Θέατρο του παραλόγου

Οπως και να το κάνουμε θα πρέπει να υπάρχει ένα όριο στην ταλαιπωρία στην οποία ένας δημόσιος οργανισμός υποβάλλει τους ανθρώπους που συναλλάσσονται μαζί του και μιλάμε συγκεκριμένα για τα γραφεία της ΔΕΗ στην οδό Αριστείδου. Ο αριθμός προτεραιότητας που είχαμε προμηθευτεί το πρωινό της περασμένης Παρασκευής, πιο συγκεκριμένα στις 11:30 ακριβώς, έγραφε αναμονή 42 λεπτά και ύστερα από δύο ακριβώς ώρες, δηλαδή σε 120 λεπτά, στις 13:30 περιμέναμε ακόμη. Στις 12 ακριβώς εμφανίστηκε ένας υπάλληλος και με μια σχεδόν ταχυδακτυλουργική κίνηση έκανε το μηχάνημα που προμήθευε τους αριθμούς προτεραιότητας να σταματήσει να λειτουργεί. Με αποτέλεσμα όποιος καινούργιος έμπαινε στο γραφείο διαπραγματεύσεων, αντί να κάνει μεταβολή και να φεύγει, ενώ διαπίστωνε το μηχάνημα «νεκρό», να ρωτάει δεξιά και αριστερά αν θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί σε περίπτωση που είχε την υπομονή να περιμένει και αφού βέβαια είχαν προηγηθεί όσοι ο αριθμός προτεραιότητας έμοιαζε πια να έχει μεταβληθεί στα χέρια τους σε ένα μικρό τρόπαιο.

Την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα την έκανε πιο εκνευριστική μια γυναικεία φωνή υπαλλήλου που αθέατη σε ένα παρακείμενο γραφείο ακουγόταν να λέει δυνατά στο τηλέφωνο – πέντε φορές στο διάστημα των δυόμισι ωρών της αναμονής μας – απαντώντας σε κλήσεις ανθρώπων που ζητούσαν να εξυπηρετηθούν τηλεφωνικά ότι «αν δεν πληρώσετε, κόβεται η παροχή ρεύματος χωρίς να έχετε ειδοποιηθεί τηλεφωνικά». Στο πηγαδάκι που έχουν στο μεταξύ σχηματίσει όσοι έχουν αποφασίσει να παραμείνουν αν και δεν έχουν αριθμό προτεραιότητας – πέντε τον αριθμό, τρεις γυναίκες και δύο άντρες – έχει αρχίσει να φουντώνει η συζήτηση με κύριο θέμα μήπως και θα έπρεπε να ειδοποιηθεί η τηλεόραση προκειμένου να καταγγελθεί η επικρατούσα κατάσταση. Ακούγεται μάλιστα η φράση «εμείς οι Ελληνες δεν πρόκειται με τίποτα να γίνουμε άνθρωποι» και, θέλει δεν θέλει κανείς, σκέφτεται πώς είναι δυνατόν να γίνουμε άνθρωποι και πρώτα από όλα αυτός που την ξεστόμισε, όταν δηλαδή πιστεύει κανείς πως η τηλεόραση υφίσταται για να διορθώνει τα κακώς κείμενα.

Παρ’ όλη την ταλαιπωρία θα είχε λήξει «αναίμακτα» ένα τρίωρο σχεδόν αναμονής αν ως κερασάκι στην τούρτα δεν ερχόταν η συζήτηση ανάμεσα στους δυο από τους πέντε «παράνομους», εννοούμε τους χωρίς αριθμό προτεραιότητας. Αφού αναγνωρίστηκαν ως συμπατριώτες από μια περιοχή της Τριπόλεως, έπιασε ο ένας να ενημερώνει τον άλλο λέγοντάς του πώς είναι δυνατόν να το αγνοεί και ότι θα ήταν διαφορετική η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας αν συνέβαινε όλοι οι Ελληνες να γνωρίζουν αυτό που μέσα σε έναν επικοινωνιακό οίστρο φρόντιζε ο ίδιος να γίνει τώρα γνωστό στους δεκαπέντε περίπου που είχαμε απομείνει στο γραφείο των διαπραγματεύσεων. Πιο συγκεκριμένα του έλεγε πως υπάρχει ένα μοναστήρι στην περιοχή τους και ένας μοναχός του μοναστηριού αυτού έρχεται μια φορά την εβδομάδα στην Αθήνα και ιερουργεί από τις 5:40 το πρωί ώς τις 18:25 ακριβώς σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης με τόσο μελίρρυτη φωνή ώστε όποιος τον ακούσει έστω και για μια φορά αλλάζει προσανατολισμό οτιδήποτε και αν κάνει στη ζωή του!