Ούτε μια μέρα νέα

Είναι το πρόσωπο που πληρώνει τα σπασμένα του κόμματος ή το κόμμα που εκθέτει το πρόσωπο; Το ερώτημα θα μπορούσε να ισχύει για τον καθένα. Με μερικά πεντοχίλιαρα και μια δημοσκόπηση όμως επικαιροποιείται στο πρόσωπο της Κατερίνας Νοτοπούλου. Η υπουργός που εμφανίστηκε εξαιρετικά γενναιόδωρη με το δημόσιο χρήμα, μετρήθηκε από την Alco ως υποψήφια δήμαρχος. Και η μέτρηση έδειξε ότι μόλις το 16% των συμπολιτών της έχει θετική γνώμη για το πρόσωπό της.

Δεν είναι πολύ ούτε το 30% που συγκεντρώνει ο Ορφανός, ούτε το 26% του Ταχιάου ή το 25% που μοιράζονται ο Βούγιας και ο Ψωμιάδης. Αλλά εκείνο το 16% για μια νέα πολιτικό η οποία ανταμείφθηκε για τη νεότητά της με ένα πρωθυπουργικό γραφείο και ένα υπουργείο είναι εξαιρετικά λίγο. Οπότε το αρχικό ερώτημα επιστρέφει: Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που παρασύρει την υποψήφιά του στα τάρταρα; Είναι εκείνη που πληρώνει την κυβερνητική φθορά γενικώς και τη Συμφωνία των Πρεσπών ειδικότερα; Ή μήπως είναι η ίδια που, αν και δεν έχει πάψει να διαφημίζει τη νεότητά της ως πολιτικό προσόν, κάνει το κόμμα της να δείχνει γερασμένο;

Μπορεί το ερώτημα να είναι κάπως σαν το αβγό της κότας. Αλλά τα μοιρασμένα πεντοχίλιαρα δίνουν τη δική τους απάντηση. Η γενναιοδωρία με δημόσιο χρήμα δημιουργεί αποστροφή, όχι ενδεχομένως πάντα απέναντι σε εκείνον που εισπράττει, αλλά οπωσδήποτε σε εκείνον που μοιράζει. Η Νοτοπούλου συστήνεται ως νέα αλλά από τη γλώσσα που χρησιμοποιεί έως τη γαλαντομία που επιστρατεύει πολιτεύεται με έναν τρόπο που μοιάζει βγαλμένος από τα βάθη του παλιού που καταγγέλλει. Από αυτήν την άποψη, δεν είναι μόνο η γαλαντομία που προκαλεί. Είναι και η ανακολουθία.

Τι μένει; Να διαβάσει η ίδια λάθος τους αριθμούς. Να πιστέψει ότι εκείνο το 16% θα γίνει 26% ή 36% εάν η ίδια γίνει ακόμη πιο γενναιόδωρη, εάν αφιερωθεί και σε άλλες επιδοτούμενες «δράσεις» του υπουργείου της για να υπονοήσει ότι θα συνεχίσει την ίδια τακτική ως δήμαρχος. Θα μπορούσε. Αλλά τότε δεν θα έχει σημασία το 16%. Θα έχει σημασία πως μια νέα πολιτικός δεν υπήρξε ούτε μια μέρα νέα.