Το μακρύ ζεϊμπέκικο της γρίπης

Αν με ρώταγαν πριν από χρόνια πού πεθαίνουν από γρίπη και ιλαρά, θα απαντούσα στον Τρίτο Κόσμο ή σε κάποια εμπόλεμη ζώνη. Πάντως σε χώρα της Δύσης δεν θα απαντούσα. Δεν θα μου πέρναγε από το μυαλό καν δηλαδή, θα το θεωρούσα σενάριο δυστοπικής φαντασίας, θα θεωρούσα απίθανο να έρθει μια μέρα που άνθρωποι θα αποφασίζουν ότι δεν τους αφορούν πια και τόσο τα τετελεσμένα μας, ότι έχουμε κερδίσει το προνόμιο να μας σκοτώνουν όλο και λιγότερες ασθένειες κι αυτό είναι μια νίκη μας με πόνο και θάνατο και χρόνο και χρήμα και κόπο και ανθρώπινη διάνοια. Με όλα αυτά που απαιτεί η εξέλιξη δηλαδή.

Αποφασίζουμε λοιπόν όλο και περισσότεροι ότι δεν μας αφορά κι αυτό, όχι, δεν είναι μια απόφαση προσωπική ούτε αποτελεί ατομικό δικαίωμα, παρότι έχουν ένα στοιχείο θρησκευτικότητας η μύηση στον ανορθολογισμό και η επιστροφή στη φύση. Η επιστροφή στη φυσική επιλογή, στη μοίρα, το πεπρωμένο κι άλλα προνεωτερικά κόνσεπτ.

Στη χώρα μας μάλιστα (και όχι μόνο) η εξάπλωση του γιατροσοφιού και της θεωρίας συνωμοσίας στον χώρο της υγείας, έχει πακετωθεί με την κρίση και την αίσθηση πολλών ανθρώπων ότι αόρατες δυνάμεις μάς εκμεταλλεύονται και πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες κ.λπ., κ.λπ. Σαν τραγούδι των παπαροκάδων ένα πράγμα. Μη με πιστεύετε, ρίξτε μια ματιά στις σχετικές σελίδες στο Facebook για να πειστείτε.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλο αυτό μοιάζει να μην ανησυχεί πολύ τον κόσμο. Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές χωρίς κλίνες ΜΕΘ και πεθαίνουν παιδιά και νέοι από γρίπη, αλλά ο υπουργός ανεβάζει βίντεο που χορεύει ζεϊμπέκικο με πους απς και τσιγαρούμπα «για να σκάσουν οι οχτροί». Εν τω μεταξύ κανένας οχτρός δεν σκάει. Το πολύ πολύ να σκάει στα γέλια. Σκάει η δημόσια υγεία όμως. Και σκάμε κι εμείς γιατί όποτε τολμάμε να το πούμε μας βγάζουν τρελούς, διαπλεκόμενους και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Είκοσι νεκροί από γρίπη, σιγά μωρέ. Ας ρίξουμε μια ζεϊμπεκιά, να βρούμε όμως ένα τραγούδι να ταιριάζει. «Η ζωή εδώ τελειώνει, σβήνει το καντήλι μου», «μια μολυβιά που σβήνει, είναι η ζωή μια μολυβιά», «όταν πεθάνω θάψτε με», «χωρίς μια ΜΕΘ μπορώ, χωρίς Πολάκη όχι».

Εχω μια ιστορία που είναι επίπονη για μένα, αλλά πλέον τη λέω όπου σταθώ, για να εξηγήσω πως, όχι, δεν είναι δικαίωμα ο ανορθολογισμός.

Πέρυσι τέτοια εποχή δύο από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους στον κόσμο υποβάλλονταν σε θεραπείες για καρκίνο. Ο ένας ζούσε μέσα σε δημόσιο νοσοκομείο και η άλλη προσπαθούσε να διατηρήσει μια στοιχειωδώς κανονική καθημερινότητα ανάμεσα στις συνεδρίες της χημειοθεραπείας. Οπως καταλαβαίνετε, ήταν σε ανοσοκαταστολή ή ανεπαρκείς ανοσολογικά. Το διάστημα εκείνο κόλλησα μια λοίμωξη, πιθανώς ενδονοσοκομειακή, παρότι ως επισκέπτρια τηρούσα τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Η λοίμωξη, που κανένα εργαστήριο δεν εντόπισε τι την προκάλεσε, μου έκανε μια φρικτή, επώδυνη πνευμονία, με διάφορες πρωτάκουστες σε μένα παρενέργειες και χρειάστηκα 20 μέρες νοσηλείας, στις οποίες στο αίμα μου έπεσαν έξι διαφορετικές αντιβιώσεις και ένα αντιμυκητισιακό, ενώ κάθε μέρα μου άλλαζαν καθετήρες, μου έπαιρναν αίμα και μου έβγαζαν ακτινογραφία – ναι, ακτινογραφία καθημερινά επί 20 μέρες, αν καθόσουν πλάι μου έπιανες δίκτυο 4G.

Κι όμως, το χειρότερο ήταν η υστερία και το ψυχικό πατατράκ που έπαθα στην ιδέα ότι μπορεί αυτό που είχα να το κόλλησα στους άρρωστους φίλους μου πριν μου εκδηλώσει συμπτώματα.

Εκτοτε, αν ήμουν τυπική μια φορά, έγινα δέκα. Γιατί δεν είναι μόνο η δική μου υγεία. Δεν είναι η «ανοσία αγέλης», μια έννοια που έμαθα από τα διαβάσματα. Το πόσο δεν δικαιούμαι να μην παίρνω κάθε διαθέσιμο μέτρο για να μη βάζω ανθρώπους σε κίνδυνο είχε πλέον προσωποποιηθεί. Και δεν θεωρώ δεδομένο τίποτα πια. Ο διπλανός μου στο σινεμά, η κυρία πίσω μου στο λεωφορείο, έχω ένα χρέος και σε αυτούς κι αυτοί σε μένα. Αλλιώς δεν θα είχαμε καταφέρει ποτέ να συνυπάρχουμε ως έλλογα όντα εξελιγμένα και στα δυο μας πόδια. Κι αυτό δεν χρειάζεστε καν τον Δαρβίνο να σας το πει, το καταλαβαίνουμε όλοι. Και δεν χρειάζεστε βέβαια ούτε τη μουρλοκακομοίρα εμένα να σας πω ότι για ένα τσιμπηματάκι λίγων δευτερολέπτων στο φαρμακείο δεν αξίζει να κινδυνεύει κανείς τη ζωή κανενός.

Μήπως ζούμε στο 1950;

Με πειράζει που διαβάζω να πεθαίνει κόσμος το 2019 από αρρώστιες που πέθαινε το ’50 και να μη βλέπω καμία κινητοποίηση. Να γεμίσει ο τόπος ενημερωτικές αφίσες και διαφημίσεις και καμπάνιες δημόσιες για τα εμβόλια και τα μέτρα προστασίας του πληθυσμού. Να δούμε έρευνες με αποτελέσματα, να τα δούμε όμως, για γιατρούς που υπογράφουν πλαστά πιστοποιητικά για παιδιά (αν πράγματι συμβαίνει αυτό). Εμβολιασμούς σε σχολεία, ημέρες δωρεάν εμβολιασμών κι ενημέρωσης σε δημόσιους χώρους, π.χ. στο μετρό του Συντάγματος, αντί να πουλάνε εκεί τυριά και τσικουδιές. Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς περιμένουν κάποιοι.