Πόλος

Προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση να αλλάζουν, ακόμη και να αναθεωρούν, απόψεις οι άνθρωποι που πολιτεύονται. Αλίμονο! Κανείς δεν μένει αναλλοίωτος και αμετάβλητος στη ζωή.

Παθαίνω όμως αλλεργία όταν μας κοροϊδεύουν. Και πολύ φοβούμαι ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα.

Προφανώς λοιπόν οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να μεταβάλλουν στάσεις ή πεποιθήσεις. Ακόμη και να μετακινούνται πολιτικά. Ακόμη και να κάνουν επιλογές σκοπιμότητας.

Αρκεί φυσικά να εξηγούν γιατί το κάνουν. Διότι η σκοπιμότητα δεν αποτελεί εξήγηση.

Από μόνη της η σκοπιμότητα είναι απλώς εξευτελιστική.

Κι αν μεν εξευτελίζονται οι ίδιοι, αυτό αφορά τους ίδιους και τους οικείους τους.

Ταυτοχρόνως όμως εξευτελίζουν τη δημοκρατία, της οποίας (καλώς ή κακώς) αποτελούν το πολιτικό προσωπικό.

Οταν λοιπόν ο Κουίκ λέει ότι στενοχωριέται και ματώνει για τη Μακεδονία αλλά στηρίζει τον «πατριώτη Τσίπρα», καταλαβαίνουμε ότι το κάνει για να κρατήσει την καρέκλα του ή για άλλους βιοποριστικούς λόγους.

Αλλά δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει να μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν και να ματώνει και να στηρίζει εκείνον που (υποτίθεται) τον μάτωσε.

Οταν ο Γερουλάνος δηλώνει ότι είναι «πιο κοντά ιδεολογικά» στον Ηλιόπουλο (τον «άχαστο» υποψήφιο που κατάφερε να βρει ο Τσίπρας στην Αθηνα…), το λέει προφανώς για να του φάει τις ψήφους.

Αλλά δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει πρώτα να μας πει ποια είναι η δική του ιδεολογία, ποια είναι η ιδεολογία του Ηλιόπουλου (την οποία οι υπόλοιποι μάλλον αγνοούμε) και που συμπίπτει η μια με την άλλη.

Οταν η Παπακώστα επιστρατεύει μέσα σε μια ακατάσχετη αμπελοφιλοσοφία τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για να ψηφίσει τις… Πρέσπες (!), το λέει προφανώς για να κρατήσει το υπουργείο της.

Αλλά δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει επίσης να μας πει τι σχέση έχει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τις Πρέσπες και γιατί η ίδια χρειάζεται να εκστομίζει βαρύγδουπες μπαρούφες για να δικαιολογήσει ένα υπουργικό αυτοκίνητο.

Οταν διάφοροι «κεντροαριστεροί» ανακαλύπτουν στον ΣΥΡΙΖΑ κάτι που λέγεται «προοδευτικός πόλος», ψάχνουν προφανώς να βγάλουν κανένα μεροκάματο.

Αλλά δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει ταυτοχρόνως να εξηγήσουν πώς συμβαίνει και στον ίδιο «προοδευτικό πόλο» μετέχουν ο Πολάκης με τον Κουίκ, η Παπακώστα με τον Παπαγγελόπουλο, την Κουντουρά και τον Μανώλη του Παππά, ο Παπαχριστόπουλος, η Μεγαλοοικονόμου και ο Ζουράρις.

Διότι η δημοκρατία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι μια άσκηση πολιτικής σαφήνειας με καθαρές κουβέντες και ακόμη πιο καθαρές εξηγήσεις.

Δεν είναι ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο πόλος μας!