Τι παρέλαβε και τι θα παραδώσει

Δεν πρέπει να υπάρχει πια πολίτης που να μην αντιλαμβάνεται το χάος ανάμεσα στην Ελλάδα που παρέλαβε ο Τσίπρας από τον Σαμαρά το 2015, με εκείνη που, οσονούπω, θα παραδώσει. Εκτός αν διανοηθεί να επιχειρήσει να μην το κάνει.

Η Δημοκρατία αργοσβήνει. Κάθε μέρα που περνάει διολισθαίνουμε στον αυταρχισμό. Ερεβος επικρατεί σχετικά με τη δεδηλωμένη. Το πολίτευμα είχε υποφέρει πολλά, ειδικά στην πρώτη περίοδο της πτώχευσης. Αλλά, σταδιακά, πριν από τον Τσίπρα, είχε αρχίσει να παίρνει κάποιον δρόμο εξομάλυνσης. Ετσι άλλωστε βγήκε και ο ίδιος. Ομαλά, χωρίς κρίσεις. Και ενώ κατήγγελλε νυχθημερόν αυταρχισμό, έκανε στη συνέχεια μόνιμο καθεστώς όλα όσα κατήγγελλε, όπως τις ψηφίσεις εξπρές, ενώ πήγε πολύ πιο πέρα: κονιορτοποίησε την κοινοβουλευτική λειτουργία με εκτροπικές ουσιαστικά μεθόδους, με αποκορύφωμα τις Πρέσπες. Ταυτόχρονα, ο δήθεν ευαίσθητος δημοκράτης φρόντισε να μην προχωρήσει έκτοτε η δίκη της Χρυσής Αυγής που τη βρήκε στην ποινική Δικαιοσύνη και με την οποία επιχείρησε, αντιθέτως, να συνεργαστεί στην απλή αναλογική και όχι μόνον. Τώρα, αυτός ο άνθρωπος, Πρωθυπουργός, προσβάλλει πλέον διεθνώς όσους Ελληνες αντέδρασαν στις Πρέσπες ως φασίστες! Αραγε, πόσο χαμηλά ακόμα θα πέσει μπας και του δώσουν καμιά θέση μετά την ήττα, ή για μια υποψηφιότητα Νομπέλ των Πρεσπών και της ντροπής;

Στην οικονομία, ο Τσίπρας παρέλαβε μια χώρα που το 2015 βρισκόταν μια ανάσα από τη λεγόμενη πιστοληπτική γραμμή. Το να πει κανείς ότι ήταν μια «κανονική» χώρα, ασφαλώς και δεν είναι ακριβές. Ομως έπειτα από μία πενταετή ήδη περίοδο πτώχευσης και από υπαρξιακού επιπέδου περιπέτειες, ανακτούσε σταδιακά κάποια στοιχεία αυτοδυναμίας και προοπτικής. Αυτό υπήρξε έργο τιτάνιο, το οποίο δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε εκείνη τη στιγμή όσο του έπρεπε, όσο σήμερα και, σίγουρα, όσο θα το εκτιμήσει η Ιστορία.

Ο Τσίπρας ευαγγελίστηκε «λύσεις» που ο ίδιος έπειτα πρόδωσε, αφού πρώτα τίναξε τα πάντα στον αέρα. Η Ελλάδα χρεώθηκε δραματικά. Και στη συνέχεια δέθηκε οριστικά στο άρμα του διεθνούς οικονομικού ελέγχου, που απλώς σήμερα έχει αλλάξει μηχανισμό εποπτείας η οποία έχει παγιωθεί. Ταυτόχρονα, έφτασε να πουλάει ακόμα και την Κνωσό, σε ένα υπερταμείο για το οποίο ο Σαμαράς δεν δέχθηκε ούτε συζήτηση. Τώρα, ενόψει εκλογών, κουβαλάει ξανά δηλητηριασμένα δώρα, διορισμούς και παροχές, που φυσικά γίνονται μπούμερανγκ. Δεν τον νοιάζει. Ξέρει ότι δεν θα γυρίσουν σε αυτόν. Αντίθετα, θα έχει ακόμα ένα ψέμα να περιφέρει, όπως και αυτό το περί δήθεν επιτυχούς δανεισμού, πλην με επιτόκιο υπερδεκαπλάσιο της Πορτογαλίας… Οι δανειστές, ιδίως οι Γερμανοί που θέλουν με κάθε τρόπο ο άνθρωπός τους να μην εξαφανιστεί πολιτικά, κάνουν τον βλάκα μέχρι τις εκλογές, ενώ τους προηγούμενους τους είχαν εξοντώσει για πολλοστημόριο όλων αυτών. Και οι διεθνείς αναλύσεις, όπως του «Politico», δεν αμφιβάλλουν για το ξεπούλημα της Μακεδονίας στην πλήρη πολιτική υποταγή του Τσίπρα στους δανειστές.

Τέλος, η μετανάστευση του πιο ελπιδοφόρου δυναμικού της χώρας εκτινάχθηκε και παγιώθηκε. Η Ελλάδα συρρικνώθηκε ανεπίστρεπτα. Σε όσους έμειναν ο Τσίπρας αφήνει σήμερα μια χώρα βαθιά διχασμένη σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε πριν. Και, μετά το Μακεδονικό, μία χώρα σε άτακτη διεθνή υποχώρηση. Με συνέπειες που πολύ σύντομα θα έχουν καταστεί εμφανείς στους πάντες.