Ο εκπολακισμός της Υγείας

Δεν είναι εύκολο να δει κανείς το διονυσιακό στοιχείο που εντόπισε ο καλλιτέχνης στον αναπληρωτή υπουργό ο οποίος, ενώ τραμπαλιζόταν με ένα τσιγάρο στο στόμα, έκανε ξαφνικά πουσάπς στην πίστα. Είναι πιο εύκολο όμως να εντοπίσει ένα άλλο στοιχείο στον ίδιο αναπληρωτή υπουργό όταν δηλώνει πως οι 39 νεκροί από τη γρίπη «δεν είναι και καμιά καταστροφή». Το στοιχείο εδώ είναι σταλινικό. Είναι σταλινικό ως πιστό στο πνεύμα του ανθρώπου που είχε πει κάποτε πως ένας θάνατος είναι τραγωδία, αλλά χίλιοι  θάνατοι είναι απλώς στατιστική.

Στατιστική ανάλυση έκανε και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας αξιολογώντας τον θάνατο των άλλων ως μη αξιοσημείωτο μέγεθος. «Δεν είναι και καμιά καταστροφή, μην τρελαθούμε κιόλας» είπε σε κάποιο φιλόξενο στούντιο. Αλλά το μέγεθος του κυνισμού του Παύλου Πολάκη; Το μέγεθος της αμετροέπειας; Αυτό μπορεί να αξιολογηθεί; Με τι εργαλεία θα μπορούσε να μετρηθεί και με ποιον τρόπο; Είναι η στατιστική που θα βοηθούσε; Είναι η πολιτική επιστήμη; Ή μήπως ο Πολάκης είναι ένα φαινόμενο για την ερμηνεία του οποίου θα χρειαζόταν η συνδρομή και άλλων επιστημονικών πεδίων;

Ετσι φαίνεται. Γιατί εάν προσέθεσε κάτι η στατιστική Πολάκη στο φαινόμενο Πολάκη είναι ένας κίνδυνος που δεν είχε γίνει έως τώρα αντιληπτός στο πραγματικό του μέγεθος. Είναι ο κίνδυνος του εκπολακισμού της δημόσιας Υγείας. Ο κίνδυνος να μην είναι τίποτε καταστροφή, ούτε τα εμβόλια που λείπουν, ούτε τα ράντζα που περισσεύουν, αλλά ούτε και οι τοίχοι που καταρρέουν στο ένα νοσοκομείο ή τα πλαστά πτυχία με τα οποία διοικείται ένα άλλο. Με τη φράση «μην τρελαθούμε κιόλας» ο Πολάκης δεν υποβάθμισε απλώς ένα πρόβλημα. Το εξαφάνισε. Κι αν μπορεί να εξαφανίσει 39 νεκρούς ως αμελητέα στατιστική ποσότητα, μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς τι μπορεί να κάνει με τα υπόλοιπα – «10.000 ράντζα; Μα πώς κάνετε έτσι, σιγά την ιστορία».

Η άθροιση θανάτων δεν είναι ασφαλώς πολιτική για την Υγεία. Αλλά ο Πολάκης δεν κάνει πολιτική για την Υγεία, κάνει πολιτική για την κυβέρνηση την οποία υπηρετεί με τον φανατισμό καθεστωτικού. Με αυτόν τον φανατισμό απειλεί τους δημοσιογράφους. Και με αυτόν τον φανατισμό αθροίζει και πάλι θανάτους για να κάνει πολιτικούς συμψηφισμούς: «Ρένα Δούρου ακόμα να παραιτηθείς;;;;; Μαθαίνω για μεγάλες πυρκαγιές και πολλούς νεκρούς στην Καλιφόρνια!!!!! Γιατί δεν έδωσες εντολή εκκένωσης εεε;;;» έγραφε στο Facebook λίγους μήνες μετά την πυρκαγιά στο Μάτι.

Ας μην μπει κανείς στον κόπο να μετρήσει τα θαυμαστικά και τα ερωτηματικά στις είκοσι λέξεις της ανάρτησης. Αξίζει όμως να μετρήσει το χιούμορ. Ο Πολάκης εκπολακίζει τη δημόσια Υγεία όχι μόνο αθροίζοντας νεκρούς αλλά και σπάζοντας πλάκα. Ετσι όπως μπορεί να εννοεί την πλάκα. Κι όχι έτσι όπως μπορεί να εννοεί το ζεϊμπέκικο – με κρεμασμένα τσιγάρα και τραμπαλιζόμενα πουσάπς. Αλλά έτσι όπως με αυτήν την πλάκα μπορεί να εννοεί ολόκληρη τη ζωή.

ΤΟ ΑΛΜΑ

Εκπολακισμός της δημόσιας Υγείας είναι και οι φωτογραφίες στο υπουργείο Υγείας με το τσιγάρο και η κουτσαβάκικη απάντηση «το τσιγάρο θα το κόψω όταν το επιλέξω με ελεύθερη βούληση εγώ» στον ευρωπαίο επίτροπο Υγείας, Βιτένις Αντριουκάϊτις. Είναι αδύνατον όμως να συγκριθεί ο καπνισμένος εκπολακισμός με τον σταλινικό εκπολακισμό. Για τα μέτρα Πολάκη, αυτό ήταν ένα άλμα ποιότητας. Για τα μέτρα όλων των άλλων, θα είναι πάντα καλύτερα ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας να χορεύει παρά να μιλάει. Ασφαλώς και για τα μέτρα εκείνου του διονυσιασμένου καλλιτέχνη…