Χωρίζοντας με Καβάφη

Πολύ μου άρεσε εκείνη η στιγμή που είπε ο Πρωθυπουργός στον Καμμένο «ακούγοντάς σας όμως, χωρίς να θέλω να μπω σε ψυχαναλυτικές ερμηνείες, τέσσερις φορές αναφερθήκατε για γέφυρες, λες και κάποιος σας το ζήτησε. Θα σας αφιερώσω αυτούς τους στίχους, είναι Καβάφης. “Η πόλις”. Καινούργιους τόπους δε θα βρεις, δε θα βρεις άλλες θάλασσες, η πόλις θα σ’ ακολουθεί».

Τόσο μου άρεσε που πήγε να μου κάτσει ένα στραγάλι στον λαιμό και κάτι μου λέει ότι το να πας από στραγάλι ακούγοντας Τσίπρα είναι πάρα πολύ ψηλά στη λίστα με τους πιο ηλίθιους θανάτους – άσε που τι θα λένε για σένα μετά; «Πήγε από στραγάλι» ή «πήγε από Τσίπρα»; Αδιανόητη ντροπή.

Είναι που ο Πρωθυπουργός μας σε πείθει, ρε παιδί μου, ότι είναι ο τύπος που του ήρθε, έτσι, ένας Καβάφης, που του σκάνε κάπως αυθόρμητα αυτά τα λυρικά.

Και θέλοντας να του πει ότι τα καλά που ζήσανε και τα καλά που έκαναν (ναι, ναι, αυτά, τα καλότατα) θα είναι η καλή υστεροφημία του, του είπε «η πόλις θα σ’ ακολουθεί», μόνο που η πόλη του ποιήματος είναι αυτό από το οποίο θες να φύγεις και ο Καβάφης, με όλη του την αισιοδοξία, σου λέει κάτι τύπου «όπου κι αν πας θα σε ακολουθούν τα μαύρα ερείπια της ζωής σου, χώνεψέ το» – για να μην πιάσουμε την queer ερμηνεία του ποιήματος. Και μετά του είπε – ο Αλέξης του Πάνου, όχι ο Καβάφης – ότι θα τον ευγνωμονεί γι’ αυτό. Περίεργο.

Δυο εξηγήσεις υπάρχουν. Η μια είναι να μην πολυξέρει το ποίημα ο Πρωθυπουργός μας ή, εν πάση περιπτώσει, να το διάβασε ότι η «πόλις» είναι κάτι το ωραίον. Την έχει πατήσει κόσμος και κοσμάκης έτσι με την ποίηση, μην το γελάτε, τον Μπόρις τον Τζόνσον, που έχει βγάλει ένα Ιτον και μια Οξφόρδη, στο τελευταίο δευτερόλεπτο τον κράτησαν, όταν είχε πάει σε έναν βουδιστικό ναό στη Μιανμάρ, από το να τελειώσει την απαγγελία ενός ποιήματος πολύ ρομαντικού για την αποικιοκρατία. Ιδού, ιδού τα επιχειρήματα εναντίον της ιδιωτικής εκπαίδευσης και των αρίστων. Καμία Οξφόρδη, κύριοι.

Τέλος πάντων, το σενάριο αυτό εμείς το απορρίπτουμε. Εξάλλου ποια είμαι εγώ για να αμφισβητήσω τον Πρωθυπουργό μας; Σάμπως είμαι κάποια;

Αρα πάμε στο επόμενο. Το οποίο είναι ότι του είπε νέτα σκέτα ότι θα τον ακολουθούν τα μαύρα τους τα χάλια και θα τον ευγνωμονεί γι’ αυτό. Εχει κάτι από λαϊκό ερωτικό αυτό, από αυτά που τραγουδούν για κάτι αγάπες οριακά κακοποιητικές, μαρτυρικές κι ολίγον σαδομαζό ή για κάτι χωρισμούς που ο ένας λέει στον άλλον ότι δεν θα στεριώσει ποτέ και πουθενά και δεν θα βρει καλύτερα.

Κάνω συνειρμούς με τα λαϊκά, όχι απλώς γιατί εγώ, σε αντίθεση με τον Πρωθυπουργό μας, είμαι ολίγον λαϊκιά, γιατί αυτό το πολιτικό ζεύγος μού θυμίζει κάτι ζευγάρια της πραγματικής ζωής, της ρομαντικής εννοώ. Που χωρίζουν άσχημα και βρίζονται και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο, καμιά φορά και τους εαυτούς τους, ότι ποτέ δεν πέρναγαν καλά μαζί, ότι «ήταν λάθος από την αρχή», ότι το να σμίξουν δεν ήταν μια απόφαση που πήραν με καθαρό μυαλό, ότι δεν αγαπήθηκαν. Κι ας είναι καμιά φορά ακριβώς αυτά τα ζευγάρια που με το ίδιο πάθος που χωρίζουν, με το ίδιο πάθος έζησαν μαζί. Αυτό μου θυμίζουν ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Πάνος Καμμένος.

Προσπαθούν τώρα να μας πείσουν ότι τους ένωσε ένα λάθος ή η ανάγκη. Σαν ένα κακό γκομενικό, σαν την κακιά στιγμή, σαν πνιγμό από στραγάλι.

Η «πόλις», λοιπόν, είναι το ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (ναι, είναι ένα πράγμα), για την επιμέλεια του οποίου τσακώθηκαν και την κέρδισε ο Αλέξης. Και θα τους ακολουθεί και τους δυο πάντα και για πάντα. Είναι άλλωστε πλασμένο από το DNA τους, σώμα απ’ τα σώματά τους, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν. Είναι ο απόγονός τους. Το τέκνο τους. Ο καρπός του δεσμού τους. Το μπουμπουκάκι που ξεπέταξε ο σπόρος που φύτρ… Καλά, καλά. Σταματάω.

Η πόλις θα τους ακολουθεί

Η πόλις είναι αυτό το τέλειο πράγμα με δεξιούς, αριστερούς, πατριώτες και διεθνιστές (μη σας μπερδεύει, καμιά φορά η διαφορά τους είναι κυρίως στυλιστική, αν π.χ. θα έχει μυξομάντιλο λινοβάμβακα με μονόγραμμα ή καφίγια, πουράκι ή στριφτό κ.λπ.). Eνα τέλειο πράγμα που δεν είναι τίποτα κι είναι και λίγο απ’ όλα μαζί και πάνω του προβάλλει ο καθένας τις φαντασιώσεις του.
Aρα, όπως πάντα, έχει δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας, μόνο που αυτό που είπε ισχύει και για τους δυο τους. Δεν έχει πλοίο γι’ αυτούς ούτε οδό. Η πόλις θα τους ακολουθεί.