Εμμονές και κλισέ

Επτά στις εκατόν σαράντα εννιά είναι ομολογουμένως λίγο. Ούτε πέντε τοις εκατό. Με την πόλωση που υπάρχει όμως σε αυτόν τον τόπο, το να συμφωνήσουν τα δύο μεγάλα κόμματα ακόμη και σε επτά από τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του Συντάγματος μοιάζει με ουτοπία.

Πάρτε το άρθρο 32, που αφορά την αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου από την πρόωρη διάλυση της Βουλής. Η κυβέρνηση προώθησε αρχικά την τροποποίησή του για να ικανοποιήσει τις αμεσοδημοκρατικές της εμμονές. Κι όταν η Νέα Δημοκρατία συμφώνησε προκειμένου να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη πορεία της επόμενης κυβέρνησης, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Κατρούγκαλος, άρχισε τις αλχημείες. Είπε, ξείπε, υπαινίχθηκε, απείλησε και στο τέλος πέταξε το γνωστό κλισέ περί fake news.

Συμφωνία υπάρχει θεωρητικά και για το άρθρο 54, που προβλέπει εκλογή μέχρι πέντε βουλευτών από τους απόδημους Ελληνες. Ο διάβολος, όμως, κρύβεται στις λεπτομέρειες. Γιατί η κυβέρνηση φέρεται να προωθεί ρύθμιση που θα προβλέπει ότι οι ψήφοι των Ελλήνων του εξωτερικού δεν θα προσμετρώνται στο σύνολο της επικράτειας. Με τη ρύθμιση αυτή έχουν διαφωνήσει οι δύο συνταγματολόγοι που συμμετέχουν στη 12μελή νομοπαρασκευαστική επιτροπή του υπουργείου Εσωτερικών (Σπ. Βλαχόπουλος και Ν. Αλιβιζάτος), ενώ και η Νέα Δημοκρατία προειδοποιεί την κυβέρνηση να μη διανοηθεί να καταστρατηγήσει τη συνταγματική αρχή της ισότητας ψήφου.

Οπως συμβαίνει συχνά, λοιπόν, τα φαινόμενα απατούν. Η επιφανειακή ηρεμία εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη. Πολύ περισσότερο που στα επτά άρθρα για τα οποία αρχικά τουλάχιστον υπήρχε συμφωνία μπορεί να περιλαμβάνονται επιτέλους το 86 (περί ευθύνης υπουργών) και το 62 (για τη βουλευτική ασυλία), δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με το 16. Το περίφημο άρθρο δηλαδή που απαγορεύει την ίδρυση μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.

Η ιδεολογική εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του στη διατήρηση αυτής της αναχρονιστικής διάταξης καταδικάζει την Ελλάδα σε μερικά ακόμη χρόνια ακινησίας σε ένα ζήτημα που σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο έχει λυθεί. Οπως σημείωναν πρόσφατα μια σειρά από έλληνες πανεπιστημιακούς, το θέμα δεν είναι αν τα μη κρατικά ή ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι καλά ή κακά. Η συζήτηση αυτή είναι τεράστια, υπάρχουν υπέρ, υπάρχουν κατά, πρέπει να μελετηθούν οι ξένες εμπειρίες. Δεν μπορεί όμως η ίδια αυτή συζήτηση να εμποδίζεται από ένα άρθρο του Συντάγματος. Είναι θέμα δημοκρατίας.

Αλλά σε αυτή τη λέξη ο ΣΥΡΙΖΑ έδινε πάντα τη δική του ερμηνεία. Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στα χθεσινά «ΝΕΑ», ο Γιώργος Κατρούγκαλος χαρακτηρίζει από την πρώτη κιόλας παράγραφο «θεσμικό εκβιασμό» την απαίτηση της αντιπολίτευσης να περιληφθεί το άρθρο 16 στα αναθεωρητέα. Ακυρώνει έτσι από μόνος του τον ισχυρισμό του ότι αυτή η αναθεώρηση είναι «δημοκρατική και προοδευτική».

Είναι ωραία τα κλισέ. Αλλά όταν δοκιμάζονται στην πράξη, αποδεικνύονται συνήθως κούφια.