρεσε να παραστεί στα γυρίσματα. Είχε όμως συνεργαστεί με τον Πάολο στο σενάριο και το αποτέλεσμα έμελλε να είναι μια ταινία φρέσκια και συγχρόνως ρετρό, πολιτική αλλά και γεμάτη συναίσθημα, μια ταινία που μιλά με τρυφερότητα για τον έρωτα και την αντίσταση.

Ολα αυτά στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία και με κεντρικό πρόσωπο έναν καλλιεργημένο αστό (Λούκα Μαρινέλι), που όταν ξεσπά ο πόλεμος αφήνει πίσω του τον μεγάλο έρωτα (Βαλεντίνα Μπελέ) για να πάει παρτιζάνος στα βουνά. Μόνο που από τη δική της πλευρά η κοπέλα δεν ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του, όσο γοητευμένη από το πνεύμα του. Ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα του αντάρτη όταν ένας άλλος παρτιζάνος, εκείνος με τον οποίο η κοπέλα ήταν πραγματικά ερωτευμένη, συλλαμβάνεται από τους φασίστες; Με πλοηγό τους την ομότιτλη, αυτοβιογραφική νουβέλα του Μπέπε Φενόλιο, οι Ταβιάνι τοποθετούν στο τραπέζι ηθικά διλήμματα και πλέκουν μια στρωτή, σπαραξικάρδια ταινία που με λίγα μέσα και μεγάλη ψυχή κοιτάζει με κατανόηση και συμπάθεια τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης.

Βαθμολογία: 7

«Η νηπιαγωγός» («The kindergarten teacher», ΗΠΑ, 2018). Καλή στιγμή στη καριέρα της Μάγκι Τζίλενχααλ που υποδύεται τη νηπιαγωγό του τίτλου, μια γυναίκα με ευαίσθητο εσωτερικό κόσμο, η οποία, όταν καταλαβαίνει ότι ένα παιδάκι της τάξης της έχει τεράστια χαρίσματα, επηρεάζεται τόσο πολύ που γίνεται απρόβλεπτη. Η νηπιαγωγός, που είναι σύζυγος και μητέρα, παίρνει μαθήματα δημιουργικής γραφής (δάσκαλος ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ) και αναζητεί την ομορφιά της ποίησης σε έναν υλιστικό κόσμο όπου η ποίηση δεν φαίνεται να έχει πια θέση. Σχεδόν «μαγικά» το παιδί (ο αξιαγάπητος Πάρκερ Σέβακ) έχει την ικανότητα να δημιουργεί ποίηση από το πουθενά, χωρίς το ίδιο καν να καταλαβαίνει πώς. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ τρυφερή αλλά συγχρόνως πικρή ταινία που μιλά για τα απραγματοποίητα όνειρα σε έναν κόσμο που απεχθάνεται το ξεχωριστό και που δείχνει ασφαλής βυθισμένος μέσα στον κυνισμό της στείρας «πραγματικότητας». Είναι το αμερικανικό ριμέικ από τη Σάρα Κοπλάντζελο μιας ισραηλινής ταινίας που δεν είδαμε ποτέ στην Ελλάδα και απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς.

Βαθμολογία: 6

«Αλίτα: Ο άγγελος της μάχης» («Alita: Battle Angel», ΗΠΑ, 2019). Στο δυστοπικό μέλλον μιας Γης κατεστραμμένης από επιδημία, τα ανθρώπινα μέλη αντικαθίστανται πλέον από ρομποτικά, δίνοντας ζωή σε ένα νέο είδος ύπαρξης, των ανδροειδών. Μισή άνθρωπος – μισή ρομπότ είναι και η Αλίτα (Ρόζα Σαλαζέρ) που ανακατασκευάστηκε με τη βοήθεια ενός καλοσυνάτου επιστήμονα (Κρίστοφ Βαλτς) και αναζητεί τη χαμένη της μνήμη σε έναν επικίνδυνο κόσμο. Πολεμικές τέχνες με φόντο την α λα «Μπλέιντ Ράνερ» μητρόπολη του Αϊρον Σίτι, ανθρώπινο και ψηφιακό στοιχείο εντυπωσιάζουν με τον αρμονικό συνδυασμό τους σε αυτή τη σκοτεινή αλλά και υπερπληθωρική φαντασμαγορία που υπήρξε το αποτέλεσμα της μείξης του ομότιτλου manga κόμικ του Γιουκίτο Ασίρε, του πάντα ανήσυχου πνεύματος του Τζέιμς – «Αβαταρ» – Κάμερον στην παραγωγή και της νευρώδους σκηνοθεσίας του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ («Sin City»).

Βαθμολογία: 6

«Καπερναούμ» («Capharnaum», Λίβανος/ Γαλλία/ ΗΠΑ, 2018). Τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της λιβανέζας σκηνοθέτριας και ηθοποιού Ναντίν Λαμπακί, η «Καπερναούμ» προβλήθηκε πέρυσι στις Κάννες όπου απέσπασε το βραβείο της επιτροπής. Αργότερα την είδαμε υποψήφια για το Οσκαρ καλύτερης μη αγγλόφωνης (ξενόγλωσσης) ταινίας και την Κυριακή 24 του μηνός θα ξέρουμε αν θα κερδίσει. Αναφέρεται στην περίπτωση ενός 12χρονου αγοριού, του Ζαΐν (Ζαΐν αλ Ραφέεα), ο οποίος απεγνωσμένος από την αμέλεια των γονιών του απέναντι στον ίδιο και στα αδέλφια του αποφασίζει να τους μηνύσει επειδή τον έφεραν σε έναν κόσμο που δεν τον θέλει. Η πορεία του στους δρόμους της Βηρυτού, όπου ο Ζαΐν προσπαθεί να βοηθήσει το βρέφος μιας μετανάστριας από την Αιθιοπία που κι εκείνη τον είχε βοηθήσει, δίνει τον τόνο σε μια καλών προθέσεων κραυγαλέα διδακτική ταινία, κάτι σαν το «Σαλάμ Μπομπέι» της Ινδής Μίρα Ναΐρ που σχηματικά θέλει να «φωτίσει» μια από τις αρκετές σκοτεινές πλευρές του Λιβάνου.

Βαθμολογία: 5

«Μνήμες υπανάπτυξης» («Historias del Subdesarrollo», Κούβα, 1968). Σε επανέκδοση η εμβληματική πολιτική ταινία του Τομάς Γκουτιέρεζ Αλέα με θέμα την απόφαση (και τις συνέπειες αυτής της απόφασης) ενός καλλιεργημένου αστού να μην εγκαταλείψει την πατρίδα του για τις ΗΠΑ μετά την επανάσταση στην Κούβα.

Επίσης στις αίθουσες

«Η ταινία Lego 2». Kινούμενα σχέδια σε σκηνοθεσία Μάικ Μίτσελ. Συνέχεια της παιδικής επιτυχίας «Η ταινία Lego», υπόσχεται ακόμα περισσότερα τουβλάκια με τους ήρωες του Μπρίκσμπουργκ αντιμέτωπους με διαγαλαξιακές απειλές και νέους αλλοπρόσαλλους χαρακτήρες.

«Ερωτας χωρίς τέλος» («Sin Fin», Ισπανία, 2018). Ρομάντζο φαντασίας των Σεζάρ και Χοσέ Εστεμπάν Αλέντα. Ο μόνος τρόπος για τον Χαβιέ (Χαβιέ Ρέι) να σώσει τη σχέση του με τη Μαρία (Μαρία Λεόν) είναι να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο και να διορθώσει τα λάθη που μετέτρεψαν ένα θαυμαστό ειδύλλιο σε προβληματικό γάμο.