Ποδόσφαιρο, σλόου μόσιον

ΤΑ οκτακόσια εισιτήρια είναι ένα πάρα πολύ καλό νούμερο για κινηματογράφο. Εξαιρετικό. Για τον Αντώνη Ρέμμο, είναι λίγα. Αν πρόκειται για ποδόσφαιρο, δεν υπάρχει καν πεδίο συζήτησης. Στα 872 εισιτήρια ο μέσος όρος για τον ουραγό Απόλλωνα. Μόλις ένα παραπάνω, στα 873 για τον τέταρτο της βαθμολογίας, Ατρόμητο. Στην αρχή της σεζόν με την επιστροφή των Αρη – ΟΦΗ και τον ενθουσιασμό στον κόσμο του Παναθηναϊκού, κάτι πήγε να γίνει. Προϊόντος του χρόνου, ο κόσμος κρυώνει και κάθεται σπίτι του. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τη θερμοκρασία. Δεν έχει τη διάθεση να πάει στο γήπεδο. Δεν τον τραβάει αυτό που βλέπει. Δεν τον ικανοποιεί. Ούτε το κάτω διάζωμα του ΟΑΚΑ δεν γέμισε στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ο κόσμος της ΑΕΚ. Μόλις 24.291 εισιτήρια. Της πρωταθλήτριας, ύστερα από 24 χρόνια, ΑΕΚ. Που έχει μέσο όρο μόλις 11.743. Και θα είχε πέσει κάτω από τα 10.000 αν είχαν διεξαχθεί με θεατές τα ματς με Αρη και Ατρόμητο.

Απαγόρευση

Ο Παναθηναϊκός στο τελευταίο ματς στο ΟΑΚΑ με τη Λάρισα είχε μόλις 2.974 εισιτήρια. Ο επίδοξος πρωταθλητής ΠΑΟΚ, αήττητος με 17 νίκες σε 19 παιχνίδια, έχει μέσο όρο 16.388. Μία μόνο ομάδα, ο Ολυμπιακός, ξεπερνάει οριακά τα είκοσι χιλιάδες εισιτήρια (20.362). Τρεις ομάδες ξεπερνούν τα 10.000 και δέκα από τις 16 ομάδες είναι κάτω από τα 3.000. Ο μέσος όρος λόγω Αρη – ΟΦΗ, όπως προαναφέραμε, έχει ανέβει (;) στα 5.510 σε σχέση με τα 4.237 πέρυσι. Τα νούμερα ωστόσο παραμένουν απογοητευτικά. Ενα ζήτημα που επιτείνει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα, είναι το πρωτογενές και ανήκουστο μέτρο της απαγόρευση της μετακίνησης των οπαδών των φιλοξενούμενων ομάδων. Με αποτέλεσμα να στερούνται εισιτήρια και έσοδα οι μικρές ομάδες. Επί της ουσίας ωστόσο, δεν θα άλλαζε κάτι. Μικρή θα ήταν η διαφορά. Και πάλι ο κόσμος στα γήπεδα θα ήταν λίγος. Ελάχιστος.

Τάνγκο

ΚΑΚΑ τα ψέματα. Το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα δεν είναι ελκυστικό. Δεν αρέσει. Δεν σε τραβάει. Οχι για να ξεκινήσεις από το σπίτι σου να πας στο γήπεδο. Αλλά ούτε από την τηλεόραση. Δεν το αντέχεις. Μικρές ομάδες, όπως τα Γιάννινα, ο Λεβαδειακός, να κλείνονται στο ένα τρίτο του γηπέδου. Με εννιά παίκτες λίγο μέσα και λίγο έξω από την περιοχή. Τον τερματοφύλακα κι έναν επιθετικό (;) κάτω από τη σέντρα. Και να μη βγαίνουν από το καβούκι τους με τίποτα. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο είναι σαν το τάνγκο. Πρέπει να παίζουν και οι δύο. Οταν παίζει ο ένας κι ο άλλος μόνο αμύνεται, δεν γίνεται. Δεν είναι ποδόσφαιρο. Παντού σε όλα τα πρωταθλήματα υπάρχουν οι ισχυρές και οι αδύνατες ομάδες. Υπάρχει όμως ένας στοιχειώδης ανταγωνισμός. Ο αδύνατος προσπαθεί να παίξει μπάλα. Δεν αρκείται στο να τη διώχνει. Οταν το γήπεδο από εκατό μέτρα γίνεται τριάντα, δεν είναι ποδόσφαιρο.

Κουράζει

ΕΙΝΑΙ όμως και η γενικότερη ποιότητα σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αργό κατά κανόνα ποδόσφαιρο, που κουράζει και γίνεται αφόρητο. Αυτός που είναι στην εξέδρα και στην καθημερινότητά του «τρέχει» με χίλια, δεν αντέχει να βλέπει ποδοσφαιριστές να κουβαλάνε την μπάλα στο περπατιστό. Προπονητές να χαλάνε το παιχνίδι στον βωμό της σκοπιμότητας. Το ίδιο υλικό έχει η Λαμία. Τι μπάλα έπαιζε με τον Μπάμπη τον Τεννέ και τι μπάλα παίζει τώρα με τον Χάβο. Οι περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες δεν είναι δικαιολογία. Οτι δεν υπάρχουν τα χρήματα για ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Αυτό ισχύει μέχρις ενός σημείου. Είναι οι προπονητές που αντί να παίζουν ποδόσφαιρο, το καταστρέφουν. Ακόμα και με μέτρια υλικά μπορείς να φτιάξεις μια ομάδα που να παίζει κανονικό ποδόσφαιρο. Οπως ο Παναιτωλικός του Τραϊανού Δέλλα. Εδώ κάποιοι γκρινιάζανε για τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Θα πάει ο άλλος στο γήπεδο να δει ποδόσφαιρο σε σλόου μόσιον;

Οσο παραιτήθηκε ο Ουζουνίδης, άλλο τόσο είχε κι άλλες προτάσεις ο Χιμένεθ.

Ομπσέρβερ