Κι αν ο «σπόνσορας» ταυτίζεται μαζί του;

Είναι αναμφισβήτητα αποκρουστικό. Είναι άγριο. Είναι και ανατριχιαστικό εάν λάβει υπόψη του κανείς ότι όλα ξεκίνησαν με μια ερώτηση για τον θάνατο δύο παιδιών στο νοσοκομείο της Λαμίας. Αλλά δεν παύει να είναι θέαμα αυτό που προσφέρει ο Παύλος Πολάκης. Ενα θέαμα με τον ίδιο στον ρόλο του περφόρμερ.

Οπως όμως συμβαίνει με όλα τα θεάματα, έτσι κι αυτό χρειάζεται δύο πράγματα για να υπάρξει. Το ένα είναι ο «σπόνσορας». Και το άλλο είναι το κοινό. Θέαμα Πολάκη, με άλλα λόγια, δεν θα υπήρχε χωρίς τον «σπόνσορα» Πολάκη και το κοινό Πολάκη. Δεν θα υπήρχε ο ίδιος ο Πολάκης πότε να απειλεί δημοσιογράφους ότι θα τους χώσει τρία μέτρα κάτω από τη γη και άλλοτε να παραληρεί μεταξύ κεφαλαίων, πολλών θαυμαστικών και ατελείωτων αποσιωπητικών στα σόσιαλ μίντια. Δεν θα υπήρχε και ο προχθεσινός Παύλος Πολάκης τού «ποιος είσαι εσύ για να σου πω» και «μόνος μου και όλοι σας, σας έχω».

Πλατεία

Ποιος είναι ο «σπόνσορας» του Παύλου Πολάκη; Μα αυτό είναι απλό. Αν ο Πολάκης βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται, είναι επειδή κάποιος τον τοποθέτησε εκεί. Και αν ο Πολάκης μιλάει όπως μιλάει από τη θέση όπου βρίσκεται, είναι επειδή αυτός ο κάποιος που τον τοποθέτησε στη θέση όπου βρίσκεται, του το επιτρέπει. Επειδή όχι μόνο δημοσίως αλλά ούτε ιδιωτικώς δεν ανακάλεσε τον Πολάκη στην τάξη, όχι μόνο την πολιτική αλλά και την αισθητική, όχι μόνο τη θεσμική, αλλά και την πολιτισμική.

Υπάρχει όμως και ένα πιο δύσκολο ερώτημα. Κι αν αυτός ο κάποιος δεν επιτρέπει απλώς στον Πολάκη να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, αλλά ταυτίζεται μαζί του; Εάν ο Παύλος Πολάκης είναι το alter ego του Αλέξη Τσίπρα, εκείνος ο άλλος εαυτός που δεν μπορεί να είναι ο ίδιος ο Τσίπρας αν και πολύ θα ήθελε; Αν ο Πρωθυπουργός, δέσμιος του αξιώματός του, απολαμβάνει τον αναπληρωτή του υπουργό του να «τα λέει χύμα», τόσο χύμα όσο θα ήθελε καμιά φορά να τα πει και ο ίδιος; Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας δεν ανέχεται απλώς το φαινόμενο. Κάθεται και στην πρώτη σειρά της πλατείας για να δει το θέαμα απ’ όσο πιο κοντά γίνεται. Σε μια τέτοια, περίπτωση, ο Πρωθυπουργός είναι ο πρώτος των πρώτων ανάμεσα στο κοινό Πολάκη.

Λάικ

Ασφαλώς δεν είναι ο μόνος. Ο Πολάκης το βλέπει το κοινό του και το διαβάζει κάτω από τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ μίντια. Εισπράττει το χειροκρότημα στα λάικ, στα «Πες τα υπουργέ μου», τα «Είσαι θεός», τα «Λυπήσου τους ρε Παυλή». Ο Πολάκης ξέρει ότι υπάρχει ένα κοινό που θα διψάει πάντα για αίμα. Σε αυτό το κοινό ψάχνει τις ψήφους του, γι’ αυτό το κοινό επιστρατεύει τη ρητορική τού πιο ακραίου μίσους, με αυτό το κοινό κάνει καριέρα. Με αυτό το κοινό, και χάρη στον «σπόνσορά» του που πιθανότατα δεν ανέχεται μόνο, αλλά επιπλέον ευφραίνεται.

Ο χειροκροτητής

Ο Παύλος Πολάκης το ξέρει, κανένα θέαμα δεν «τρέχει» καλά χωρίς μερικούς επώνυμους ανάμεσα στο κοινό. Το ξέρει και ο Σταμάτης Κραουνάκης (φωτογραφία) που, αν μη τι άλλο, είναι άνθρωπος του θεάματος και από χθες και χειροκροτητής του Πολάκη. Εζησε, λέει, την εποχή που μοίραζαν τις μίζες 50-50. «Γι’ αυτό μην ξαναδώ και μην ξανακούσω τις μαλακίες που γράφετε και λέτε για τον Παύλο Πολάκη. Τον λατρεύω και θα ήμουν μαζί του σε όποιο κόμμα κι αν ήταν. Μου πάει ο Παύλος Πολάκης. Πώς να το πω…». Μα δεν χρειάζεται να τα πει αλλιώς. Θα το εξηγήσει ο Πολάκης στο επόμενο θέαμα για το οποίο μπορεί να στοιχηματίσει κανείς: θα είναι ακόμη πιο αποκρουστικό, ακόμη πιο άγριο, ακόμη πιο ανατριχιαστικό.