Στο μυαλό του Αλέξη

Oταν κάποτε γραφτεί το λεξικό των κλισέ της Μεταπολίτευσης θα πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριληφθεί σε αυτό η «παραλαβή της καμένης γης», η κλασική επωδός κυβερνήσεων που κατηγορούν τους προκατόχους τους για ένα πρόβλημα που δυσκολεύονται ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν. Είναι τόσο χιλιοειπωμένο που η πλειοψηφία δεν το παίρνει στα σοβαρά και οι κυβερνήσεις που το επικαλέστηκαν ως επικοινωνιακή ευκολία δεν γλίτωσαν από το κόστος για οτιδήποτε συνέβαινε κατά τη θητεία τους.

Μιας και δεν εξετάζει σχεδόν κανείς κατά πόσο ισχύει λοιπόν, δεν θα ήταν μια τέλεια στρατηγική για να κάνεις τη ζωή του αντιπάλου σου δύσκολη; Δεν θα ήταν σατανικό να του αφήσεις συνειδητά μπανανόφλουδες και εμπόδια στον δρόμο του, τα οποία θα οφείλει να υπερπηδήσει όσο και να φωνάζει πως ήσουν εσύ ο σαμποτέρ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έκανε βασική πολιτική του το «φταίνε οι άλλοι», υποβοηθούμενο, βεβαίως από το γεγονός ότι δεν είχε υπάρξει ξανά κόμμα εξουσίας. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δε έγινε ο καλύτερος εταίρος όλων αυτών που κατηγορούσε και από αντιμνημονιακή μετατράπηκε εν μια νυκτί σε περίπου υποδειγματικό εφαρμοστή του Μνημονίου. Περίπου, γιατί το μείγμα της πολιτικής που ακολούθησε ήταν απολύτως δική της επιλογή, με μόνη προϋπόθεση να είναι εντάξει τα νούμερα για τους δανειστές, οι οποίοι φαίνεται πως δεν διακατέχονται πια από τη διάθεση να εμπεδώσουν στην Ελλάδα τις καλές συνήθειες που θα την έκαναν λιγότερο σπάταλη και πιο αναπτυξιακή. Τα λένε, αλλά δεν πιέζουν πια κιόλας, αφού έχουν κι αυτοί να διαχειριστούν το κόστος του να δανείζεις επί σειρά ετών μια χώρα που μοιάζει να μη θέλει να «σωθεί». Δεν είναι τυχαίο πως ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σταθερά πια δεύτερος στις δημοσκοπήσεις, το κλίμα που βγαίνει από τους εταίρους για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του είναι απείρως καλύτερο από αυτό που εξέπεμπαν για την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ όταν διαφαινόταν η πτώση της.

Παράλληλα, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν υπάρξει εξαιρετικά ειλικρινή, σαφή και λαλίστατα για την απόσταση που χωρίζει την ανάληψη της διακυβέρνησης από την ανάληψη της εξουσίας. Είναι άλλο πράγμα το να κυβερνάς κι άλλο το να εξουσιάζεις. Το πρώτο απαιτεί να εκλεγείς και να διοικήσεις. Το δεύτερο, από την άλλη, είναι μια πολύ πιο απαιτητική υπόθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ το καταλαβαίνει καλά αυτό κι ο Πρωθυπουργός περιστοιχίζεται από ανθρώπους που είχαν τα ιδεολογικά εργαλεία να χτίσουν ένα συριζαϊκό newspeak, να επηρεάσουν συνειδήσεις και να μεταστρέψουν απόψεις για τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης, να μοιράσουν θέσεις – κλειδιά σε παλιούς εχθρούς για να ανακατέψουν την τράπουλα των φίλων, συντρόφων και συμμάχων της εποχής του παλιού δικομματισμού.

Το σχέδιο. Με αυτά τα εργαλεία ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του δεν κυβερνούν απλώς αλλά χτίζουν, από την πρώτη στιγμή, τα πολιτικό οπλοστάσιό τους για το μέλλον και προετοιμάζονται για την εφαρμογή του σχεδίου «δεξιά παρένθεση». Και, αυτή τη φορά, στο σενάριο του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση δεν περιλαμβάνονται νταούλια, ζουρνάδες και επαναστατικές γροθιές στον αέρα, αλλά η κατοχύρωση του πλαισίου στο οποίο θα διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση.