…και ο Μαρίνος του Παναθηναϊκού

H πρώτη μέρα του Μαρίνου Ουζουνίδη στον Παναθηναϊκό μόνο ιδανική δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ηταν η 1η Δεκεμβρίου 2016 όταν ο Παναθηναϊκός, πληγωμένος από την ήττα στο Κύπελλο από τον ΟΦΗ, που έβαζε αμφιβολία για την πρόκρισή του στην επόμενη φάση, ανακοίνωνε τον έλληνα προπονητή στη θέση του Αντρέα Στραματσόνι.

Μία μέρα αργότερα, στην πρώτη του προπόνηση στο Κορωπί, στην επιστροφή του έπειτα από πολλά χρόνια στην αγαπημένη του ομάδα, ο Ουζουνίδης αντίκρισε περισσότερα από 50 άτομα στο προπονητικό κέντρο. Οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας, εξαγριωμένοι από την κακή πορεία, είχαν πάει στο Κορωπί για… εξάψαλμο στους ποδοσφαιριστές. Κάποιοι εξ αυτών είχαν καταφερθεί και εναντίον του Ουζουνίδη. Αιτία, οι συζητήσεις του με τον Ολυμπιακό λίγους μήνες πριν, το καλοκαίρι του 2016.

Εκείνες οι σκέψεις πολύ γρήγορα έφυγαν από το μυαλό όλου του κόσμου. Ο Μαρίνος, άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψε τα αισθήματά του για τον Παναθηναϊκό. Αλλο όμως το συναίσθημα, άλλο ο επαγγελματισμός. Στο Τριφύλλι ήταν η πρώτη φορά στην προπονητική του καριέρα που θα τα συνδύαζε και τα δύο. Δεν ένιωθε σαν το σπίτι του. Ηταν στο σπίτι του. Δεν ήταν ο Ουζουνίδης. Ηταν ο Μαρίνος. Ο άνθρωπος που έπειτα από κάθε παιχνίδι του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο άκουγε ρυθμικά το όνομά του από την εξέδρα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Από τη στιγμή, δε, που ο Γιάννης Αλαφούζος αποφάσισε να τραβήξει την πρίζα της χρηματοδότησης στην ομάδα, ο Ουζουνίδης αποτέλεσε τον άνθρωπο για τα πάντα. Εμοιαζε σαν προπονητής, πρόεδρος και τεχνικός διευθυντής μαζί.

Από τον Σεπτέμβριο του 2017 και έπειτα έφτασε πολλές φορές κοντά στα όρια της παραίτησης, αλλά δεν το έκανε. Δεν το έκανε γιατί αγαπάει και σέβεται τον σύλλογο. Δεν το έκανε γιατί μέσα σε αυτή την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, με απληρωσιές, τιμωρίες, αφαιρέσεις βαθμών και αποχή από την προπόνηση, αν τα παρατούσε κι εκείνος, θα ερχόταν η απόλυτη διάλυση.

Δεν το έκανε ακόμα και όταν κάποιοι εντός ομάδας είχαν έτοιμη τη διάδοχη λύση, τον Ιανουάριο του 2018, λέγοντας πως δεν τους ενδιαφέρει αν θα μείνει ή θα φύγει ο Ουζουνίδης.

Ο Μαρίνος έφυγε από τον Παναθηναϊκό αφήνοντας πίσω του μια εντύπωση θετική. Διότι αγαπήθηκε υπερβολικά από τον κόσμο. Τόσο, που στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου έγινε το ακριβώς αντίθετο με την πρώτη του μέρα στο Κορωπί. Οργανωμένοι οπαδοί μπήκαν στην αίθουσα Τύπου της Λεωφόρου και τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, τον αποχαιρέτησαν μέσα σε φορτισμένο κλίμα.

Αυτή η θετική εντύπωση, αυτή η μάχη που έδωσε σχεδόν μόνος του για περίπου εννιά μήνες, είναι που τον φέρνει ακόμα στις θύμησες της πλειοψηφίας του κόσμου ως έναν επιτυχημένο προπονητή.

Σκληρή η αλήθεια

Κι ας μη συμφωνούν με αυτό τα αποτελέσματα. Διότι η σκληρή αλήθεια είναι ότι τα αποτελέσματα δεν δείχνουν έναν επιτυχημένο προπονητή, όταν μιλάμε για το μέγεθος του Παναθηναϊκού. Σε σύνολο 74 αγώνων στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ήταν περισσότερα τα ματς που δεν κέρδισε παρά εκείνα που κέρδισε. Εφυγε νικητής από τα 36. Δεν έφυγε νικητής από τα 38 (20 ήττες, 18 ισοπαλίες). Για Παναθηναϊκό, δεν το λες θετικό το πρόσημο. Ούτε καν… μέτριο. Το λες κακό.

Και ιδιαίτερα από τη στιγμή που το ρόστερ που είχε στα χέρια του δεν έχει καμία σχέση με το ρόστερ που συναντάμε τώρα στον Παναθηναϊκό. Είχε Ζέκα, είχε Μπεργκ, είχε Μολέδο, Βιγιαφάνιες, Εμποκού, αργότερα  ήρθαν Χίλιεμαρκ, Λουτσιάνο, Τσάβες. Αν δυο-τρεις απ’ αυτούς ήταν σήμερα στον Παναθηναϊκό, όλα θα ήταν καλύτερα.