229 παιδιά έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης

Τον απίστευτο αριθμό των 229 κρουσμάτων σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών που πιστοποιήθηκαν στο Εργαστήριο της Ιατροδικαστικής και στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία του Νομού Θεσσαλονίκης καταγράφει μεγάλη έρευνα που παρουσίασε χθες το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για την περίοδο 2005-2015. Ολα αυτά μόνο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και των όμορων δήμων. Το συγκλονιστικό κομμάτι της έρευνας είναι ότι στη συντριπτική πλειονότητα των περιστατικών τα παιδιά γνώριζαν τον δράστη (93%), ενώ ένα 38,2% των περιπτώσεων «φωτογραφίζει» κάποιον συγγενή των θυμάτων. Μάλιστα, συχνότερο τρόπο προσέγγισης του θύματος αποτελούσε η εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης του παιδιού. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της παιδιάτρου Ελισάβετ Αντωνιάδου υπό την επίβλεψη του καθηγητή Θεόδωρου Δαρδαβέση και σύμφωνα μ’ αυτήν:

• Από τα 229 παιδιά που εντοπίσθηκαν ως θύματα κακοποίησης, τα 165 (72,1%) ήταν κορίτσια και τα 64 (27,9%) αγόρια. Το εύρος των ηλικιών των παιδιών που μελετήθηκαν κυμαίνεται από τρεις μήνες έως και 17 έτη, με μέσο όρο ηλικίας τα 11,25 έτη. Για τα αγόρια, ο μέσος όρος ηλικίας είναι 9 έτη, ενώ για τα κορίτσια 12 έτη. Ο μεγαλύτερος αριθμός των θυμάτων (49,8%) αφορά παιδιά εφηβικής ηλικίας (13-18 ετών), ενώ το 36,3% και το 13,9% αφορούν παιδιά σχολικής ηλικίας (6-12 ετών) και προσχολικής ηλικίας (5 ετών ή μικρότερα), αντίστοιχα. Οπως αναφέρει η ερευνήτρια, θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι τα αγόρια θυματοποιούνται συχνότερα σε μικρότερη ηλικία, σε σχέση με τα κορίτσια.
• Η αποκάλυψη του συμβάντος στις αστυνομικές Αρχές, στις περισσότερες των περιπτώσεων, οφείλεται σε κάποιο συγγενικό άτομο του παιδιού, όπως είναι η μητέρα, η γιαγιά και η αδελφή (59%). Επιπρόσθετα, πολύ συχνά η καταγγελία προέρχεται από το νοσηλευτικό ή εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο φρόντιζε το παιδί για οποιονδήποτε λόγο (24,7%). Στο 15,2% των περιπτώσεων η καταγγελία προήλθε από το ίδιο το παιδί, ενώ καταγράφηκαν και 1,1% περιπτώσεις στις οποίες γνωστά στο παιδί άτομα ανέφεραν πιθανά επεισόδια κακοποίησης.
• Ο μεγαλύτερος όγκος των καταγγελιών κακοποίησης (65,2%) αφορά περιστατικά στα οποία τα θύματα ισχυρίζονται ότι είχε πραγματοποιηθεί, με κάποιο τρόπο, ολοκληρωμένη σεξουαλική πράξη με τον δράστη, ενώ σε μικρότερο ποσοστό (34,8%) αυτές αφορούν θωπείες, φιλιά κ.ά.
• Στη συντριπτική πλειονότητα τα παιδιά γνώριζαν τον δράστη (93%) και μόνο στο 7% των περιπτώσεων ο δράστης τούς ήταν άγνωστος. Στο 38,2% των καταγγελιών ο υπαίτιος της κακοποίησης φαίνεται να είχε σχέση συγγένειας με το παιδί. Ειδικότερα, ως δράστης παρουσιάζεται ο πατέρας του παιδιού (15,1%) και στο 19,6% κάποιος άλλος συγγενής του (θείος, ξάδερφος κ.ά.).
• Οι καταγγελίες αφορούν ενήλικους δράστες που είχαν αναπτύξει σχέσεις φιλίας και εμπιστοσύνης με το παιδί (41,7%) και μόνο 7,5% των καταγγελιών σχετίζονται με ενήλικα άτομα τα οποία ήταν άγνωστα στο παιδί. Συχνότερο τρόπο προσέγγισης του θύματος αποτελεί η εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης του παιδιού (47,3%) από συγγενικά του άτομα (πατέρας, θείος, νονός) ή άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντός του (πατριός, φίλος γονέων). Αλλος τρόπος που φαίνεται να εφαρμόζουν οι δράστες είναι η αρχική γνωριμία του παιδιού με οποιοδήποτε μέσο και στη συνέχεια η κακοποίησή του με την άσκηση σωματικής βίας ή με τη χρήση κατασταλτικών ουσιών, όπως είναι η αλκοόλη και οι ναρκωτικές ουσίες (18,8%).

12ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Εζησε εφιάλτη στα χέρια συμμαθητή του

Η έρευνα του ΑΠΘ δημοσιοποιήθηκε χθες, λίγες ώρες μετά την καταγραφή νέας περίπτωσης σεξουαλικής κακοποίησης 12χρονου παιδιού στην περιοχή Ζωγράφου, η οποία και αποδεικνύει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα σχολεία της χώρας μας, όπου όποιος θέλει μπαίνει για να κάνει ό,τι θέλει. Και ενώ η Δικαιοσύνη έχει ήδη παρέμβει στο θέμα, οι γονείς του μαθητή τον οποίο ένας συμμαθητής του και ένας εξωσχολικός 13χρονος ανάγκασαν να συμμετάσχει σε σκηνές σεξουαλικής βίας, κατήγγειλαν ότι ο ίδιος ο διευθυντής του σχολείου «συμβούλευσε» το θύμα να μην πει τίποτα στους γονείς του! Για το θέμα το υπουργείο Παιδείας διέταξε κατεπείγουσα έρευνα για να «αναζητηθούν τυχόν ευθύνες του σχολείου, είτε στο επίπεδο της πρόληψης είτε και κατά τον μετέπειτα χειρισμό».