Vice

Η μοναδική φορά που έπεσα έξω στις γεωπολιτικές μου προβλέψεις ήταν όταν επέμενα πως οι ΗΠΑ δεν θα εισέβαλλαν στο Ιράκ. Η εκτίμησή μου αυτή στηριζόταν σε δύο ατράνταχτα τότε δεδομένα.

Το ένα ήταν πως ο Σαντάμ Χουσεΐν δεν είχε στη διάθεσή του Οπλα Μαζικής Καταστροφής. Με βάση τις σχετικές δηλώσεις τότε της Κοντολίζα Ράις (Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας) και τις αναφορές του Διευθυντή της CIA Τένερ, ήταν δεδομένο πως δεν υπήρχαν σχετικά στοιχεία. Πώς θα γινόταν επέμβαση όταν οι κεντρικοί πυρήνες διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής είχαν άλλη άποψη;

Το δεύτερο δεδομένο ήταν πως μια επέμβαση θα οδηγούσε σε έκρηξη αντιπαράθεσης Σουνιτών και Σιιτών στο Ιράκ και ευρύτερα στον μουσουλμανικό κόσμο. Ο πρώην Πρόεδρος Τζορτζ Μπους Sr., κερδίζοντας τον πόλεμο στον Κόλπο, είχε αποφύγει τότε την εισβολή στο Ιράκ για να αποφύγει αυτήν ακριβώς την ενδομουσουλμανική ρήξη.

Περίεργα για την εποχή, η εισβολή έγινε. Κι όσα φοβόμουνα ακολούθησαν. Οπλα Μαζικής Καταστροφής δεν βρέθηκαν. Και η εμφύλια ρήξη ανάμεσα σε Σιίτες και Σουνίτες ακολούθησε. Οι προβλέψεις γίνονται πάντα με βάση λογικές εκτιμήσεις. Αν οι εξελίξεις ακολουθούν απροσδόκητες επιλογές και περίεργους σχεδιασμούς, καμία πρόβλεψη δεν είναι δυνατή.

Μια κινηματογραφική ταινία που προβάλλεται τον καιρό αυτό στις αθηναϊκές αίθουσες, το «Vice», εξηγεί τα γεγονότα. Ακολουθώντας τη ζωή τού τότε Αμερικανού Αντιπροέδρου Ντικ Τσένεϊ, η ταινία περιγράφει τη διαδικασία λήψης των πολιτικών αποφάσεων της εποχής. Η επέμβαση τελικά επεβλήθη, κατά την ταινία, για να φανεί πως ο Πρόεδρος είχε την αποκλειστική ευθύνη υπεράσπισης του έθνους και χρειαζόταν μια χώρα αντίπαλο για να το αποδείξει!!

Δεν έχουν λοιπόν οι αποφάσεις πάντα εσωτερική λογική. Γι’ αυτό και καμιά φορά φαντάζουν παρανοϊκές. Οσα συμβαίνουν τελευταία στην Ελλάδα θυμίζουν το «Vice» και την έλλειψη λογικής αλληλουχίας…